کتاب اوّل نِفی

Chapter 5

¹When I had finished speaking with my brothers they told me: You’ve declared harsh things to us, more than we can stand. ²I replied that I knew I had spoken blunt things against the wicked because it’s the truth. But I’ve justified the righteous, testifying they would be lifted up on the last day. Therefore the truth wounds the guilty since it cuts them to the core. ³Now, my brothers, if you were righteous and willing to listen and pay careful attention to the truth in order to live righteously before God, you wouldn’t complain because of the truth and say: You speak harsh things against us. ⁴Then I humbly urged my brothers to keep the Lord’s commandments. ⁵And they humbled themselves before the Lord, and that gave me joy and great hopes for them, that they would walk in the paths of righteousness. ⁶All this was said and done as my father lived in a tent in the valley he called Lemuel.

فصل ۵

^۱چون سخن گفتن با برادرانم را به پایان رسانده بودم، به من گفتند: سخنانِ سختی به ما بیان کرده‌ای، بیش از آنچه بتوانیم تحمل کنیم. ^۲پاسخ دادم که می‌دانستم سخنانِ صریحی بر ضدِ شریران گفته بودم، زیرا حقیقت است. اما پارسایان را پارسا شمرده‌ام و شهادت داده‌ام که در روز بازپسین برخیزانده خواهند شد. از این‌رو، حقیقت مقصران را مجروح می‌سازد، زیرا آنان را تا ژرفای وجودشان می‌شکافد. ^۳اکنون، ای برادرانم، اگر پارسا می‌بودید و مایل بودید که به حقیقت گوش دهید و به‌دقت بدان توجه کنید تا در پیشگاه خدا پارسایانه زندگی کنید، به‌سبب حقیقت گله نمی‌کردید و نمی‌گفتید: تو بر ضدِ ما سخنانِ سخت می‌گویی. ^۴آنگاه با فروتنی برادرانم را ترغیب کردم که فرامین خداوند را نگاه دارند. ^۵و آنان در پیشگاه خداوند فروتنی کردند، و این مرا شادمان ساخت و امید فراوانی برایشان در من پدید آورد، که در راه‌های پارسایی گام بردارند. ^۶همه این‌ها گفته و انجام شد، هنگامی که پدرم در درّه‌ای که آن را لموئیل نامید، در خیمه‌ای اقامت داشت.

⁷And I married one of Ishmael’s daughters, and my brothers married his other daughters also, and Zoram married his oldest daughter. ⁸My father had in this way fulfilled all the Lord’s commandments given to him. And I also had been greatly blessed by the Lord.

^۷و من با یکی از دختران اسماعیل ازدواج کردم، و برادرانم نیز با دیگر دخترانش ازدواج کردند، و زورام با بزرگ‌ترین دخترِ او ازدواج کرد. ^۸پدرم بدین‌سان همه فرامین خداوند را که به او داده شده بود به‌جا آورده بود. و من نیز از سوی خداوند بسیار برکت یافته بودم.

⁹Then the Lord’s voice spoke to my father at night and commanded him to travel into the wilderness the next day. ¹⁰When my father got up in the morning and went to the tent door, to his great astonishment he saw a round object of detailed workmanship on the ground, made of fine brass. Inside the ball were two pins, and one of them pointed where we were to go in the wilderness.

^۹آنگاه شبانگاه صدای خداوند با پدرم سخن گفت و او را فرمان داد که روز بعد به بیابان سفر کند. ^۱۰چون پدرم بامدادان برخاست و به درِ خیمه رفت، در کمال شگفتی بر زمین جسمی گِرد با ساختی ظریف دید که از برنجِ ناب ساخته شده بود. درونِ گوی دو سوزن بود، و یکی از آنها به سویی که باید در بیابان می‌رفتیم اشاره می‌کرد.

¹¹We gathered everything we needed to take into the wilderness and the rest of the provisions the Lord provided for us. And we took seeds of every kind that we were able to bring into the wilderness.

^۱۱هرآنچه را که برای بردن به بیابان نیاز داشتیم، و نیز باقیِ آذوقه‌ای را که خداوند به ما بخشیده بود، گرد آوردیم. و از هر گونه بذری که توانستیم به بیابان بیاوریم برگرفتیم.

¹²So we took our tents and set out into the wilderness across the Laman River. ¹³We traveled for four days in nearly a south-southeast direction. Then we pitched our tents again and named the place Shazer.

^۱۲پس خیمه‌های خود را برداشتیم و به بیابانِ آن سویِ رود لامان رهسپار شدیم. ^۱۳چهار روز، تقریباً در جهتِ جنوب‌جنوب‌شرقی، سفر کردیم. سپس دوباره خیمه‌های خود را برپا کردیم و آن مکان را شازر نامیدیم.

¹⁴Following that, we took our bows and arrows and went into the wilderness to hunt game for our families. After we had obtained food, we returned to them in the wilderness at Shazer. Then we traveled again in the wilderness, following the same direction, keeping to the most fertile parts of the wilderness in the mountainous area near the Red Sea. ¹⁵We traveled for many days, killing food along the way with our bows, arrows, stones, and slings. ¹⁶And we followed the directions the ball gave which guided us through the more fertile parts of the wilderness.

^۱۴پس از آن، کمان‌ها و تیرهای خود را برداشتیم و به بیابان رفتیم تا برای خانواده‌های خود شکار کنیم. پس از آنکه غذا به دست آوردیم، نزد آنان به بیابان، در شازر، بازگشتیم. سپس دوباره در بیابان سفر کردیم، در همان جهت، و حاصلخیزترین نواحیِ بیابان را در ناحیهٔ کوهستانیِ نزدیکِ دریای سرخ در پیش گرفتیم. ^۱۵روزهای بسیاری سفر کردیم و در طول راه، با کمان‌ها، تیرها، سنگ‌ها و فلاخن‌های خود، غذای خود را می‌کشتیم. ^۱۶و جهت‌هایی را که گوی نشان می‌داد دنبال کردیم، که ما را از میان نواحیِ حاصلخیزترِ بیابان هدایت می‌کرد.

¹⁷After we had traveled many days, we pitched our tents again so we could rest and get food for our families. ¹⁸But as I went out to hunt, I broke my bow, which was made of sturdy steel. After I broke my bow, my brothers were angry with me because its loss meant we couldn’t get food. ¹⁹So we returned without food to our families. And since everyone was exhausted because of our travels, they suffered greatly because of the lack of food. ²⁰And Laman, Lemuel, and Ishmael’s sons began to complain a great deal because of their suffering and difficulties in the wilderness. My father also began to complain against the Lord his God; indeed, they were all very unhappy, to the point they complained against the Lord. ²¹I was mocked and shamed by my brothers because my bow had broken and their bows had lost their recoil. Therefore it became dangerous, so much so we faced starvation. ²²And I talked to my brothers a great deal, because they had hardened their hearts again, to the point of complaining against the Lord who is God. ²³I then made a wooden bow and an arrow from a straight stick, arming myself with a bow, arrow, sling, and stones. Then I asked my father: Where should I go to find game? ²⁴In turn, he asked the Lord, because they had humbled themselves because of my words, since I had said many things to them from my heart. ²⁵And the Lord’s voice came to my father, and he was rebuked for complaining against the Lord, making him regret deeply his error.

