1 Nefi 5

Chapter 5

¹When I had finished speaking with my brothers they told me: You’ve declared harsh things to us, more than we can stand. ²I replied that I knew I had spoken blunt things against the wicked because it’s the truth. But I’ve justified the righteous, testifying they would be lifted up on the last day. Therefore the truth wounds the guilty since it cuts them to the core. ³Now, my brothers, if you were righteous and willing to listen and pay careful attention to the truth in order to live righteously before God, you wouldn’t complain because of the truth and say: You speak harsh things against us. ⁴Then I humbly urged my brothers to keep the Lord’s commandments. ⁵And they humbled themselves before the Lord, and that gave me joy and great hopes for them, that they would walk in the paths of righteousness. ⁶All this was said and done as my father lived in a tent in the valley he called Lemuel.

Bölüm 5

¹Kardeşlerimle konuşmayı bitirdiğimde bana şöyle dediler: Bize dayanabileceğimizden fazla sert sözler söyledin. ²Karşılık olarak, kötülere karşı açık sözler söylediğimi bildiğimi söyledim; çünkü bu gerçektir. Ama doğru kişileri haklı çıkardım, son günde yükseltileceklerine tanıklık ederek. Bu yüzden gerçek, suçluları yaralar; çünkü onları ta özlerine kadar keser. ³Şimdi, kardeşlerim, eğer doğru kişiler olsaydınız ve Tanrı’nın önünde doğrulukla yaşamak için gerçeği dinlemeye ve ona dikkatle kulak vermeye gönüllü olsaydınız, gerçek yüzünden şikâyet edip şöyle demezdiniz: Bize karşı sert sözler söylüyorsun. ⁴Sonra alçakgönüllülükle, kardeşlerimin Rab’bin emirlerini tutmalarını teşvik ettim. ⁵Onlar da Rab’bin önünde kendilerini alçalttılar; bu bana sevinç ve doğruluk yollarında yürüyeceklerine dair onlar için büyük umut verdi. ⁶Bütün bunlar, babam Lemuel adını verdiği vadideki bir çadırda yaşarken söylendi ve yapıldı.

⁷And I married one of Ishmael’s daughters, and my brothers married his other daughters also, and Zoram married his oldest daughter. ⁸My father had in this way fulfilled all the Lord’s commandments given to him. And I also had been greatly blessed by the Lord.

⁷İsmail’in kızlarından biriyle evlendim; kardeşlerim de onun diğer kızlarıyla evlendiler ve Zoram en büyük kızıyla evlendi. ⁸Babam böylece, kendisine verilen Rab’bin bütün emirlerini yerine getirmişti. Ben de Rab tarafından çokça kutsanmıştım.

⁹Then the Lord’s voice spoke to my father at night and commanded him to travel into the wilderness the next day. ¹⁰When my father got up in the morning and went to the tent door, to his great astonishment he saw a round object of detailed workmanship on the ground, made of fine brass. Inside the ball were two pins, and one of them pointed where we were to go in the wilderness.

⁹Sonra Rab’bin sesi geceleyin babamla konuştu ve ona ertesi gün çöle doğru yola çıkmasını emretti. ¹⁰Babam sabah kalkıp çadırın kapısına gittiğinde, büyük bir şaşkınlıkla yerde, ince işçilikle yapılmış, ince tunçtan yuvarlak bir nesne gördü. Topun içinde iki iğne vardı ve bunlardan biri çölde gitmemiz gereken yeri gösteriyordu.

¹¹We gathered everything we needed to take into the wilderness and the rest of the provisions the Lord provided for us. And we took seeds of every kind that we were able to bring into the wilderness.

¹¹Çöle götürmemiz gereken her şeyi ve Rab’bin bize sağladığı erzakın geri kalanını topladık. Ayrıca çöle getirebildiğimiz her türden tohumu aldık.

¹²So we took our tents and set out into the wilderness across the Laman River. ¹³We traveled for four days in nearly a south-southeast direction. Then we pitched our tents again and named the place Shazer.

¹²Böylece çadırlarımızı alıp Laman Irmağı’nı geçerek çöle doğru yola çıktık. ¹³Neredeyse güney-güneydoğu yönünde dört gün yol aldık. Sonra yine çadırlarımızı kurduk ve bu yere Şazer adını verdik.

¹⁴Following that, we took our bows and arrows and went into the wilderness to hunt game for our families. After we had obtained food, we returned to them in the wilderness at Shazer. Then we traveled again in the wilderness, following the same direction, keeping to the most fertile parts of the wilderness in the mountainous area near the Red Sea. ¹⁵We traveled for many days, killing food along the way with our bows, arrows, stones, and slings. ¹⁶And we followed the directions the ball gave which guided us through the more fertile parts of the wilderness.

¹⁴Bunun ardından, yaylarımızı ve oklarımızı alıp ailelerimiz için av avlamak üzere çöle gittik. Yiyecek elde ettikten sonra, çölde, Şazer’de onlara döndük. Sonra çölde yine yola çıktık; aynı yönü izleyerek, Kızıldeniz’e yakın dağlık bölgede çölün en verimli kesimlerinde kaldık. ¹⁵Birçok gün yol aldık; yol boyunca yaylarımız, oklarımız, taşlarımız ve sapanlarımızla yiyecek avladık. ¹⁶Ve topun verdiği yönlendirmeleri izledik; bunlar bizi çölün daha verimli kesimlerinden geçirdi.

¹⁷After we had traveled many days, we pitched our tents again so we could rest and get food for our families. ¹⁸But as I went out to hunt, I broke my bow, which was made of sturdy steel. After I broke my bow, my brothers were angry with me because its loss meant we couldn’t get food. ¹⁹So we returned without food to our families. And since everyone was exhausted because of our travels, they suffered greatly because of the lack of food. ²⁰And Laman, Lemuel, and Ishmael’s sons began to complain a great deal because of their suffering and difficulties in the wilderness. My father also began to complain against the Lord his God; indeed, they were all very unhappy, to the point they complained against the Lord. ²¹I was mocked and shamed by my brothers because my bow had broken and their bows had lost their recoil. Therefore it became dangerous, so much so we faced starvation. ²²And I talked to my brothers a great deal, because they had hardened their hearts again, to the point of complaining against the Lord who is God. ²³I then made a wooden bow and an arrow from a straight stick, arming myself with a bow, arrow, sling, and stones. Then I asked my father: Where should I go to find game? ²⁴In turn, he asked the Lord, because they had humbled themselves because of my words, since I had said many things to them from my heart. ²⁵And the Lord’s voice came to my father, and he was rebuked for complaining against the Lord, making him regret deeply his error.