^۱۷پس از آنکه روزهای بسیاری سفر کردیم، دوباره خیمه‌های خود را برپا کردیم تا استراحت کنیم و برای خانواده‌های خود غذا به دست آوریم. ^۱۸اما چون برای شکار بیرون رفتم، کمانم را که از فولادِ محکم ساخته شده بود شکستم. پس از آنکه کمانم را شکستم، برادرانم بر من خشمگین شدند، زیرا با از دست رفتنِ آن دیگر نمی‌توانستیم غذا به دست آوریم. ^۱۹پس بدون غذا نزد خانواده‌های خود بازگشتیم. و چون همه به‌سبب سفرهایمان فرسوده بودند، از کمبودِ غذا بسیار رنج بردند. ^۲۰و لامان، لموئیل و پسران اسماعیل به‌سبب رنج و دشواری‌های خود در بیابان، بسیار به گله‌کردن آغاز کردند. پدرم نیز بر ضدِ خداوند، خدای خود، به گله‌کردن آغاز کرد؛ آری، همگی بسیار ناخشنود بودند، تا آنجا که بر ضدِ خداوند گله کردند. ^۲۱برادرانم مرا ریشخند و خوار کردند، زیرا کمانِ من شکسته بود و کمان‌های آنان کشش خود را از دست داده بودند. از این‌رو اوضاع خطرناک شد، چنان‌که با مرگ از گرسنگی روبه‌رو شدیم. ^۲۲و من بسیار با برادرانم سخن گفتم، زیرا دل‌های خود را دوباره سخت کرده بودند، تا آنجا که بر ضدِ خداوند که خداست گله می‌کردند. ^۲۳آنگاه کمانی چوبین و تیری از چوبی راست ساختم، و خود را به کمان، تیر، فلاخن و سنگ مسلح کردم. سپس از پدرم پرسیدم: کجا بروم تا صید بیابم؟ ^۲۴او نیز از خداوند پرسید، زیرا به‌سبب سخنانم فروتنی کرده بودند، چون از صمیمِ دل سخنان بسیاری به آنان گفته بودم. ^۲۵و صدای خداوند به پدرم رسید، و او به‌سبب گله‌کردن بر ضدِ خداوند سرزنش شد، چنان‌که از خطای خود سخت پشیمان شد.

²⁶The Lord’s voice told him: Look on the ball and observe what is written. ²⁷When my father saw the things written on the ball, he became afraid and trembled a great deal, and so did my brothers and Ishmael’s sons and our wives. ²⁸I realized the pointers in the ball worked according to the faith, diligence, and attention we gave them. ²⁹And a new writing, plain to be read, was written on them, letting me understand the Lord’s ways. It was written and changed from time to time according to the faith and diligence we gave to it. We see from this that the Lord can accomplish great things by ordinary means. ³⁰I then climbed the mountain according to the directions given on the ball. ³¹And I harvested game animals, and I obtained food for our families. ³²Then I returned to our tents, carrying the animals I harvested. When they saw that I brought food, they were overjoyed. And they humbled themselves before the Lord and gave thanks to Him.

^۲۶صدای خداوند به او گفت: به گوی نگاه کن و آنچه را نوشته شده مشاهده کن. ^۲۷چون پدرم آنچه را بر گوی نوشته شده بود دید، سخت ترسان شد و بسیار لرزید، و برادرانم و پسران اسماعیل و زنانِ ما نیز همچنین. ^۲۸متوجه شدم که عقربه‌های درونِ گوی به‌فراخورِ ایمان، کوشش و توجهی که به آنها می‌دادیم کار می‌کردند. ^۲۹و نوشته‌ای تازه، که خوانا بود، بر آنها نوشته شد، که مرا به فهمِ راه‌های خداوند رهنمون شد. این نوشته به‌فراخورِ ایمان و کوششی که به آن می‌دادیم، گاه‌به‌گاه نوشته و دگرگون می‌شد. از این درمی‌یابیم که خداوند می‌تواند کارهای بزرگ را با وسایلِ ساده به انجام رساند. ^۳۰آنگاه برحسبِ جهت‌هایی که بر گوی داده شده بود، از کوه بالا رفتم. ^۳۱و حیوانات را صید کردم، و برای خانواده‌های خود غذا به دست آوردم. ^۳۲سپس به خیمه‌های خود بازگشتم، در حالی که حیواناتی را که صید کرده بودم با خود می‌بردم. چون دیدند که غذا آورده‌ام، بی‌اندازه شادمان شدند. و در پیشگاه خداوند فروتنی کردند و او را سپاس گفتند.

³³Then we traveled again, in nearly the same direction as in the beginning. After we had traveled for many days, we again pitched our tents to stay for a while.

^۳۳آنگاه دوباره سفر کردیم، تقریباً در همان جهتی که در آغاز داشتیم. پس از آنکه روزهای بسیاری سفر کردیم، دوباره خیمه‌های خود را برپا کردیم تا چندی بمانیم.

³⁴And Ishmael died and was buried in the place called Nahom. ³⁵Ishmael’s daughters mourned a great deal because of the loss of their father and because of their hardships in the wilderness. They complained about my father because he had brought them from Jerusalem, saying: Our father is dead, and we’ve wandered a long way into the wilderness and we’ve endured many difficulties: hunger, thirst, and fatigue. And after all this suffering we’re going to die from hunger in the wilderness. ³⁶These were their complaints about my father and me. They wanted to return home to Jerusalem. ³⁷Then Laman said to Lemuel and Ishmael’s sons: Let’s kill our father and our brother Nephi, who’s taken it upon himself to be our ruler and teacher, instead of us, his older brothers. ³⁸He says the Lord has talked with him and angels have ministered to him. But we know he’s lying to us. He tells us this and invents many things by his clever tricks to mislead us, perhaps planning to take us to some remote, uninhabited land. And after he’s taken us there, he’s come up with a plan to make himself a king and ruler over us, so he can force us to submit to his will and control. This was how my brother Laman got them angry. ³⁹But the Lord was with us — His voice came and said many words to them and chastised them severely. After being rebuked by the Lord, they turned away their anger and repented of their sins, and the Lord blessed us again with food, letting us survive.

^۳۴و اسماعیل مُرد و در مکانی که ناحوم نامیده می‌شد به خاک سپرده شد. ^۳۵دختران اسماعیل به‌سبب از دست دادنِ پدرشان و به‌سبب سختی‌های خود در بیابان، بسیار عزاداری کردند. آنان از پدرم گله کردند، زیرا آنان را از اورشلیم بیرون آورده بود، و گفتند: پدرمان مرده است، و راهی دراز در بیابان سرگردان بوده‌ایم و دشواری‌های بسیاری را از سر گذرانده‌ایم: گرسنگی، تشنگی و خستگی. و پس از این‌همه رنج، در بیابان از گرسنگی خواهیم مرد. ^۳۶این‌ها گله‌های آنان از پدرم و من بود. می‌خواستند به اورشلیم، به خانه، بازگردند. ^۳۷آنگاه لامان به لموئیل و پسران اسماعیل گفت: بیایید پدرمان و برادرمان نیفای را بکشیم، که بر خود گرفته است تا به جای ما، که برادرانِ بزرگ‌ترِ اوییم، فرمانروا و آموزگارِ ما باشد. ^۳۸او می‌گوید خداوند با او سخن گفته و فرشتگان به او خدمت کرده‌اند. اما می‌دانیم که به ما دروغ می‌گوید. این را به ما می‌گوید و با حیله‌های زیرکانهٔ خود چیزهای بسیاری از خود می‌سازد تا ما را فریب دهد، و شاید در پیِ آن است که ما را به سرزمینی دوردست و ناآباد ببرد. و پس از آنکه ما را به آنجا برد، نقشه کشیده است که خود را پادشاه و فرمانروای ما سازد، تا بتواند ما را وادار کند که به اراده و سلطهٔ او تن دهیم. برادرم لامان به این‌سان آنان را به خشم آورد. ^۳۹اما خداوند با ما بود؛ صدای او آمد و سخنان بسیاری به آنان گفت و آنان را به‌سختی توبیخ کرد. پس از آنکه خداوند سرزنششان کرد، خشمِ خود را فرو نشاندند و از گناهانِ خود توبه کردند، و خداوند دوباره ما را با غذا برکت داد و زنده‌مان داشت.

¹We resumed our journey in the wilderness, traveling nearly eastward from then on. We went through many hardships in the journey, and our women gave birth to children in the wilderness. ²But the Lord’s blessings were so great that while we lived on raw meat in the wilderness, our women produced plenty of milk for their children and were strong, like the men. So they began to bear their journey without complaint.

^۱سفرِ خود را در بیابان از سر گرفتیم و از آن پس تقریباً به سوی شرق سفر کردیم. در این سفر سختی‌های بسیاری را از سر گذراندیم، و زنانِ ما در بیابان فرزندانی به دنیا آوردند. ^۲اما برکاتِ خداوند چنان بزرگ بود که در حالی که در بیابان گوشتِ خام می‌خوردیم، زنانِ ما برای فرزندانِ خود شیرِ فراوان می‌دادند و همچون مردان قوی بودند. پس آغاز کردند که سفرِ خود را بی‌گله تحمل کنند.

³Accordingly, we see God’s commandments are certain to be fulfilled, and if people keep God’s commandments, He nourishes and strengthens them and provides ways and means so they can accomplish what He’s commanded them. That being the case, He provided ways and means for us as we traveled in the wilderness.

^۳بدین‌سان درمی‌یابیم که فرمان‌های خدا به‌یقین به‌جا آورده می‌شوند، و اگر مردمان فرمان‌های خدا را نگاه دارند، او آنان را خوراک می‌دهد و نیرو می‌بخشد و راه‌ها و وسایل به آنان می‌بخشد تا بتوانند آنچه را به آنان فرمان داده به انجام رسانند. چنین که بود، در حالی که در بیابان سفر می‌کردیم، او برای ما راه‌ها و وسایل بخشید.

⁴We lived in the wilderness for many years, eight in total. ⁵Then we came to the land we named Bountiful because it had plenty of fruit and wild honey. The Lord prepared all these things so we wouldn’t perish. We saw the sea, which we called Irreantum (which means many waters).

^۴سال‌های بسیار در بیابان به سر بردیم، رویِ‌هم‌رفته هشت سال. ^۵آنگاه به سرزمینی رسیدیم که آن را وفور نامیدیم، زیرا میوه و عسلِ وحشیِ فراوان داشت. خداوند همهٔ این‌ها را آماده کرد تا هلاک نشویم. دریا را دیدیم، که آن را اِریانتوم نامیدیم (که به معنای آب‌های بسیار است).

⁶We pitched our tents by the seashore. And despite having suffered many hardships and difficulties, so many we can’t write all of them down, we were overjoyed when we came to the seashore. And we named the place Bountiful because it was fruitful.

^۶در کنارِ دریا خیمه‌های خود را برپا کردیم. و با آنکه از سختی‌ها و دشواری‌های بسیار رنج برده بودیم، چندان که نمی‌توانیم همهٔ آنها را بنویسیم، چون به کنارِ دریا رسیدیم بی‌اندازه شادمان شدیم. و آن مکان را وفور نامیدیم، زیرا بارور بود.

⁷After I had been in the land of Bountiful for many days, the Lord’s voice came to me, saying: Get up and climb the mountain. So I got up and climbed the mountain and prayed to the Lord. ⁸Then the Lord told me: You must build a ship in the way I’ll show you so I can carry your people across the sea. ⁹And I asked: Lord, where should I go to find iron ore to melt so I can make tools to build the ship in the way You’ve shown me? ¹⁰In response, the Lord told me where to go to find ore so I could make tools.

^۷پس از آنکه روزهای بسیاری در سرزمینِ وفور بودم، صدای خداوند به من رسید و گفت: برخیز و از کوه بالا برو. پس برخاستم و از کوه بالا رفتم و نزد خداوند دعا کردم. ^۸آنگاه خداوند به من گفت: باید کشتی‌ای بسازی، به شیوه‌ای که نشانت دهم، تا قومِ تو را از دریا بگذرانم. ^۹و پرسیدم: خداوندا، کجا بروم تا سنگِ‌آهن بیابم و آن را بگدازم، تا ابزار درست کنم و کشتی را به شیوه‌ای که به من نشان داده‌ای بسازم؟ ^۱۰در پاسخ، خداوند به من گفت کجا بروم تا سنگِ معدن بیابم و ابزار درست کنم.

¹¹I then made a pair of bellows from animal skins with which to blow the fire. And after I had made a pair of bellows, I struck two stones together to make fire. ¹²Up to that point, the Lord hadn’t allowed us to make many fires as we traveled in the wilderness. He said: I’ll keep your food from spoiling, and you will not need to cook it. ¹³I will also be your light in the wilderness and prepare the way in front of you if you keep My commandments. So to the degree you keep My commandments, you’ll be led toward the promised land. And you’ll know that you’re led by Me. ¹⁴The Lord also said: After you’ve arrived at the promised land, you will know that I the Lord am God, that I saved you from destruction and brought you out of the land of Jerusalem. ¹⁵So I made a great effort to keep the Lord’s commandments and urged my brothers to be faithful and diligent. ¹⁶I made tools from the ore that I melted from the rock. ¹⁷When my brothers saw I was preparing to build a ship, they began to mock me, saying: Our brother’s a fool! He thinks he can build a ship! He also thinks he can cross this great sea. ¹⁸These were some of my brothers’ complaints about what I was doing, and they didn’t want to work, since they didn’t believe I could build a ship, and they refused to believe I was led by the Lord.

^۱۱آنگاه از پوستِ جانوران دَمِ آهنگری درست کردم تا با آن آتش را بدمم. و پس از آنکه دم را درست کردم، دو سنگ را بر هم زدم تا آتش بیفروزم. ^۱۲تا آن هنگام، خداوند به ما اجازه نداده بود که در سفرِ بیابان آتش‌های بسیار بیفروزیم. او گفت: غذای شما را از فاسد شدن نگاه می‌دارم، و نیازی نخواهید داشت که آن را بپزید. ^۱۳و نیز در بیابان نورِ شما خواهم بود و راه را پیشِ رویتان آماده خواهم ساخت، اگر فرمان‌های مرا نگاه دارید. پس به همان اندازه که فرمان‌های مرا نگاه دارید، به سوی سرزمینِ موعود هدایت خواهید شد. و خواهید دانست که به دستِ من هدایت می‌شوید. ^۱۴خداوند همچنین گفت: پس از آنکه به سرزمینِ موعود رسیدید، خواهید دانست که من، خداوند، خدا هستم؛ که شما را از نابودی نجات دادم و از سرزمینِ اورشلیم بیرون آوردم. ^۱۵پس تلاشِ بسیار کردم تا فرمان‌های خداوند را نگاه دارم، و برادرانم را ترغیب کردم که وفادار و کوشا باشند. ^۱۶از سنگِ معدنی که از صخره گداختم، ابزار درست کردم. ^۱۷چون برادرانم دیدند که آمادهٔ ساختنِ کشتی می‌شوم، به ریشخندِ من آغاز کردند و گفتند: برادرِ ما نابخرد است! می‌پندارد که می‌تواند کشتی بسازد! و نیز می‌پندارد که می‌تواند از این دریای بزرگ بگذرد. ^۱۸این‌ها برخی از گله‌های برادرانم دربارهٔ کاری بود که می‌کردم، و نمی‌خواستند کار کنند، زیرا باور نداشتند که می‌توانم کشتی بسازم، و از باور کردنِ اینکه خداوند مرا هدایت می‌کند سر باز زدند.

¹⁹Now I was deeply distressed because of how stubborn they were. When they saw I began to be discouraged, they were delighted, so much so that they gloated over me, saying: We knew you couldn’t build a ship, since we knew you lacked good sense; you’ll never finish such a huge task. ²⁰You’re like our father, persuaded by his foolish, deluded thinking. He’s taken us from the land of Jerusalem, and we’ve wandered in the wilderness these many years. And our women have struggled to travel while pregnant, and they’ve had children in the wilderness and suffered everything but death. It would have been better for them to have died before they left Jerusalem than to have endured these difficulties. ²¹We’ve undergone hardships all these years in the wilderness when we could have enjoyed our possessions and property, and we would have been happy. ²²We know the people in the land of Jerusalem were righteous, since they keep the Lord’s statutes and judgments and all His commandments according to the Law of Moses; so we know they’re a righteous people. But our father has judged them and taken us from home because we were willing to listen to him; and our brother is like him. These were my brothers’ complaints about us.