¹⁷Birçok gün yol aldıktan sonra, dinlenmek ve ailelerimiz için yiyecek elde etmek amacıyla yine çadırlarımızı kurduk. ¹⁸Ama avlanmaya çıktığımda, sağlam çelikten yapılmış yayımı kırdım. Yayımı kırdıktan sonra kardeşlerim bana kızdılar; çünkü onun kaybı, yiyecek elde edemeyeceğimiz anlamına geliyordu. ¹⁹Böylece ailelerimize yiyeceksiz döndük. Herkes yolculuklarımızdan dolayı bitkin düştüğü için, yiyecek yokluğu yüzünden büyük acı çektiler. ²⁰Laman, Lemuel ve İsmail’in oğulları, çölde çektikleri acı ve zorluklar yüzünden çokça şikâyet etmeye başladılar. Babam da Tanrısı Rab’be karşı şikâyet etmeye başladı; gerçekten de hepsi çok mutsuzdu, öyle ki Rab’be karşı şikâyet ettiler. ²¹Yayım kırıldığı ve onların yayları esnekliğini yitirdiği için kardeşlerim tarafından alaya alındım ve utandırıldım. Bu yüzden durum tehlikeli hale geldi; öyle ki açlıkla karşı karşıya kaldık. ²²Kardeşlerimle çokça konuştum; çünkü yüreklerini yine katılaştırmışlardı, öyle ki Tanrı olan Rab’be karşı şikâyet ediyorlardı. ²³Sonra tahtadan bir yay ve düz bir değnekten bir ok yaptım; yay, ok, sapan ve taşlarla silahlandım. Sonra babama sordum: Av bulmak için nereye gideyim? ²⁴O da Rab’be sordu; çünkü sözlerim yüzünden kendilerini alçaltmışlardı, zira onlara yürekten birçok şey söylemiştim. ²⁵Rab’bin sesi babama geldi ve Rab’be karşı şikâyet ettiği için azarlandı; bu da onu hatasından dolayı derinden pişman etti.

²⁶The Lord’s voice told him: Look on the ball and observe what is written. ²⁷When my father saw the things written on the ball, he became afraid and trembled a great deal, and so did my brothers and Ishmael’s sons and our wives. ²⁸I realized the pointers in the ball worked according to the faith, diligence, and attention we gave them. ²⁹And a new writing, plain to be read, was written on them, letting me understand the Lord’s ways. It was written and changed from time to time according to the faith and diligence we gave to it. We see from this that the Lord can accomplish great things by ordinary means. ³⁰I then climbed the mountain according to the directions given on the ball. ³¹And I harvested game animals, and I obtained food for our families. ³²Then I returned to our tents, carrying the animals I harvested. When they saw that I brought food, they were overjoyed. And they humbled themselves before the Lord and gave thanks to Him.

²⁶Rab’bin sesi ona şöyle dedi: Topa bak ve üzerinde yazılanları incele. ²⁷Babam topun üzerinde yazılanları görünce çok korktu ve çokça titredi; kardeşlerim, İsmail’in oğulları ve eşlerimiz de öyle. ²⁸Toptaki ibrelerin, onlara gösterdiğimiz iman, gayret ve özene göre işlediğini anladım. ²⁹Üzerlerine, okunması kolay yeni bir yazı yazılmıştı; bu da Rab’bin yollarını anlamamı sağladı. Bu yazı, ona gösterdiğimiz iman ve gayrete göre zaman zaman yazılıyor ve değişiyordu. Bundan, Rab’bin sıradan araçlarla büyük işler başarabileceğini görüyoruz. ³⁰Sonra topta verilen yönlendirmelere göre dağa tırmandım. ³¹Av hayvanları avladım ve ailelerimiz için yiyecek elde ettim. ³²Sonra avladığım hayvanları taşıyarak çadırlarımıza döndüm. Yiyecek getirdiğimi görünce çok sevindiler. Rab’bin önünde kendilerini alçalttılar ve O’na şükrettiler.

³³Then we traveled again, in nearly the same direction as in the beginning. After we had traveled for many days, we again pitched our tents to stay for a while.

³³Sonra yine yola çıktık; neredeyse başlangıçtakiyle aynı yönde ilerledik. Birçok gün yol aldıktan sonra, bir süre kalmak üzere tekrar çadırlarımızı kurduk.

³⁴And Ishmael died and was buried in the place called Nahom. ³⁵Ishmael’s daughters mourned a great deal because of the loss of their father and because of their hardships in the wilderness. They complained about my father because he had brought them from Jerusalem, saying: Our father is dead, and we’ve wandered a long way into the wilderness and we’ve endured many difficulties: hunger, thirst, and fatigue. And after all this suffering we’re going to die from hunger in the wilderness. ³⁶These were their complaints about my father and me. They wanted to return home to Jerusalem. ³⁷Then Laman said to Lemuel and Ishmael’s sons: Let’s kill our father and our brother Nephi, who’s taken it upon himself to be our ruler and teacher, instead of us, his older brothers. ³⁸He says the Lord has talked with him and angels have ministered to him. But we know he’s lying to us. He tells us this and invents many things by his clever tricks to mislead us, perhaps planning to take us to some remote, uninhabited land. And after he’s taken us there, he’s come up with a plan to make himself a king and ruler over us, so he can force us to submit to his will and control. This was how my brother Laman got them angry. ³⁹But the Lord was with us — His voice came and said many words to them and chastised them severely. After being rebuked by the Lord, they turned away their anger and repented of their sins, and the Lord blessed us again with food, letting us survive.

³⁴İsmail öldü ve Nahom adlı yerde gömüldü. ³⁵İsmail’in kızları, babalarını kaybetmiş olmalarından ve çölde yaşadıkları sıkıntılardan dolayı çok yas tuttular. Babamın onları Yeruşalim’den getirdiği için ondan şikâyet ettiler: Babamız öldü; çölde uzun bir yol kat ettik ve birçok zorluğa katlandık: açlığa, susuzluğa ve yorgunluğa. Bütün bu acılardan sonra, çölde açlıktan öleceğiz. ³⁶Babam ve benim hakkımdaki şikâyetleri bunlardı. Yeruşalim’e, evlerine dönmek istiyorlardı. ³⁷Sonra Laman, Lemuel’e ve İsmail’in oğullarına şöyle dedi: Babamızı ve ağabeyleri olan bizim yerimize kendini hükümdarımız ve öğretmenimiz yapmaya kalkışan kardeşimiz Nefi’yi öldürelim. ³⁸Rab’bin onunla konuştuğunu ve meleklerin ona hizmet ettiğini söylüyor. Ama bize yalan söylediğini biliyoruz. Bize bunu söylüyor ve bizi yanıltmak için kurnaz hileleriyle birçok şey uyduruyor; belki de bizi uzak, ıssız bir diyara götürmeyi tasarlıyor. Bizi oraya götürdükten sonra, kendini üzerimize kral ve hükümdar yapmak için bir plan kurdu; böylece bizi kendi isteğine ve denetimine boyun eğmeye zorlayabilsin. Kardeşim Laman onları işte böyle kızdırdı. ³⁹Ama Rab bizimleydi; O’nun sesi geldi, onlara birçok söz söyledi ve onları şiddetle payladı. Rab tarafından azarlandıktan sonra öfkelerinden vazgeçtiler ve günahlarından tövbe ettiler; Rab da bizi yine yiyecekle kutsadı ve hayatta kalmamızı sağladı.

¹We resumed our journey in the wilderness, traveling nearly eastward from then on. We went through many hardships in the journey, and our women gave birth to children in the wilderness. ²But the Lord’s blessings were so great that while we lived on raw meat in the wilderness, our women produced plenty of milk for their children and were strong, like the men. So they began to bear their journey without complaint.

¹Çöldeki yolculuğumuza devam ettik; o andan itibaren neredeyse doğuya doğru ilerledik. Yolculukta birçok sıkıntıdan geçtik ve kadınlarımız çölde çocuklar doğurdu. ²Ama Rab’bin bereketi o kadar büyüktü ki, biz çölde çiğ etle beslenirken kadınlarımız çocukları için bol süt verdiler ve erkekler gibi güçlüydüler. Böylece yolculuklarına şikâyet etmeden katlanmaya başladılar.

³Accordingly, we see God’s commandments are certain to be fulfilled, and if people keep God’s commandments, He nourishes and strengthens them and provides ways and means so they can accomplish what He’s commanded them. That being the case, He provided ways and means for us as we traveled in the wilderness.

³Dolayısıyla, Tanrı’nın emirlerinin mutlaka yerine geleceğini görüyoruz; insanlar Tanrı’nın emirlerini tutarsa, Tanrı onları besler ve güçlendirir, onlara emrettiği şeyi başarabilmeleri için yollar ve araçlar sağlar. Bu böyle olduğuna göre, çölde yol alırken bize de yollar ve araçlar sağladı.

⁴We lived in the wilderness for many years, eight in total. ⁵Then we came to the land we named Bountiful because it had plenty of fruit and wild honey. The Lord prepared all these things so we wouldn’t perish. We saw the sea, which we called Irreantum (which means many waters).

⁴Çölde uzun yıllar, toplam sekiz yıl yaşadık. ⁵Sonra, bol meyvesi ve yaban balı olduğu için Bolluk adını verdiğimiz topraklara geldik. Rab, yok olmayalım diye bütün bunları hazırladı. İreyantum adını verdiğimiz denizi gördük (bu, engin sular anlamına gelir).

⁶We pitched our tents by the seashore. And despite having suffered many hardships and difficulties, so many we can’t write all of them down, we were overjoyed when we came to the seashore. And we named the place Bountiful because it was fruitful.

⁶Çadırlarımızı deniz kıyısına kurduk. Ve birçok sıkıntı ve zorluk çekmiş olsak da — öyle çok ki hepsini yazamayız — deniz kıyısına vardığımızda çok sevindik. Orayı verimli olduğu için Bolluk adını verdik.

⁷After I had been in the land of Bountiful for many days, the Lord’s voice came to me, saying: Get up and climb the mountain. So I got up and climbed the mountain and prayed to the Lord. ⁸Then the Lord told me: You must build a ship in the way I’ll show you so I can carry your people across the sea. ⁹And I asked: Lord, where should I go to find iron ore to melt so I can make tools to build the ship in the way You’ve shown me? ¹⁰In response, the Lord told me where to go to find ore so I could make tools.

⁷Bolluk topraklarında birçok gün kaldıktan sonra, Rab’bin sesi bana geldi ve şöyle dedi: Kalk ve dağa tırman. Ben de kalkıp dağa tırmandım ve Rab’be dua ettim. ⁸Sonra Rab bana şöyle dedi: Halkını denizin ötesine taşıyabilmem için, sana göstereceğim şekilde bir gemi inşa etmelisin. ⁹Ben de sordum: Rab, bana gösterdiğin şekilde gemiyi inşa edebilmem için alet yapayım diye, eriteceğim demir cevherini bulmaya nereye gideyim? ¹⁰Buna karşılık Rab, alet yapabilmem için cevheri nereye gidip bulacağımı bana söyledi.

¹¹I then made a pair of bellows from animal skins with which to blow the fire. And after I had made a pair of bellows, I struck two stones together to make fire. ¹²Up to that point, the Lord hadn’t allowed us to make many fires as we traveled in the wilderness. He said: I’ll keep your food from spoiling, and you will not need to cook it. ¹³I will also be your light in the wilderness and prepare the way in front of you if you keep My commandments. So to the degree you keep My commandments, you’ll be led toward the promised land. And you’ll know that you’re led by Me. ¹⁴The Lord also said: After you’ve arrived at the promised land, you will know that I the Lord am God, that I saved you from destruction and brought you out of the land of Jerusalem. ¹⁵So I made a great effort to keep the Lord’s commandments and urged my brothers to be faithful and diligent. ¹⁶I made tools from the ore that I melted from the rock. ¹⁷When my brothers saw I was preparing to build a ship, they began to mock me, saying: Our brother’s a fool! He thinks he can build a ship! He also thinks he can cross this great sea. ¹⁸These were some of my brothers’ complaints about what I was doing, and they didn’t want to work, since they didn’t believe I could build a ship, and they refused to believe I was led by the Lord.

¹¹Sonra ateşi üflemek için hayvan derilerinden bir çift körük yaptım. Körüğü yaptıktan sonra, iki taşı birbirine vurarak ateş yaktım. ¹²O ana kadar, Rab çölde yolculuk ederken çok ateş yakmamıza izin vermemişti. Şöyle demişti: Yiyeceklerinizin bozulmasını engelleyeceğim; onları pişirmenize gerek kalmayacak. ¹³Ayrıca, emirlerimi tutarsanız, çölde ışığınız olacağım ve önünüzde yolu hazırlayacağım. Böylece, emirlerimi ne kadar tutarsanız, o kadar vaat edilen topraklara doğru yönlendirileceksiniz. Ve benim tarafımdan yönlendirildiğinizi bileceksiniz.¹⁴Rab ayrıca şöyle dedi: Vaat edilen topraklara vardığınızda, Rab Tanrı olduğumu, sizi yıkımdan kurtardığımı ve sizi Yeruşalim topraklarından çıkardığımı bileceksiniz. ¹⁵Bu yüzden Rab’bin emirlerini tutmak için büyük çaba gösterdim ve kardeşlerimi sadık ve gayretli olmaya teşvik ettim. ¹⁶Kayadan erittiğim cevherden aletler yaptım. ¹⁷Kardeşlerim, bir gemi inşa etmeye hazırlandığımı görünce benimle alay etmeye başladılar ve şöyle dediler: Kardeşimiz bir aptal! Bir gemi inşa edebileceğini sanıyor! Ayrıca bu büyük denizi geçebileceğini de sanıyor. ¹⁸Bunlar, yaptıklarımla ilgili kardeşlerimin şikâyetlerinden bazılarıydı; bir gemi inşa edebileceğime inanmadıkları için çalışmak istemediler ve Rab’bin beni yönlendirdiğine inanmayı reddettiler.

¹⁹Now I was deeply distressed because of how stubborn they were. When they saw I began to be discouraged, they were delighted, so much so that they gloated over me, saying: We knew you couldn’t build a ship, since we knew you lacked good sense; you’ll never finish such a huge task. ²⁰You’re like our father, persuaded by his foolish, deluded thinking. He’s taken us from the land of Jerusalem, and we’ve wandered in the wilderness these many years. And our women have struggled to travel while pregnant, and they’ve had children in the wilderness and suffered everything but death. It would have been better for them to have died before they left Jerusalem than to have endured these difficulties. ²¹We’ve undergone hardships all these years in the wilderness when we could have enjoyed our possessions and property, and we would have been happy. ²²We know the people in the land of Jerusalem were righteous, since they keep the Lord’s statutes and judgments and all His commandments according to the Law of Moses; so we know they’re a righteous people. But our father has judged them and taken us from home because we were willing to listen to him; and our brother is like him. These were my brothers’ complaints about us.