^۱۹اکنون به‌سبب سرسختیِ آنان سخت پریشان بودم. چون دیدند که دلسرد می‌شوم، خشنود شدند، چندان که بر من شماتت کردند و گفتند: می‌دانستیم که نمی‌توانی کشتی بسازی، زیرا می‌دانستیم که بی‌خردی؛ هرگز چنین کارِ بزرگی را به پایان نخواهی رساند. ^۲۰تو مانندِ پدرمان هستی، که پندارهای نابخردانه و واهیِ خود او را متقاعد ساخته است. او ما را از سرزمینِ اورشلیم بیرون آورده، و این سال‌های بسیار را در بیابان سرگردان بوده‌ایم. و زنانِ ما در حالِ بارداری به‌دشواری سفر کرده‌اند، و در بیابان فرزندان به دنیا آورده‌اند و جز مرگ، همه‌گونه رنج برده‌اند. بهتر می‌بود که پیش از ترکِ اورشلیم می‌مردند تا اینکه این دشواری‌ها را از سر بگذرانند. ^۲۱در همهٔ این سال‌ها در بیابان سختی‌ها کشیده‌ایم، حال آنکه می‌توانستیم از دارایی و املاکِ خود بهره‌مند شویم و شاد می‌بودیم. ^۲۲می‌دانیم که مردمِ سرزمینِ اورشلیم پارسا بودند، زیرا فرایض و احکام خداوند و همهٔ فرمان‌های او را برحسبِ شریعتِ موسی نگاه می‌دارند؛ پس می‌دانیم که قومی پارسا هستند. اما پدرمان آنان را داوری کرده و ما را از خانه بیرون آورده است، زیرا حاضر بودیم به او گوش دهیم؛ و برادرمان مانندِ اوست. این‌ها گله‌های برادرانم از ما بود.

²³I asked them: Do you believe our ancestors, the children of Israel, would have been freed from slavery to the Egyptians if they hadn’t listened to the Lord’s words? ²⁴Do you think they would have left their bondage if the Lord hadn’t commanded Moses to free them? ²⁵Now you know the children of Israel were enslaved and you know they were forced to do hard work. So you know it was obviously a good thing for them to be freed from slavery. ²⁶Now you know Moses was directed by the Lord to do that great and miraculous thing. And you know the waters of the Red Sea were divided to the right and left by his word and they passed through on dry ground. ²⁷But you know the Egyptians — Pharaoh’s armed forces — drowned in the Red Sea. ²⁸And you also know they were fed with manna in the wilderness, ²⁹and Moses, through his word according to God’s power which was in him, struck the rock and water came out, so that the children of Israel could quench their thirst. ³⁰And despite being led — with the Lord their God, their Redeemer, going ahead of them, leading them by day, giving light to them by night, and doing everything for them that was necessary for people to receive — they hardened their hearts, refused to understand, and complained against Moses and against the true and living God. ³¹And according to His word He destroyed them, and according to His word He led them, and according to His word He did everything for them. And nothing was done except by His word. ³²After they had crossed the Jordan River, He made them so powerful that they were able to drive out the inhabitants of the land and scatter them until they were gone.

^۲۳از آنان پرسیدم: آیا باور دارید که نیاکانِ ما، فرزندانِ اسرائیل، از بردگیِ مصریان آزاد می‌شدند اگر به کلامِ خداوند گوش نمی‌دادند؟ ^۲۴آیا می‌پندارید که از اسارتِ خود بیرون می‌آمدند اگر خداوند موسی را فرمان نداده بود که آنان را آزاد کند؟ ^۲۵اکنون می‌دانید که فرزندانِ اسرائیل به بردگی کشیده شده بودند و می‌دانید که به کارِ سخت وادار شده بودند. پس می‌دانید که آشکارا برایشان خوب بود که از بردگی آزاد شوند. ^۲۶اکنون می‌دانید که موسی از سوی خداوند هدایت شد تا آن کارِ بزرگ و معجزه‌آسا را انجام دهد. و می‌دانید که آب‌های دریای سرخ به کلامِ او به راست و چپ جدا شد و آنان بر خشکی گذشتند. ^۲۷اما می‌دانید که مصریان — لشکریانِ فرعون — در دریای سرخ غرق شدند. ^۲۸و نیز می‌دانید که در بیابان با مَنّ خوراک یافتند، ^۲۹و موسی، با کلامِ خود و برحسبِ قدرتِ خدا که در او بود، بر صخره زد و آب بیرون آمد، تا فرزندانِ اسرائیل تشنگیِ خود را فرو نشانند. ^۳۰و با آنکه هدایت می‌شدند — و خداوند، خدای ایشان، فدیه‌دهندهٔ ایشان، پیشاپیششان می‌رفت و روز را راهبرشان بود و شب به آنان نور می‌بخشید و هر آنچه را که آدمیان نیازمندِ یافتنش بودند برایشان به جا می‌آورد — دل‌های خود را سخت کردند و از فهمیدن سر باز زدند و بر ضدِ موسی و بر ضدِ خدای راستین و زنده گله کردند. ^۳۱و برحسبِ کلامِ او آنان را نابود کرد، و برحسبِ کلامِ او آنان را هدایت کرد، و برحسبِ کلامِ او همه‌چیز را برایشان به جا آورد. و هیچ‌چیز جز به کلامِ او انجام نشد. ^۳۲پس از آنکه از رودِ اردن گذشتند، آنان را چنان نیرومند ساخت که توانستند ساکنانِ آن سرزمین را برانند و آنان را پراکنده سازند تا از میان رفتند.

³³Do you think the prior inhabitants of the promised land who were driven out by our ancestors were righteous? No, they were not. ³⁴Do you think that if those prior inhabitants had been righteous, our ancestors could have driven them out? No, our ancestors couldn’t have. ³⁵The Lord values all mankind equally; however, those who are righteous are blessed by God. But that nation rejected all of God’s words; they were ripe in iniquity and God’s full wrath was imposed upon them. So the Lord cursed the land against them and blessed it for our ancestors. He cursed it, resulting in their destruction, and He blessed it for our ancestors, to give them possession of it.

^۳۳آیا می‌پندارید که ساکنانِ پیشینِ سرزمینِ موعود، که به دستِ نیاکانِ ما رانده شدند، پارسا بودند؟ نه، پارسا نبودند. ^۳۴آیا می‌پندارید که اگر آن ساکنانِ پیشین پارسا می‌بودند، نیاکانِ ما می‌توانستند آنان را برانند؟ نه، نیاکانِ ما نمی‌توانستند. ^۳۵خداوند همهٔ آدمیان را یکسان ارج می‌نهد؛ با این حال، آنان که پارسایند از سوی خدا برکت می‌یابند. اما آن ملت همهٔ کلامِ خدا را رد کردند؛ در نابکاری رسیده بودند و غضبِ کاملِ خدا بر آنان فرود آمد. پس خداوند آن سرزمین را بر آنان لعنت کرد و آن را برای نیاکانِ ما برکت داد. آن را لعنت کرد، که به نابودیِ آنان انجامید، و آن را برای نیاکانِ ما برکت داد، تا آن را به تصرفِ آنان دراورد.

³⁶The Lord has created the earth to be inhabited, and He’s created His children to inhabit it. ³⁷He raises up a righteous nation and destroys the wicked nations. ³⁸He leads the righteous to favorable lands and He destroys the wicked, cursing the land against them because of their sins. ³⁹He rules high in the heavens because it’s His throne, and this earth is His footrest. ⁴⁰He loves those who want Him to be their God. He loved our fathers and covenanted with them — Abraham, Isaac, and Jacob — and remembered the covenants He had made; so He freed their children out of Egypt. ⁴¹And He disciplined them in the wilderness with His rod because they hardened their hearts, just like you have. The Lord imposed afflictions because of their iniquity. He sent flying fiery serpents among them. But after they were bitten, He prepared a way to heal them. It required them to look. But because the cure was so simple, many died. ⁴²They hardened their hearts from time to time and dishonored Moses and also God. Still, you know they were led by His unequaled power into the promised land.