¹⁹Şimdi, ne kadar inatçı olduklarından dolayı derin bir üzüntü içindeydim. Cesaretimin kırılmaya başladığını görünce keyiflendiler; öyle ki halime sevinerek şöyle dediler: Bir gemi inşa edemeyeceğini biliyorduk, çünkü senin sağduyudan yoksun olduğunu biliyorduk; böylesine büyük bir işi asla bitiremezsin. ²⁰Sen de, akılsız ve kuruntulu düşünceleriyle kandırılmış olan babamız gibisin; o, bizi Yeruşalim topraklarından çıkardı ve bunca yıldır çölde dolaşıp durduk. Kadınlarımız hamileyken yolculuk etmekte zorlandı; çölde çocuk doğurdular ve ölüm dışında her şeyi çektiler. Bu zorluklara katlanmaktansa, Yeruşalim’den ayrılmadan önce ölmeleri onlar için daha iyi olurdu. ²¹Bunca yıl boyunca çölde sıkıntılar çektik; oysa mallarımızın ve mülkümüzün tadını çıkarabilir, mutlu olabilirdik. ²²Yeruşalim topraklarındaki halkın doğru kişiler olduğunu biliyoruz; çünkü onlar, Musa Yasası’na göre Rab’bin kurallarını, hükümlerini ve O’nun bütün emirlerini tutuyorlar. Bu yüzden onların doğru bir halk olduğunu biliyoruz. Ama babamız onları yargıladı ve onu dinlemeye razı olduğumuz için bizi yurdumuzdan çıkardı; kardeşimiz de ona benziyor. Kardeşlerimin bizim hakkımızdaki şikâyetleri bunlardı.

²³I asked them: Do you believe our ancestors, the children of Israel, would have been freed from slavery to the Egyptians if they hadn’t listened to the Lord’s words? ²⁴Do you think they would have left their bondage if the Lord hadn’t commanded Moses to free them? ²⁵Now you know the children of Israel were enslaved and you know they were forced to do hard work. So you know it was obviously a good thing for them to be freed from slavery. ²⁶Now you know Moses was directed by the Lord to do that great and miraculous thing. And you know the waters of the Red Sea were divided to the right and left by his word and they passed through on dry ground. ²⁷But you know the Egyptians — Pharaoh’s armed forces — drowned in the Red Sea. ²⁸And you also know they were fed with manna in the wilderness, ²⁹and Moses, through his word according to God’s power which was in him, struck the rock and water came out, so that the children of Israel could quench their thirst. ³⁰And despite being led — with the Lord their God, their Redeemer, going ahead of them, leading them by day, giving light to them by night, and doing everything for them that was necessary for people to receive — they hardened their hearts, refused to understand, and complained against Moses and against the true and living God. ³¹And according to His word He destroyed them, and according to His word He led them, and according to His word He did everything for them. And nothing was done except by His word. ³²After they had crossed the Jordan River, He made them so powerful that they were able to drive out the inhabitants of the land and scatter them until they were gone.

²³Onlara sordum: Atalarımız İsrailoğullarının, Rab’bin sözlerini dinlemeselerdi Mısırlıların köleliğinden kurtulacağına inanıyor musunuz? ²⁴Sizce, Rab Musa’ya onları özgür bırakmasını emretmemiş olsaydı, esaretlerinden kurtulabilirler miydi? ²⁵Artık İsrailoğullarının köleleştirildiğini ve onlara ağır işler yaptırıldığını biliyorsunuz. Dolayısıyla, kölelikten kurtulmalarının açıkça iyi bir şey olduğunu biliyorsunuz. ²⁶Artık Rab’bin, o büyük ve mucizevi işi yapması için Musa’yı yönlendirdiğini biliyorsunuz. Ve Kızıldeniz’in sularının, onun sözüyle sağa ve sola ayrıldığını, onların da kuru zeminden geçtiğini biliyorsunuz. ²⁷Ama Mısırlıların — Firavun’un ordularının — Kızıldeniz’de boğulduğunu biliyorsunuz. ²⁸Ayrıca çölde onlara man verildiğini de biliyorsunuz, ²⁹ve Musa, kendisindeki Tanrı’nın gücüne göre sözüyle kayaya vurdu da su çıktı; öyle ki İsrailoğulları susuzluğunu giderebildi. ³⁰Ve yönlendirilmelerine rağmen — Tanrıları Rab, Fidyecileri önlerinden giderek, gündüz onlara yol gösterip geceleyin onlara ışık vererek ve insanların alması gereken her şeyi onlar için yaparak — onlar yüreklerini katılaştırdılar, anlamayı reddettiler ve Musa’ya karşı, gerçek ve yaşayan Tanrı’ya karşı şikâyet ettiler. ³¹Ve O’nun sözüne göre onları yok etti, O’nun sözüne göre onlara yol gösterdi ve O’nun sözüne göre onlar için her şeyi yaptı. Ve hiçbir şey O’nun sözü olmadan yapılmadı. ³²Şeria Irmağı’nı geçtikten sonra, onları öyle güçlü kıldı ki, o toprakların sakinlerini kovabildiler ve onları, yok olup gidene kadar dağıtabildiler.

³³Do you think the prior inhabitants of the promised land who were driven out by our ancestors were righteous? No, they were not. ³⁴Do you think that if those prior inhabitants had been righteous, our ancestors could have driven them out? No, our ancestors couldn’t have. ³⁵The Lord values all mankind equally; however, those who are righteous are blessed by God. But that nation rejected all of God’s words; they were ripe in iniquity and God’s full wrath was imposed upon them. So the Lord cursed the land against them and blessed it for our ancestors. He cursed it, resulting in their destruction, and He blessed it for our ancestors, to give them possession of it.

³³Sizce, atalarımız tarafından kovulan, vaat edilen toprakların önceki sakinleri doğru kişiler miydi? Hayır, değildiler. ³⁴Sizce, o önceki sakinler doğru kişiler olsaydı, atalarımız onları kovabilir miydi? Hayır, atalarımız kovamazdı. ³⁵Rab bütün insanlığa eşit değer verir; ancak doğru olanlar Tanrı tarafından kutsanır. Ama o ulus, Tanrı’nın bütün sözlerini reddetti; suçta olgunlaşmışlardı ve Tanrı’nın tüm gazabı üzerlerine indirildi. Bu yüzden Rab, toprakları onlara karşı lanetledi ve atalarımız için kutsadı. Onu lanetledi, bu da onların yıkımına yol açtı; ve onu, onlara mülk olarak vermek üzere atalarımız için kutsadı.

³⁶The Lord has created the earth to be inhabited, and He’s created His children to inhabit it. ³⁷He raises up a righteous nation and destroys the wicked nations. ³⁸He leads the righteous to favorable lands and He destroys the wicked, cursing the land against them because of their sins. ³⁹He rules high in the heavens because it’s His throne, and this earth is His footrest. ⁴⁰He loves those who want Him to be their God. He loved our fathers and covenanted with them — Abraham, Isaac, and Jacob — and remembered the covenants He had made; so He freed their children out of Egypt. ⁴¹And He disciplined them in the wilderness with His rod because they hardened their hearts, just like you have. The Lord imposed afflictions because of their iniquity. He sent flying fiery serpents among them. But after they were bitten, He prepared a way to heal them. It required them to look. But because the cure was so simple, many died. ⁴²They hardened their hearts from time to time and dishonored Moses and also God. Still, you know they were led by His unequaled power into the promised land.