^۳۶خداوند زمین را آفریده تا مسکون باشد، و فرزندانِ خود را آفریده تا در آن ساکن شوند. ^۳۷ملتی پارسا برمی‌انگیزد و ملت‌های شریر را نابود می‌کند. ^۳۸پارسایان را به سرزمین‌های نیکو هدایت می‌کند و شریران را نابود می‌کند، و سرزمین را به‌سبب گناهانشان بر آنان لعنت می‌کند. ^۳۹در آسمان‌های برین فرمان می‌راند، زیرا آنجا تختِ اوست، و این زمین پای‌اندازِ اوست. ^۴۰آنان را که می‌خواهند او خدایشان باشد دوست می‌دارد. پدرانِ ما را دوست داشت و با آنان عهد بست — ابراهیم، اسحاق و یعقوب — و عهدهایی را که بسته بود به یاد آورد؛ پس فرزندانشان را از مصر آزاد کرد. ^۴۱و آنان را در بیابان با عصای خود تأدیب کرد، زیرا دل‌های خود را سخت کردند، درست همان‌گونه که شما کرده‌اید. خداوند به‌سبب نابکاریِ آنان مصائب بر آنان آورد. مارهای آتشینِ پرنده در میانشان فرستاد. اما پس از آنکه گزیده شدند، راهی برای شفای آنان آماده ساخت. لازم بود که بنگرند. اما چون درمان چنان ساده بود، بسیاری مردند. ^۴۲دل‌های خود را گاه‌به‌گاه سخت کردند و به موسی و نیز به خدا بی‌حرمتی کردند. با این حال، می‌دانید که به قدرتِ بی‌همتای او به سرزمینِ موعود هدایت شدند.

⁴³After all these things, they’ve now become wicked, almost completely ripe in wickedness. For all I know, they’re now about to be destroyed; and it’s certain they’ll be destroyed except for only a few who will be taken away as slaves. ⁴⁴Because of this, the Lord commanded our father to depart into the wilderness. The Jews also tried to kill him. And you have too. So you are murderers in your hearts, and you are like them. ⁴⁵You’re quick to commit iniquity but slow to remember the Lord who is God. You’ve seen an angel and he spoke to you. You’ve heard His voice from time to time, and He’s spoken to you in a quiet, gentle voice; but you were no longer capable of feeling and you couldn’t feel His words. So He’s spoken to you in a thundering voice that made the earth shake as if it would split in two. ⁴⁶You also know that by His all-powerful word He can make the earth pass away. You know that by His word He can level mountains and break apart the stable ground. Then how can you be so hard in your hearts? ⁴⁷My soul suffers because of you, and my heart aches. I’m afraid you’ll be rejected forever. I’m full of the Spirit of God, so much so that I’ve become exhausted.

^۴۳پس از این‌همه، اکنون شریر شده‌اند، تقریباً به‌تمامی در شرارت رسیده. تا آنجا که می‌دانم، اکنون در آستانهٔ نابودی‌اند؛ و بی‌گمان نابود خواهند شد، جز اندک‌شماری که به بردگی برده خواهند شد. ^۴۴به این سبب، خداوند پدرمان را فرمان داد که به بیابان رهسپار شود. یهودیان نیز کوشیدند او را بکشند. و شما نیز چنین کرده‌اید. پس شما در دل‌هاتان قاتل‌اید، و مانندِ آنان هستید. ^۴۵در ارتکابِ نابکاری شتابان‌اید اما در یاد آوردنِ خداوند که خداست کند. فرشته‌ای دیده‌اید و او با شما سخن گفت. صدای او را گاه‌به‌گاه شنیده‌اید، و او با صدایی آرام و ملایم با شما سخن گفته است؛ اما دیگر توانِ حس کردن نداشتید و نمی‌توانستید کلامِ او را حس کنید. پس با صدایی رعدآسا با شما سخن گفته است که زمین را لرزاند، چنان‌که گویی از هم می‌شکافت. ^۴۶و نیز می‌دانید که به کلامِ قادرِ مطلقِ خود می‌تواند زمین را از میان بردارد. می‌دانید که به کلامِ خود می‌تواند کوه‌ها را هموار کند و زمینِ استوار را از هم بشکافد. پس چگونه می‌توانید چنین سخت‌دل باشید؟ ^۴۷جانم به‌سبب شما رنج می‌برد، و دلم به درد می‌آید. می‌ترسم که تا ابد طرد شوید. آکنده از روحِ خدا هستم، چنان‌که فرسوده شده‌ام.

⁴⁸When I said this, they got angry with me and wanted to throw me into the deep sea. As they approached me, I said: In the name of the Almighty God, I command you not to touch me. God’s power fills every part of my frame, and if either of you put your hands on me, you’ll shrivel up like a dried weed. You’re nothing before God’s power, and God will strike you down. ⁴⁹Then I warned them not to complain against their father or refuse to work with me anymore, since God had commanded me to build a ship. ⁵⁰I told them: Anything God has commanded me to do, I can do. If He were to command me to say to this water: Become earth! — then it would become earth. Whatever I say, if God commands it, it will happen. ⁵¹Now if the Lord has such great power and has performed so many miracles among mankind, then why can’t He teach me how to build a ship? ⁵²I told my brothers many things that silenced them and they were unable to argue with me. They also didn’t resist or dare lay hands on me or even touch me with their finger for many days. The Spirit of God affected them so powerfully that they were afraid of withering away by touching me.

^۴۸چون این را گفتم، بر من خشمگین شدند و خواستند مرا به ژرفای دریا بیندازند. چون به من نزدیک شدند، گفتم: به نامِ خدای قادرِ مطلق، شما را فرمان می‌دهم که به من دست نزنید. قدرتِ خدا سراسرِ پیکرم را پر کرده است، و اگر یکی از شما بر من دست بگذارد، همچون علفِ خشکیده پژمرده خواهید شد. در برابرِ قدرتِ خدا هیچ‌اید، و خدا شما را فرو خواهد کوبید. ^۴۹آنگاه به آنان هشدار دادم که بر ضدِ پدرِ خود گله نکنند و دیگر از کار کردن با من سر باز نزنند، زیرا خدا مرا فرمان داده بود که کشتی بسازم. ^۵۰به آنان گفتم: هر آنچه خدا مرا فرمان داده که انجام دهم، می‌توانم انجام دهم. اگر مرا فرمان دهد که به این آب بگویم: خاک شو! — آنگاه خاک می‌شد. هر چه بگویم، اگر خدا آن را فرمان دهد، رخ خواهد داد. ^۵۱اکنون اگر خداوند چنین قدرتِ بزرگی دارد و معجزاتِ بسیاری در میانِ آدمیان انجام داده است، پس چرا نمی‌تواند به من بیاموزد که چگونه کشتی بسازم؟ ^۵۲چیزهای بسیاری به برادرانم گفتم که آنان را خاموش ساخت و نتوانستند با من مشاجره کنند. و نیز مقاومت نکردند و جرئت نکردند که بر من دست بگذارند یا حتی با انگشتِ خود مرا لمس کنند، روزهای بسیار. روحِ خدا چنان نیرومندانه بر آنان تأثیر گذاشت که از پژمردن به‌سببِ لمسِ من ترسیدند.

⁵³Then the Lord said to me: Reach out your hand to touch your brothers. They won’t shrivel and dry up from your touch, but I the Lord will shock them. And I’ll do this to let them know I’m the Lord who is God. ⁵⁴So I stretched out my hand to my brothers and they didn’t shrivel and dry up, but the Lord shocked them, just as He said He would. ⁵⁵Then they said: We know for sure that the Lord is with you because we know His power has shocked us. Then they fell down in front of me and were about to worship me, but I wouldn’t let them do it, saying: I’m your brother, and your younger brother at that. Therefore worship the Lord who is God and honor your father and mother so your days will be long in the land the Lord your God will give you.

^۵۳آنگاه خداوند به من گفت: دستِ خود را دراز کن و برادرانت را لمس کن. از لمسِ تو پژمرده و خشک نخواهند شد، اما من، خداوند، آنان را تکان خواهم داد. و این را خواهم کرد تا بدانند که من خداوندم که خداست. ^۵۴پس دستِ خود را به سوی برادرانم دراز کردم و آنان پژمرده و خشک نشدند، بلکه خداوند آنان را تکان داد، چنان‌که گفته بود. ^۵۵آنگاه گفتند: به‌یقین می‌دانیم که خداوند با توست، زیرا می‌دانیم که قدرتِ او ما را تکان داده است. سپس در برابرِ من به خاک افتادند و نزدیک بود مرا سجده کنند، اما نگذاشتم چنین کنند و گفتم: من برادرِ شما هستم، و آن هم برادرِ کوچک‌ترتان. پس خداوند را که خداست سجده کنید و پدر و مادرِ خود را حرمت نهید تا روزهایتان در سرزمینی که خداوند، خدای شما، به شما خواهد داد دراز شود.

¹So they worshiped the Lord and began to work with me, and we produced well-crafted timbers. And the Lord showed me from time to time how to shape the ship’s timbers. ²Now I didn’t pattern the timbers in a way followed by men, and I didn’t build the ship in the way that shipbuilders would do it either, but I built it following the way the Lord showed me; as a result, it wasn’t a typical man-made ship.

^۱پس خداوند را سجده کردند و آغاز کردند که با من کار کنند، و الوارهای خوش‌تراش پدید آوردیم. و خداوند گاه‌به‌گاه به من نشان داد که الوارهای کشتی را چگونه شکل دهم. ^۲من الوارها را به شیوهٔ مردمان شکل ندادم، و کشتی را نیز به شیوه‌ای که کشتی‌سازان می‌سازند نساختم، بلکه آن را به شیوه‌ای که خداوند به من نشان داد ساختم؛ در نتیجه، کشتیِ معمولیِ ساختِ بشر نبود.

³And I often went to the mountain, and I prayed to the Lord frequently; therefore He showed me great things.

^۳و بارها به کوه رفتم، و پیوسته نزد خداوند دعا کردم؛ از این رو چیزهای بزرگ به من نشان داد.

⁴After I completed the ship following the Lord’s instructions, my brothers saw it was good and its workmanship was excellent; so they humbled themselves again before the Lord.

^۴پس از آنکه کشتی را برحسبِ دستورِ خداوند به اتمام رساندم، برادرانم دیدند که خوب است و ساختِ آن عالی است؛ پس دوباره در پیشگاه خداوند فروتنی کردند.

⁵The Lord’s voice then spoke to my father saying we were to get ready and embark. ⁶So the following day, after we had prepared everything — plenty of fruit and meat from the wilderness, large quantities of honey and provisions, obeying what the Lord commanded us to prepare — we entered the ship with all our cargo, seeds, and everything we brought with us, every one in order of their age. Then we embarked with our wives and children. ⁷Now my father had had two sons in the wilderness: the older one was named Jacob and the younger Joseph.

^۵آنگاه صدای خداوند با پدرم سخن گفت و گفت که باید آماده شویم و سوارِ کشتی شویم. ^۶پس روزِ بعد، پس از آنکه همه‌چیز را آماده کردیم — میوه و گوشتِ فراوان از بیابان، عسل و آذوقهٔ بسیار، در اطاعت از آنچه خداوند به ما فرمان داده بود که آماده کنیم — با همهٔ بار و بذرها و هر آنچه با خود آورده بودیم به کشتی درآمدیم، هر یک به ترتیبِ سنِ خود. آنگاه با زنان و فرزندانِ خود سوارِ کشتی شدیم. ^۷در بیابان، دو پسر برای پدرم زاده شده بود: پسرِ بزرگ‌تر یعقوب نام داشت و کوچک‌تر یوسف.

⁸After we all entered the ship — bringing with us supplies and other things we had been commanded to bring — we set out to sea and were driven before the wind toward the promised land.

^۸پس از آنکه همگی به کشتی درآمدیم — و توشه و دیگر چیزهایی را که فرمان یافته بودیم با خود آوردیم — به دریا رهسپار شدیم و در پیشِ باد به سوی سرزمینِ موعود رانده شدیم.

⁹After we sailed for many days, my brothers and Ishmael’s sons and their wives began to indulge in feasting and drinking, to such an extent they started to dance, sing, and become disrespectful, until they forgot the power that brought them there; indeed, they became extremely insolent. ¹⁰I became very afraid the Lord would be angry with us and strike us down because of our iniquity, and we would all drown in the sea. So I tried to sober them up by talking to them. But they got angry with me, saying: We refuse to have our younger brother control us.

^۹پس از آنکه روزهای بسیاری دریانوردی کردیم، برادرانم و پسران اسماعیل و زنانِ آنان آغاز کردند که به بزم و میگساری بپردازند، تا آنجا که به رقصیدن و آواز خواندن و گستاخی آغاز کردند، تا آنکه قدرتی را که آنان را به آنجا آورده بود فراموش کردند؛ آری، بسیار وقیح شدند. ^۱۰بسیار ترسیدم که خداوند بر ما خشمگین شود و به‌سبب نابکاریِ ما ما را فرو کوبد، و همگی در دریا غرق شویم. پس کوشیدم با سخن گفتن آنان را به هوش آورم. اما بر من خشمگین شدند و گفتند: نمی‌خواهیم که برادرِ کوچک‌ترمان بر ما تسلط یابد.

¹¹Then Laman and Lemuel took me, tied me up with ropes, and were otherwise brutal to me. Nevertheless, the Lord allowed it to happen so He could remind us of His ability to accomplish everything He said warning the wicked. ¹²After they tied me up and I couldn’t move, the compass the Lord had prepared stopped working. ¹³As a result, they didn’t know where to steer the ship. So a strong, violent storm arose, and we were driven backward on the water for three days. They became very afraid they would be drowned in the sea. Nevertheless, they didn’t untie me. ¹⁴The storm became very severe on the fourth day driving us back, ¹⁵and we were about to sink into the depths of the sea. After we were driven backward for four days, my brothers realized God’s judgments were upon them, and that they would die unless they repented of their iniquities. So they came to me and untied the ropes on my wrists. They had swollen a great deal and my ankles were also very swollen; it was extremely painful. ¹⁶Still, I looked to God and praised Him all day long; I didn’t complain against the Lord because of my difficulties.

^۱۱آنگاه لامان و لموئیل مرا گرفتند و با ریسمان بستند، و به‌گونه‌های دیگر نیز با من بی‌رحمانه رفتار کردند. با این حال، خداوند اجازه داد که چنین شود، تا توانایی‌اش را در به انجام رساندنِ هر آنچه در هشدار به شریران گفته بود، به ما یادآوری کند. ^۱۲پس از آنکه مرا بستند و نتوانستم بجنبم، قطب‌نمایی که خداوند آماده کرده بود از کار افتاد. ^۱۳در نتیجه، ندانستند کشتی را به کجا برانند. پس توفانی سخت و سهمگین برخاست، و سه روز بر آب به عقب رانده شدیم. بسیار ترسیدند که در دریا غرق شوند. با این حال، مرا نگشودند. ^۱۴توفان در روزِ چهارم بسیار سهمگین شد و ما را به عقب می‌راند، ^۱۵و نزدیک بود که به ژرفای دریا فرو رویم. پس از آنکه چهار روز به عقب رانده شدیم، برادرانم متوجه شدند که داوری‌های خدا بر آنان است، و اینکه خواهند مرد مگر آنکه از نابکاری‌های خود توبه کنند. پس نزد من آمدند و ریسمان‌ها را از مچ‌های دستم گشودند. آنها بسیار ورم کرده بودند و قوزکِ پاهایم نیز بسیار ورم کرده بود؛ بسیار دردناک بود. ^۱۶با این حال، به خدا نظر دوختم و تمامِ روز او را ستودم؛ به‌سبب دشواری‌هایم بر ضدِ خداوند گله نکردم.