³⁶Rab, yeryüzünü üzerinde yaşansın diye yarattı ve çocuklarını da orada yaşasınlar diye yarattı. ³⁷Doğru bir ulusu yükseltir ve kötü ulusları yok eder. ³⁸Doğru olanları elverişli topraklara götürür; kötüleri ise, günahları yüzünden toprakları onlara karşı lanetleyerek yok eder. ³⁹Göklerin yükseklerinde hüküm sürer, çünkü orası O’nun tahtıdır; bu yeryüzü ise O’nun ayaklarının basamağıdır. ⁴⁰O’nun kendilerine Tanrı olmasını isteyenleri sever. Atalarımızı sevdi ve onlarla — İbrahim, İshak ve Yakup’la — antlaşma yaptı; yaptığı antlaşmaları anımsadı; bu yüzden onların çocuklarını Mısır’dan kurtardı. ⁴¹Ve yüreklerini katılaştırdıkları için onları çölde değneğiyle terbiye etti — tıpkı sizin de yaptığınız gibi. Rab, onların suçu yüzünden başlarına belalar getirdi. Aralarına uçan ateşli yılanlar gönderdi. Ama ısırıldıktan sonra, onları iyileştirmek için bir yol hazırladı. Bu, onların bakmasını gerektiriyordu. Ama çare o kadar basitti ki, birçoğu öldü. ⁴²Zaman zaman yüreklerini katılaştırdılar ve Musa’ya, ayrıca Tanrı’ya saygısızlık ettiler. Yine de, O’nun eşsiz gücüyle vaat edilen topraklara götürüldüklerini biliyorsunuz.

⁴³After all these things, they’ve now become wicked, almost completely ripe in wickedness. For all I know, they’re now about to be destroyed; and it’s certain they’ll be destroyed except for only a few who will be taken away as slaves. ⁴⁴Because of this, the Lord commanded our father to depart into the wilderness. The Jews also tried to kill him. And you have too. So you are murderers in your hearts, and you are like them. ⁴⁵You’re quick to commit iniquity but slow to remember the Lord who is God. You’ve seen an angel and he spoke to you. You’ve heard His voice from time to time, and He’s spoken to you in a quiet, gentle voice; but you were no longer capable of feeling and you couldn’t feel His words. So He’s spoken to you in a thundering voice that made the earth shake as if it would split in two. ⁴⁶You also know that by His all-powerful word He can make the earth pass away. You know that by His word He can level mountains and break apart the stable ground. Then how can you be so hard in your hearts? ⁴⁷My soul suffers because of you, and my heart aches. I’m afraid you’ll be rejected forever. I’m full of the Spirit of God, so much so that I’ve become exhausted.

⁴³Bütün bunlardan sonra, artık kötü oldular; neredeyse tümüyle kötülükte olgunlaştılar. Bildiğim kadarıyla, şimdi yok edilmek üzereler; ve yalnızca köle olarak götürülecek birkaç kişi dışında, yok edilecekleri kesin. ⁴⁴Bu yüzden Rab, babamıza çöle gitmesini emretti. Yahudiler de onu öldürmeye çalıştı. Siz de öyle yaptınız. Yani yüreklerinizde katilsiniz ve onlar gibisiniz. ⁴⁵Suç işlemekte hızlı, ama Tanrı olan Rab’bi anımsamakta yavaşsınız. Bir melek gördünüz ve o sizinle konuştu. Zaman zaman O’nun sesini duydunuz; O, size sessiz ve yumuşak bir sesle konuştu; ama artık hissedemez olmuştunuz ve O’nun sözlerini hissedemediniz. Bu yüzden, yeri ikiye yarılacakmış gibi sarsan gürleyen bir sesle sizinle konuştu. ⁴⁶Ayrıca biliyorsunuz ki O, her şeye gücü yeten sözüyle yeryüzünü ortadan kaldırabilir. Biliyorsunuz ki O, sözüyle dağları yerle bir edebilir ve sağlam zemini paramparça edebilir. Öyleyse nasıl bu kadar katı yürekli olabiliyorsunuz? ⁴⁷Canım sizin yüzünüzden acı çekiyor ve yüreğim sızlıyor. Sonsuza dek reddedileceğinizden korkuyorum. Tanrı’nın Ruhu’yla o kadar doluyum ki, bitkin düştüm.

⁴⁸When I said this, they got angry with me and wanted to throw me into the deep sea. As they approached me, I said: In the name of the Almighty God, I command you not to touch me. God’s power fills every part of my frame, and if either of you put your hands on me, you’ll shrivel up like a dried weed. You’re nothing before God’s power, and God will strike you down. ⁴⁹Then I warned them not to complain against their father or refuse to work with me anymore, since God had commanded me to build a ship. ⁵⁰I told them: Anything God has commanded me to do, I can do. If He were to command me to say to this water: Become earth! — then it would become earth. Whatever I say, if God commands it, it will happen. ⁵¹Now if the Lord has such great power and has performed so many miracles among mankind, then why can’t He teach me how to build a ship? ⁵²I told my brothers many things that silenced them and they were unable to argue with me. They also didn’t resist or dare lay hands on me or even touch me with their finger for many days. The Spirit of God affected them so powerfully that they were afraid of withering away by touching me.

⁴⁸Bunu söylediğimde bana kızdılar ve beni derin denize atmak istediler. Bana yaklaştıklarında şöyle dedim: Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’nın adıyla, size bana dokunmamanızı emrediyorum. Tanrı’nın gücü bedenimin her yanını dolduruyor; herhangi biriniz bana el sürerse, kurumuş bir ot gibi büzülürsünüz. Tanrı’nın gücü karşısında bir hiçsiniz ve Tanrı sizi vurup yere serer. ⁴⁹Sonra onları, babalarına karşı şikâyet etmemeleri ya da artık benimle çalışmayı reddetmemeleri için uyardım; çünkü Tanrı bana bir gemi inşa etmemi emretmişti. ⁵⁰Onlara şöyle dedim: Tanrı’nın bana yapmamı emrettiği her şeyi yapabilirim. Eğer O bana bu suya şöyle dememi emretseydi: Toprak ol! — o zaman su toprak olurdu. Ne söylersem söyleyeyim, Tanrı bunu emrederse, gerçekleşir. ⁵¹Şimdi, Rab’bin böylesine büyük gücü varsa ve insanlar arasında bunca mucize gerçekleştirdiyse, öyleyse bana bir gemiyi nasıl inşa edeceğimi neden öğretemesin? ⁵²Kardeşlerime, onları susturan birçok şey söyledim ve benimle tartışamadılar. Ayrıca, günlerce bana direnmediler; bana el sürmeye, hatta parmaklarıyla bile bana dokunmaya cesaret edemediler. Tanrı’nın Ruhu onları öyle güçlü etkiledi ki, bana dokununca solup gitmekten korktular.

⁵³Then the Lord said to me: Reach out your hand to touch your brothers. They won’t shrivel and dry up from your touch, but I the Lord will shock them. And I’ll do this to let them know I’m the Lord who is God. ⁵⁴So I stretched out my hand to my brothers and they didn’t shrivel and dry up, but the Lord shocked them, just as He said He would. ⁵⁵Then they said: We know for sure that the Lord is with you because we know His power has shocked us. Then they fell down in front of me and were about to worship me, but I wouldn’t let them do it, saying: I’m your brother, and your younger brother at that. Therefore worship the Lord who is God and honor your father and mother so your days will be long in the land the Lord your God will give you.