¹⁷Now my father Lehi had been saying many things to them and to Ishmael’s sons, but they just threatened anyone who spoke on my behalf. And since my parents were old and had suffered many hardships over their children, they were physically sick and bedridden. ¹⁸Because of their suffering and heartbreak over my brothers’ iniquity, they were almost taken from this life to meet God. Their gray hair was about to be brought down to return to dust; they were at the point of being laid with sorrow into a watery grave. ¹⁹Likewise Jacob and Joseph, since they were young and still breastfeeding, were impacted by their mother’s suffering. And my wife, with her tears and prayers, along with my children, failed to soften my brothers’ hearts and get them to untie me. ²⁰Nothing except for God’s power, threatening them with destruction, was able to soften their hearts. Therefore when they saw they were about to sink into the depths of the sea, they repented of what they had done, and they untied me.

^۱۷پدرم لیحای چیزهای بسیاری به آنان و به پسران اسماعیل می‌گفت، اما آنان هر که را به‌طرفداری از من سخن می‌گفت تهدید می‌کردند. و چون والدینم سالخورده بودند و به‌سببِ فرزندانِ خود سختی‌های بسیار کشیده بودند، تن‌شان بیمار و بستری شد. ^۱۸به‌سببِ رنج و دل‌شکستگیِ آنان از نابکاریِ برادرانم، نزدیک بود از این زندگی برگرفته شوند تا به دیدارِ خدا روند. نزدیک بود موی سپیدشان به خاک فرود آورده شود تا به خاک بازگردند؛ در آستانهٔ آن بودند که با اندوه در گوری آبی نهاده شوند. ^۱۹همچنین یعقوب و یوسف، که خردسال و هنوز شیرخواره بودند، از رنجِ مادرِ خود متأثر شدند. و همسرم، با اشک و دعاهای خود، همراه با فرزندانم، نتوانستند دلِ برادرانم را نرم کنند و آنان را به گشودنِ من وادارند. ^۲۰هیچ‌چیز جز قدرتِ خدا، که آنان را به نابودی تهدید می‌کرد، نتوانست دلِ آنان را نرم کند. از این رو، چون دیدند که نزدیک است به ژرفای دریا فرو روند، از آنچه کرده بودند توبه کردند و مرا گشودند.

²¹After they untied me, I took the compass and it directed us to whatever place I needed. I prayed to the Lord, and after I prayed, the winds and storm stopped and there was a great calm. ²²Then I guided the ship so we sailed again toward the promised land. ²³After we had sailed for many days, we arrived at the promised land. We disembarked, pitched our tents, and called it the promised land.

^۲۱پس از آنکه مرا گشودند، قطب‌نما را برگرفتم و ما را به هر جایی که نیاز داشتم هدایت کرد. نزد خداوند دعا کردم، و پس از آنکه دعا کردم، بادها و توفان فرو نشست و آرامشی بزرگ پدید آمد. ^۲۲آنگاه کشتی را هدایت کردم تا دوباره به سوی سرزمینِ موعود دریانوردی کنیم. ^۲۳پس از آنکه روزهای بسیاری دریانوردی کردیم، به سرزمینِ موعود رسیدیم. از کشتی پیاده شدیم، خیمه‌های خود را برپا کردیم، و آن را سرزمینِ موعود نامیدیم.

²⁴We began to till the earth and plant seeds. We put all the seeds we had brought from the land of Jerusalem in the ground and they grew extremely well; so we were blessed abundantly. ²⁵As we explored the wilderness, we found there were forest animals of every kind: cows, oxen, donkeys, horses, goats, wild goats, and all kinds of wild animals for human use. We also found a variety of precious metals: gold, silver, and copper.

^۲۴آغاز کردیم که زمین را شخم بزنیم و بذر بکاریم. همهٔ بذرهایی را که از سرزمینِ اورشلیم آورده بودیم در زمین نهادیم و بسیار نیکو روییدند؛ پس به‌فراوانی برکت یافتیم. ^۲۵چون بیابان را کاوش کردیم، دریافتیم که جانورانِ جنگلی از هر گونه وجود دارد: گاو، گاوِ نر، الاغ، اسب، بز، بزِ کوهی، و هرگونه جانورِ وحشی برای استفادهٔ انسان. همچنین گونه‌گون فلزاتِ گرانبها یافتیم: طلا، نقره و مس.

¹I made metal plates to engrave a record of my people in order to obey the Lord’s command. I engraved my father’s record, our travels in the wilderness, and my father’s prophecies on the plates I made. I’ve also engraved many of my own prophecies on them. ²I didn’t know when I made them that the Lord would later command me to make these plates. Therefore my father’s record, his ancestors’ genealogy, and most of our activities in the wilderness are engraved on the first plates I mentioned. So the details of what happened before I made these plates are actually written on the first plates.

^۱الواحِ فلزی ساختم تا نوشتاری از قومِ خود حک کنم، تا فرمانِ خداوند را اطاعت کنم. نوشتارِ پدرم، سفرهای ما در بیابان، و نبوّت‌های پدرم را بر الواحی که ساختم حک کردم. و نیز بسیاری از نبوّت‌های خود را بر آنها حک کرده‌ام. ^۲هنگامی که آنها را ساختم نمی‌دانستم که خداوند بعدها مرا فرمان خواهد داد که این الواح را بسازم. از این رو نوشتارِ پدرم، نسب‌نامهٔ نیاکانش، و بیشترِ کارهای ما در بیابان بر نخستین الواحی که یاد کردم حک شده است. پس جزئیاتِ آنچه پیش از ساختنِ این الواح رخ داد، در واقع بر نخستین الواح نوشته شده است.

³After I was commanded to make these plates, I received another commandment that the ministry and prophecies — the most important parts of them — were to be written on these plates, and what is written was to be kept to instruct my people, who would inhabit the land, and for other wise purposes known to the Lord. ⁴Therefore I made a record on the other plates, which gives a more complete account of my people’s wars, struggles, and periods of destruction. I’ve done this and commanded my people to do this after I was gone and to hand these plates down from one generation to another, or from one prophet to another, until the Lord gave them further commandments. ⁵I’ll later give an account of my making these plates. So that’s how I’ll proceed. I’m doing this to preserve for my people a record of the more sacred things. ⁶However, I haven’t written anything on plates unless I think it’s sacred. If I make mistakes, so did others long ago. I don’t wish to excuse myself because of other men, but I would excuse myself because of the weaknesses of human nature.

^۳پس از آنکه فرمان یافتم این الواح را بسازم، فرمانِ دیگری یافتم که خدمت و نبوّت‌ها — مهم‌ترین بخش‌های آنها — بر این الواح نوشته شود، و آنچه نوشته می‌شود نگاه داشته شود تا قومِ مرا تعلیم دهد، قومی که در آن سرزمین ساکن خواهند شد، و برای مقاصدِ حکیمانهٔ دیگر که خداوند می‌داند. ^۴از این رو بر الواحِ دیگر نوشتاری پدید آوردم که شرحِ کامل‌تری از جنگ‌ها، کشمکش‌ها، و دوره‌های نابودیِ قومِ من می‌دهد. این را کرده‌ام و به قومِ خود فرمان داده‌ام که پس از من چنین کنند و این الواح را از نسلی به نسلِ دیگر، یا از پیامبری به پیامبرِ دیگر بسپارند، تا آنکه خداوند فرامینِ دیگری به آنان دهد. ^۵بعدها شرحِ ساختنِ این الواح را خواهم داد. پس بدین‌سان پیش خواهم رفت. این را می‌کنم تا برای قومِ خود نوشتاری از چیزهای مقدّس‌تر حفظ کنم. ^۶با این حال، چیزی بر الواح ننوشته‌ام مگر آنکه آن را مقدّس بدانم. اگر خطا کنم، دیگران نیز در روزگارانِ گذشته خطا کردند. نمی‌خواهم خود را به‌سببِ دیگر مردمان معذور بدارم، اما خود را به‌سببِ ضعف‌های سرشتِ آدمی معذور می‌دارم.