⁵³Sonra Rab bana şöyle dedi: Kardeşlerine dokunmak için elini uzat. Senin dokunmanla solup kurumayacaklar; ama ben Rab onları çarpacağım. Ve bunu, Tanrı olan Rab olduğumu bilmeleri için yapacağım. ⁵⁴Ben de elimi kardeşlerime uzattım ve onlar solup kurumadılar; ama Rab, tıpkı söylediği gibi onları çarptı. ⁵⁵Sonra şöyle dediler: Rab’bin seninle olduğunu kesinlikle biliyoruz; çünkü O’nun gücünün bizi çarptığını biliyoruz. Sonra önümde yere kapandılar ve neredeyse bana tapacaklardı; ama buna izin vermedim ve şöyle dedim: Ben sizin kardeşinizim, üstelik küçük kardeşinizim. Bu yüzden Tanrı olan Rab’be tapın; annenize babanıza saygı gösterin ki, Tanrınız Rab’bin size vereceği topraklarda günleriniz uzun olsun.

¹So they worshiped the Lord and began to work with me, and we produced well-crafted timbers. And the Lord showed me from time to time how to shape the ship’s timbers. ²Now I didn’t pattern the timbers in a way followed by men, and I didn’t build the ship in the way that shipbuilders would do it either, but I built it following the way the Lord showed me; as a result, it wasn’t a typical man-made ship.

¹Böylece Rab’be taptılar ve benimle çalışmaya başladılar; iyi işlenmiş keresteler ürettik. Ve Rab, geminin kerestelerine nasıl şekil vereceğimi zaman zaman bana gösterdi. ²Kerestelere, insanların izlediği bir tarzda biçim vermedim; gemiyi de gemi yapımcılarının yapacağı şekilde inşa etmedim; ama onu, Rab’bin bana gösterdiği şekilde inşa ettim. Sonuç olarak, sıradan, insan eliyle yapılmış bir gemi değildi.

³And I often went to the mountain, and I prayed to the Lord frequently; therefore He showed me great things.

³Sık sık dağa çıktım ve Rab’be sıklıkla dua ettim; bu yüzden bana büyük şeyler gösterdi.

⁴After I completed the ship following the Lord’s instructions, my brothers saw it was good and its workmanship was excellent; so they humbled themselves again before the Lord.

⁴Rab’bin talimatlarına göre gemiyi tamamladıktan sonra, kardeşlerim onun iyi olduğunu ve işçiliğinin mükemmel olduğunu gördüler; bu yüzden Rab’bin önünde yine kendilerini alçalttılar.

⁵The Lord’s voice then spoke to my father saying we were to get ready and embark. ⁶So the following day, after we had prepared everything — plenty of fruit and meat from the wilderness, large quantities of honey and provisions, obeying what the Lord commanded us to prepare — we entered the ship with all our cargo, seeds, and everything we brought with us, every one in order of their age. Then we embarked with our wives and children. ⁷Now my father had had two sons in the wilderness: the older one was named Jacob and the younger Joseph.

⁵Sonra Rab’bin sesi babamla konuştu ve hazırlanıp gemiye binmemiz gerektiğini söyledi. ⁶Böylece ertesi gün, her şeyi hazırladıktan sonra — çölden bol meyve ve et, büyük miktarda bal ve erzak; Rab’bin hazırlamamızı emrettiği her şeye uyarak — bütün yükümüz, tohumlarımız ve yanımızda getirdiğimiz her şeyle, her birimiz yaş sırasına göre gemiye girdik. Sonra eşlerimiz ve çocuklarımızla gemiye bindik. ⁷Babamın çölde iki oğlu olmuştu: büyük olanın adı Yakup, küçük olanınki Yusuf’tu.

⁸After we all entered the ship — bringing with us supplies and other things we had been commanded to bring — we set out to sea and were driven before the wind toward the promised land.

⁸Hepimiz gemiye girdikten sonra — yanımıza erzak ve getirmemiz emredilen diğer şeyleri alarak — denize açıldık ve rüzgârın önünde vaat edilen topraklara doğru sürüklendik.

⁹After we sailed for many days, my brothers and Ishmael’s sons and their wives began to indulge in feasting and drinking, to such an extent they started to dance, sing, and become disrespectful, until they forgot the power that brought them there; indeed, they became extremely insolent. ¹⁰I became very afraid the Lord would be angry with us and strike us down because of our iniquity, and we would all drown in the sea. So I tried to sober them up by talking to them. But they got angry with me, saying: We refuse to have our younger brother control us.

⁹Birçok gün denizde seyrettikten sonra, kardeşlerim, İsmail’in oğulları ve eşleri ziyafet çekip içmeye daldılar; öyle ki dans etmeye, şarkı söylemeye ve saygısızlaşmaya başladılar; ta ki onları oraya getiren gücü unutana dek; gerçekten de son derece küstahlaştılar. ¹⁰Rab’bin suçumuz yüzünden bize öfkelenip bizi vuracağından ve hepimizin denizde boğulacağından çok korktum. Bu yüzden onlarla konuşarak onları ayıltmaya çalıştım. Ama bana öfkelendiler ve dediler: Küçük kardeşimizin bizi yönetmesine razı olmayız.

¹¹Then Laman and Lemuel took me, tied me up with ropes, and were otherwise brutal to me. Nevertheless, the Lord allowed it to happen so He could remind us of His ability to accomplish everything He said warning the wicked. ¹²After they tied me up and I couldn’t move, the compass the Lord had prepared stopped working. ¹³As a result, they didn’t know where to steer the ship. So a strong, violent storm arose, and we were driven backward on the water for three days. They became very afraid they would be drowned in the sea. Nevertheless, they didn’t untie me. ¹⁴The storm became very severe on the fourth day driving us back, ¹⁵and we were about to sink into the depths of the sea. After we were driven backward for four days, my brothers realized God’s judgments were upon them, and that they would die unless they repented of their iniquities. So they came to me and untied the ropes on my wrists. They had swollen a great deal and my ankles were also very swollen; it was extremely painful. ¹⁶Still, I looked to God and praised Him all day long; I didn’t complain against the Lord because of my difficulties.

¹¹Sonra Laman ve Lemuel beni yakaladılar, iplerle bağladılar ve bana başka yönlerden de acımasızca davrandılar. Yine de Rab bunun olmasına izin verdi; öyle ki kötüleri uyarırken söylediği her şeyi gerçekleştirme gücünü bize hatırlatabilsin. ¹²Beni bağladıktan ve artık kıpırdayamaz hale geldikten sonra, Rab’bin hazırladığı pusula çalışmayı durdurdu. ¹³Sonuç olarak, gemiyi nereye yönelteceklerini bilemediler. Bu yüzden güçlü ve şiddetli bir fırtına koptu ve üç gün boyunca su üzerinde geriye sürüklendik. Denizde boğulacaklarından çok korktular. Yine de beni çözmediler. ¹⁴Dördüncü gün fırtına bizi geriye sürükleyerek çok şiddetlendi, ¹⁵ve neredeyse denizin derinliklerine batacaktık. Dört gün boyunca geriye sürüklendikten sonra, kardeşlerim Tanrı’nın hükümlerinin üzerlerine geldiğini ve suçlarından tövbe etmedikçe öleceklerini anladılar. Bu yüzden yanıma gelip bileklerimdeki ipleri çözdüler. Bileklerim epeyce şişmişti ve ayak bileklerim de çok şişmişti; çok acı vericiydi. ¹⁶Yine de Tanrı’ya yöneldim ve gün boyu O’nu övdüm; zorluklarım yüzünden Rab’be karşı şikâyet etmedim.

¹⁷Now my father Lehi had been saying many things to them and to Ishmael’s sons, but they just threatened anyone who spoke on my behalf. And since my parents were old and had suffered many hardships over their children, they were physically sick and bedridden. ¹⁸Because of their suffering and heartbreak over my brothers’ iniquity, they were almost taken from this life to meet God. Their gray hair was about to be brought down to return to dust; they were at the point of being laid with sorrow into a watery grave. ¹⁹Likewise Jacob and Joseph, since they were young and still breastfeeding, were impacted by their mother’s suffering. And my wife, with her tears and prayers, along with my children, failed to soften my brothers’ hearts and get them to untie me. ²⁰Nothing except for God’s power, threatening them with destruction, was able to soften their hearts. Therefore when they saw they were about to sink into the depths of the sea, they repented of what they had done, and they untied me.

¹⁷Babam Lehi onlara ve İsmail’in oğullarına birçok şey söyleyip durmuştu, ama onlar benden yana konuşan herkesi tehdit etmekle yetindiler. Annemle babam yaşlı oldukları ve çocukları yüzünden birçok sıkıntı çektikleri için, bedenen hastalanıp yatağa düşmüşlerdi. ¹⁸Kardeşlerimin suçu yüzünden çektikleri acı ve kalp kırıklığı nedeniyle, neredeyse bu yaşamdan alınıp Tanrı’nın huzuruna götürüleceklerdi. Ağarmış saçlarının toza dönmek üzere indirilmesine ramak kalmıştı; kederle sulara gömülmenin eşiğindeydiler. ¹⁹Aynı şekilde Yakup ile Yusuf da, küçük oldukları ve hâlâ anne sütüyle beslendikleri için, annelerinin çektiği acıdan etkilendiler. Eşim de gözyaşları ve dualarıyla, çocuklarımla birlikte, kardeşlerimin yüreklerini yumuşatmayı ve beni çözmelerini sağlamayı başaramadı. ²⁰Onları yıkımla tehdit eden Tanrı’nın gücünden başka hiçbir şey yüreklerini yumuşatamadı. Bu yüzden denizin derinliklerine batmak üzere olduklarını gördüklerinde, yaptıklarından tövbe ettiler ve beni çözdüler.

²¹After they untied me, I took the compass and it directed us to whatever place I needed. I prayed to the Lord, and after I prayed, the winds and storm stopped and there was a great calm. ²²Then I guided the ship so we sailed again toward the promised land. ²³After we had sailed for many days, we arrived at the promised land. We disembarked, pitched our tents, and called it the promised land.

²¹Beni çözdükten sonra, pusulayı aldım ve o, gitmem gereken her yere bizi yönlendirdi. Rab’be dua ettim ve dua ettikten sonra rüzgârlar ile fırtına dindi ve büyük bir sükûnet oldu. ²²Sonra gemiyi yönelttim ve böylece yine vaat edilen topraklara doğru seyrettik. ²³Birçok gün seyrettikten sonra, vaat edilen topraklara vardık. Gemiden indik, çadırlarımızı kurduk ve oraya vaat edilen topraklar adını verdik.

²⁴We began to till the earth and plant seeds. We put all the seeds we had brought from the land of Jerusalem in the ground and they grew extremely well; so we were blessed abundantly. ²⁵As we explored the wilderness, we found there were forest animals of every kind: cows, oxen, donkeys, horses, goats, wild goats, and all kinds of wild animals for human use. We also found a variety of precious metals: gold, silver, and copper.

²⁴Toprağı sürmeye ve tohum ekmeye başladık. Yeruşalim topraklarından getirdiğimiz bütün tohumları toprağa ektik ve son derece iyi yetiştiler; böylece bolca kutsandık. ²⁵Çölü keşfederken, her türden orman hayvanı olduğunu bulduk: inekler, öküzler, eşekler, atlar, keçiler, yaban keçileri ve insanların kullanması için her türden yabani hayvan. Ayrıca çeşitli değerli madenler bulduk: altın, gümüş ve bakır.

¹I made metal plates to engrave a record of my people in order to obey the Lord’s command. I engraved my father’s record, our travels in the wilderness, and my father’s prophecies on the plates I made. I’ve also engraved many of my own prophecies on them. ²I didn’t know when I made them that the Lord would later command me to make these plates. Therefore my father’s record, his ancestors’ genealogy, and most of our activities in the wilderness are engraved on the first plates I mentioned. So the details of what happened before I made these plates are actually written on the first plates.

¹Rab’bin emrine uymak amacıyla, halkımın bir kaydını kazımak için metal levhalar yaptım. Yaptığım levhalara babamın kaydını, çöldeki yolculuklarımızı ve babamın kehanetlerini kazıdım. Kendi kehanetlerimin birçoğunu da onlara kazıdım. ²Onları yaptığımda, Rab’bin daha sonra bana bu levhaları yapmamı emredeceğini bilmiyordum. Bu yüzden babamın kaydı, atalarının soyu ve çölde yaptıklarımızın çoğu, sözünü ettiğim ilk levhalara kazılmıştır. Dolayısıyla bu levhaları yapmadan önce olup bitenlerin ayrıntıları aslında ilk levhalara yazılmıştır.

³After I was commanded to make these plates, I received another commandment that the ministry and prophecies — the most important parts of them — were to be written on these plates, and what is written was to be kept to instruct my people, who would inhabit the land, and for other wise purposes known to the Lord. ⁴Therefore I made a record on the other plates, which gives a more complete account of my people’s wars, struggles, and periods of destruction. I’ve done this and commanded my people to do this after I was gone and to hand these plates down from one generation to another, or from one prophet to another, until the Lord gave them further commandments. ⁵I’ll later give an account of my making these plates. So that’s how I’ll proceed. I’m doing this to preserve for my people a record of the more sacred things. ⁶However, I haven’t written anything on plates unless I think it’s sacred. If I make mistakes, so did others long ago. I don’t wish to excuse myself because of other men, but I would excuse myself because of the weaknesses of human nature.

³Bu levhaları yapmam emredildikten sonra, hizmetin ve kehanetlerin — bunların en önemli kısımlarının — bu levhalara yazılması, yazılanların da ülkede yaşayacak olan halkımı eğitmek için ve Rab’bin bildiği başka hikmetli amaçlar için saklanması gerektiğine dair başka bir emir daha aldım. ⁴Bu yüzden diğer levhalara bir kayıt yaptım; bu kayıt, halkımın savaşlarının, mücadelelerinin ve yıkım dönemlerinin daha eksiksiz bir anlatımını sunar. Bunu yaptım ve halkıma, ben göçüp gittikten sonra aynısını yapmalarını, bu levhaları da Rab onlara başka emirler verene dek kuşaktan kuşağa ya da peygamberden peygambere aktarmalarını emrettim. ⁵Bu levhaları yapışımı daha sonra anlatacağım. İşte bu şekilde ilerleyeceğim. Bunu, halkım için daha kutsal şeylerin bir kaydını saklamak amacıyla yapıyorum. ⁶Ne var ki, kutsal olduğunu düşünmediğim hiçbir şeyi levhalara yazmadım. Eğer hata yaparsam, çok önceleri başkaları da hata yapmıştır. Kendimi başka insanlar yüzünden mazur görmek istemiyorum; ama insan doğasının zayıflıkları yüzünden kendimi mazur görürüm.