⁷What some people consider very valuable, both to the body and spirit, others disregard and trample under their feet. People even trample underfoot the very God of Israel. I say trample underfoot, but I should use other words: they regard Him as unimportant and don’t hearken to His counsels. ⁸According to the angel’s words, He will come 600 years after my father left Jerusalem. ⁹And the world, because of their iniquity, will judge Him to be of no worth. Therefore they’ll whip Him, and He’ll submit to it; they’ll strike Him, and He’ll submit to it; and they’ll spit on Him, and He’ll submit to it, because of His loving-kindness and long-suffering toward mankind. ¹⁰The God who led our fathers out of Egypt and from slavery, who kept them alive in the wilderness, the God of Abraham and the God of Isaac and the God of Jacob will give Himself up as a man into the hands of wicked men, according to the words of the angel. He’ll be lifted up, according to the words of Zenoch; to be crucified, according to the words of Neum; and to be buried in a sepulcher, according to the words of Zenos. He also spoke about the three days of darkness — which was to be a sign of His death given to those who would be living on the islands of the sea, more particularly given to those who are from the house of Israel.

^۷آنچه برخی مردمان بسیار گرانبها می‌شمارند، هم برای بدن و هم برای روح، دیگران خوار می‌شمارند و زیرِ پا پایمال می‌کنند. مردمان حتی خودِ خدای اسرائیل را پایمال می‌کنند. می‌گویم پایمال می‌کنند، اما باید واژگانِ دیگری به کار برم: او را بی‌اهمیت می‌شمارند و به اندرزهای او گوش فرا نمی‌دهند. ^۸بنا بر سخنانِ فرشته، او ششصد سال پس از آنکه پدرم اورشلیم را ترک کرد، خواهد آمد. ^۹و جهان، به‌سببِ نابکاریِ خود، او را بی‌ارزش خواهد شمرد. از این رو او را تازیانه خواهند زد، و او تن در خواهد داد؛ او را خواهند زد، و او تن در خواهد داد؛ و بر او آب دهان خواهند انداخت، و او تن در خواهد داد، به‌سببِ مهربانی و بردباریِ او نسبت به آدمیان. ^۱۰خدایی که پدرانِ ما را از مصر و از بردگی بیرون آورد، که آنان را در بیابان زنده نگاه داشت، خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب، خود را همچون انسانی به دستِ مردانِ شریر خواهد سپرد، بنا بر سخنانِ فرشته. او بالا برده خواهد شد، بنا بر سخنانِ زنوک؛ تا مصلوب شود، بنا بر سخنانِ نعوم؛ و در مقبره‌ای دفن شود، بنا بر سخنانِ زنوس. او همچنین دربارهٔ سه روزِ تاریکی سخن گفت — که نشانهٔ مرگِ او بود، داده‌شده به کسانی که بر جزایرِ دریا می‌زیستند، و به‌ویژه به کسانی که از خاندانِ اسرائیل‌اند.

¹¹This is what the prophet said: The Lord God will certainly visit all of the house of Israel at that day, some with His voice because of their righteousness, to their great joy and salvation, and others with the thunder and lightning of His power: by storm, fire, smoke, mist of darkness, the earth splitting apart, and mountains raised up. ¹²All these things will certainly happen, said the prophet Zenos, and earth’s bedrock, or solid ground, will break apart. Because of the groaning of the earth, many kings living on the islands of the sea will be so affected by the Spirit of God they’ll cry out: The God of nature suffers. ¹³The prophet said: As for those at Jerusalem, because they crucified the God of Israel and closed their hearts, rejecting the signs, miracles, and the power and glory of the God of Israel, they’ll become hated and persecuted. ¹⁴Because they’ve turned their hearts aside, said the prophet, and treated the Holy One of Israel with contempt, their aimless path will lead to destruction, scorning, ridicule, and hatred from all nations. ¹⁵Nevertheless, the prophet said when the time comes that they don’t turn their hearts aside anymore against the Holy One of Israel, He’ll remember the covenants He made to their fathers. ¹⁶And then He’ll remember those who live on the islands of the sea. According to the words of the prophet Zenos, the Lord said: I’ll gather in all the people who are from the house of Israel, from the four quarters of the earth. ¹⁷The whole earth will see the Lord’s salvation and people of every nation, tribe, and language will be blessed.

^۱۱این است آنچه پیامبر گفت: خداوند خدا به‌یقین تمامِ خاندانِ اسرائیل را در آن روز دیدار خواهد کرد، برخی را با صدای خود، به‌سببِ پارسایی‌شان، به شادیِ بزرگ و نجاتِ آنان، و دیگران را با رعد و برقِ قدرتِ خود: با توفان، آتش، دود، مهِ تاریکی، شکافتنِ زمین، و برآمدنِ کوه‌ها. ^۱۲همهٔ این چیزها به‌یقین رخ خواهد داد، زنوس نبی گفت، و بنیانِ زمین، یا زمینِ استوار، از هم خواهد شکافت. به‌سببِ نالهٔ زمین، بسیاری از پادشاهانی که بر جزایرِ دریا می‌زیستند چنان از روحِ خدا متأثر خواهند شد که فریاد برخواهند آورد: خدای طبیعت رنج می‌برد. ^۱۳پیامبر گفت: و اما آنان که در اورشلیم‌اند، چون خدای اسرائیل را مصلوب کردند و دل‌های خود را بستند، و نشانه‌ها، معجزات، و قدرت و جلالِ خدای اسرائیل را رد کردند، منفور و موردِ آزار خواهند شد. ^۱۴چون دل‌های خود را برگرداندند، پیامبر گفت، و قدّوسِ اسرائیل را به خواری گرفتند، راهِ بی‌هدفشان به نابودی، تمسخر، ریشخند، و نفرت از سوی همهٔ ملت‌ها خواهد انجامید. ^۱۵با این حال، پیامبر گفت، چون زمانی فرا رسد که دیگر دل‌های خود را بر ضدِ قدّوسِ اسرائیل برنگردانند، عهدهایی را که با پدرانشان بست به یاد خواهد آورد. ^۱۶و آنگاه کسانی را که بر جزایرِ دریا می‌زیند به یاد خواهد آورد. بنا بر سخنانِ زنوس نبی، خداوند گفت: همهٔ کسانی را که از خاندانِ اسرائیل‌اند، از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهم آورد. ^۱۷تمامِ زمین نجاتِ خداوند را خواهد دید، و مردمانِ هر ملت و قبیله و زبان برکت خواهند یافت.

¹⁸I have written these things to my people hoping to persuade them to remember the Lord their Redeemer. ¹⁹Therefore I speak to all the house of Israel, if they read these things. ²⁰For I have overwhelming impressions from the spirit about those who live at Jerusalem; it makes all my joints weak. Because if the Lord wasn’t merciful to warn me about these judgments, just as He had former prophets, I would have died alongside them. ²¹He certainly showed former prophets everything about them. He also showed prophets about us; so we read about us in what’s written on the brass plates.

^۱۸این چیزها را برای قومِ خود نوشته‌ام، به این امید که متقاعدشان سازم تا خداوند، فدیه‌دهندهٔ خود را، به یاد آورند. ^۱۹از این رو با تمامِ خاندانِ اسرائیل سخن می‌گویم، اگر این چیزها را بخوانند. ^۲۰زیرا از روح برداشت‌هایی کوبنده دربارهٔ کسانی که در اورشلیم می‌زیند دارم؛ که همهٔ مفاصلم را سست می‌کند. زیرا اگر خداوند آن‌قدر رحیم نبود که مرا از این داوری‌ها هشدار دهد، همان‌گونه که پیامبرانِ پیشین را هشدار داد، همراه با آنان مرده بودم. ^۲۱به‌یقین همه‌چیز را دربارهٔ آنان به پیامبرانِ پیشین نشان داد. و نیز دربارهٔ ما به پیامبران نشان داد؛ پس دربارهٔ خود در آنچه بر صفحاتِ برنجین نوشته شده است می‌خوانیم.

عهد مسیح