⁷What some people consider very valuable, both to the body and spirit, others disregard and trample under their feet. People even trample underfoot the very God of Israel. I say trample underfoot, but I should use other words: they regard Him as unimportant and don’t hearken to His counsels. ⁸According to the angel’s words, He will come 600 years after my father left Jerusalem. ⁹And the world, because of their iniquity, will judge Him to be of no worth. Therefore they’ll whip Him, and He’ll submit to it; they’ll strike Him, and He’ll submit to it; and they’ll spit on Him, and He’ll submit to it, because of His loving-kindness and long-suffering toward mankind. ¹⁰The God who led our fathers out of Egypt and from slavery, who kept them alive in the wilderness, the God of Abraham and the God of Isaac and the God of Jacob will give Himself up as a man into the hands of wicked men, according to the words of the angel. He’ll be lifted up, according to the words of Zenoch; to be crucified, according to the words of Neum; and to be buried in a sepulcher, according to the words of Zenos. He also spoke about the three days of darkness — which was to be a sign of His death given to those who would be living on the islands of the sea, more particularly given to those who are from the house of Israel.

⁷Bazı insanların hem beden hem de ruh için çok değerli saydığı şeyi, başkaları hafife alır ve ayakları altında çiğner. İnsanlar, İsrail’in Tanrısı’nın ta kendisini bile ayak altında çiğner. Ayak altında çiğnemek diyorum, ama başka sözler kullanmalıyım: O’nu önemsiz görürler ve O’nun öğütlerine kulak vermezler. ⁸Meleğin sözlerine göre, babamın Yeruşalim’den ayrılmasından altı yüz yıl sonra gelecek. ⁹Ve dünya, suçları yüzünden, O’nu değersiz sayacak. Bu yüzden O’nu kırbaçlayacaklar ve O buna boyun eğecek; O’na vuracaklar ve O buna boyun eğecek; ve O’na tükürecekler ve O buna boyun eğecek — insanlığa karşı sevecenliği ve tahammülü nedeniyle. ¹⁰Atalarımızı Mısır’dan ve kölelikten çıkaran, onları çölde sağ tutan Tanrı — İbrahim’in Tanrısı, İshak’ın Tanrısı ve Yakup’un Tanrısı — meleğin sözlerine göre, kötü adamların eline bir insan olarak kendini teslim edecek. Zenok’un sözlerine göre yukarı kaldırılacak; Neum’un sözlerine göre çarmıha gerilecek; ve Zenos’un sözlerine göre bir mezara gömülecek. Zenos ayrıca üç günlük karanlıktan da söz etti; bu karanlık, O’nun ölümünün, denizin adalarında yaşayacak olanlara — özellikle de İsrail evinden olanlara — verilecek bir işareti olacaktı.

¹¹This is what the prophet said: The Lord God will certainly visit all of the house of Israel at that day, some with His voice because of their righteousness, to their great joy and salvation, and others with the thunder and lightning of His power: by storm, fire, smoke, mist of darkness, the earth splitting apart, and mountains raised up. ¹²All these things will certainly happen, said the prophet Zenos, and earth’s bedrock, or solid ground, will break apart. Because of the groaning of the earth, many kings living on the islands of the sea will be so affected by the Spirit of God they’ll cry out: The God of nature suffers. ¹³The prophet said: As for those at Jerusalem, because they crucified the God of Israel and closed their hearts, rejecting the signs, miracles, and the power and glory of the God of Israel, they’ll become hated and persecuted. ¹⁴Because they’ve turned their hearts aside, said the prophet, and treated the Holy One of Israel with contempt, their aimless path will lead to destruction, scorning, ridicule, and hatred from all nations. ¹⁵Nevertheless, the prophet said when the time comes that they don’t turn their hearts aside anymore against the Holy One of Israel, He’ll remember the covenants He made to their fathers. ¹⁶And then He’ll remember those who live on the islands of the sea. According to the words of the prophet Zenos, the Lord said: I’ll gather in all the people who are from the house of Israel, from the four quarters of the earth. ¹⁷The whole earth will see the Lord’s salvation and people of every nation, tribe, and language will be blessed.

¹¹Peygamberin söylediği şudur: Rab Tanrı, o gün bütün İsrail evini mutlaka ziyaret edecek; kimilerini, doğrulukları sayesinde, sesiyle ziyaret edecek — bu, onların büyük sevinç ve kurtuluşu olacak — kimilerini ise gücünün gök gürültüsü ve şimşeğiyle: fırtınayla, ateşle, dumanla, karanlık sisiyle, yerin yarılmasıyla ve dağların yükselmesiyle. ¹²Bütün bunlar mutlaka olacak — dedi peygamber Zenos — ve yerin ana kayası, yani sağlam zemin, parçalanacak. Yerin iniltisi yüzünden, denizin adalarında yaşayan birçok kral, Tanrı’nın Ruhu’ndan öyle etkilenecek ki haykıracaklar: Doğanın Tanrısı acı çekiyor. ¹³Peygamber dedi ki: Yeruşalim’dekilere gelince, İsrail’in Tanrısı’nı çarmıha gerdikleri, yüreklerini kapattıkları ve İsrail’in Tanrısı’nın işaretlerini, mucizelerini, gücünü ve yüceliğini reddettikleri için, nefrete uğrayacak ve zulüm görecekler. ¹⁴Yüreklerini saptırdıkları — dedi peygamber — ve İsrail’in Kutsalı’nı hor gördükleri için, amaçsız yolları onları yıkıma götürecek; bütün ulusların küçümsemesine, alayına ve nefretine uğrayacaklar. ¹⁵Yine de peygamber şöyle dedi: İsrail’in Kutsalı’na karşı artık yüreklerini saptırmayacakları zaman geldiğinde, O, atalarına yaptığı antlaşmaları anımsayacak. ¹⁶Ve o zaman, denizin adalarında yaşayanları da anımsayacak. Peygamber Zenos’un sözlerine göre, Rab şöyle dedi: İsrail evinden olan bütün halkı, dünyanın dört bucağından toplayacağım. ¹⁷Bütün dünya Rab’bin kurtuluşunu görecek; her ulustan, oymaktan ve dilden insanlar kutsanacak.

¹⁸I have written these things to my people hoping to persuade them to remember the Lord their Redeemer. ¹⁹Therefore I speak to all the house of Israel, if they read these things. ²⁰For I have overwhelming impressions from the spirit about those who live at Jerusalem; it makes all my joints weak. Because if the Lord wasn’t merciful to warn me about these judgments, just as He had former prophets, I would have died alongside them. ²¹He certainly showed former prophets everything about them. He also showed prophets about us; so we read about us in what’s written on the brass plates.

¹⁸Bunları halkıma, onları Fidyecileri olan Rab’bi anımsamaya ikna etme umuduyla yazdım. ¹⁹Bu yüzden, bunları okurlarsa, bütün İsrail evine sesleniyorum. ²⁰Çünkü ruhtan, Yeruşalim’de yaşayanlara dair öyle bunaltıcı izlenimler edindim ki bütün eklemlerimi gevşetiyor. Zira Rab, bu hükümler konusunda — tıpkı eski peygamberleri uyardığı gibi — merhamet edip beni uyarmasaydı, ben de onlarla birlikte ölürdüm. ²¹O, eski peygamberlere onlarla ilgili her şeyi mutlaka gösterdi. Bizimle ilgili şeyleri de peygamberlere gösterdi; bu yüzden kendimizle ilgili olanları, tunç levhalara yazılanlarda okuyoruz.