Chapter 3 فصل ۳

¹Now I Jacob had spoken a great deal to my people — but I can only write a few of my words because of the difficulty of engraving metal plates. We know what we put on plates will last,²and whatever we write on anything other than plates will be lost and fade away. So we write a few words on plates, and they’ll give our descendants and dear brothers and sisters a little knowledge about us or their forefathers. ³We’re pleased to do this, and we work carefully to engrave these words, hoping our dear people and our descendants will be thankful for them. We hope they’ll study them carefully so they can understand their ancestors, be grateful, and not disregard them. ⁴We’ve written these things for this purpose: so they learn we knew about Christ and had a hope of glory in Him hundreds of years before His coming. And it wasn’t just us who had a hope of His glory, but so did the holy prophets before us.

^۱اکنون من، یعقوب، با قوم خود بسیار سخن گفته‌ام — اما به سبب دشواری حک کردن بر الواح فلزی، می‌توانم تنها اندکی از سخنانم را بنگارم. می‌دانیم آنچه را بر الواح می‌گذاریم پایدار خواهد ماند، ^۲و هر آنچه را بر چیز دیگری جز الواح بنگاریم، گم خواهد شد و رنگ خواهد باخت. پس کلماتی چند بر الواح می‌نگاریم، و آن‌ها به نسل ما و برادران و خواهران عزیزمان اندکی شناخت درباره ما یا پدرانشان خواهند داد. ^۳از انجام این کار خشنودیم، و به‌دقت می‌کوشیم تا این کلمات را حک کنیم، به این امید که قوم عزیزمان و نسل ما به سبب آن‌ها سپاسگزار باشند. امیدواریم آن‌ها را به‌دقت مطالعه کنند تا بتوانند نیاکان خود را بشناسند، شکرگزار باشند، و آن‌ها را نادیده نگیرند. ^۴این چیزها را برای این مقصود نگاشته‌ایم: تا آن‌ها بدانند که ما درباره مسیح آگاه بودیم و صدها سال پیش از آمدن او، در او امید جلال داشتیم. و تنها ما نبودیم که امید جلال او را داشتیم، بلکه پیامبران مقدس پیش از ما نیز چنین بودند.

⁵They believed in Christ and worshiped the Father in His name, and we also worship the Father in His name. This is the reason we keep the Law of Moses, since it points our souls to Him. This lets us honor Him and His righteousness, just as it was credited to Abraham, in the wilderness, for being obedient to God’s commands in offering his son Isaac. That event symbolized God and His Only Begotten Son.
⁶Therefore we carefully study the prophets and have many revelations and the spirit of prophecy. Because we have all these witnesses, we obtain hope and our faith becomes unshaken, so we can actually command in Jesus’ name and even the trees, mountains, or waves of the sea obey us.
⁷Nevertheless, the Lord God shows us our weaknesses so we know it’s by His grace and great acts of condescension for mankind that we receive power to do these things.

^۵آنان به مسیح ایمان آوردند و پدر را به نام او پرستیدند، و ما نیز پدر را به نام او می‌پرستیم. به همین سبب است که شریعت موسی را نگاه می‌داریم، چون جان‌های ما را به سوی او هدایت می‌کند. این به ما اجازه می‌دهد تا او و پارسایی او را گرامی بداریم، همان‌طور که این به ابراهیم در بیابان محسوب شد، به سبب اطاعت از فرامین خدا در تقدیم کردن پسرش اسحاق. آن رویداد نمادی از خدا و پسر یگانه و مولود او بود. ^۶از این رو پیامبران را به‌دقت مطالعه می‌کنیم و مکاشفات بسیاری و روح نبوّت داریم. چون همه این شاهدان را داریم، امید به دست می‌آوریم و ایمان ما تزلزل‌ناپذیر می‌شود، چنان که می‌توانیم واقعاً به نام عیسی فرمان دهیم و حتی درختان، کوه‌ها، یا امواج دریا از ما اطاعت کنند. ^۷با این حال، خداوند خدا ضعف‌های ما را به ما نشان می‌دهد تا بدانیم به فیض او و اعمال عظیم تنزّل او برای نوع بشر است که قدرت انجام این کارها را می‌یابیم.

⁸The Lord has done such great and awe-inspiring things! How unsearchable are His deep mysteries! It’s impossible for mankind to discover all His ways. And no one knows His ways unless they’re revealed to them. Therefore, brothers and sisters, don’t disregard God’s revelations.⁹By the power of His word, mankind inherited the earth, and the earth was created by the power of His word. So if God was able to speak and the world came into existence and able to speak and mankind was created, then why can’t He command the earth or His handiwork upon it, according to His will and purposes? ¹⁰Therefore, brothers and sisters, don’t attempt to give advice to the Lord, but decide to take advice from Him. Indeed, you know He counsels wisely, justly, and very mercifully over His creation. ¹¹Therefore, dear people, be reconciled to God through the atonement of Christ, His Only Begotten Son, so you can receive a resurrection according to the power of the resurrection which is in Christ and so you can be presented to God as Christ’s first harvest, having faith and receiving the promise of glory in Him before He reveals Himself in the flesh.

^۸خداوند چه چیزهای بزرگ و هیبت‌انگیزی انجام داده است! اسرار ژرف او چه کاوش‌ناپذیرند! ناممکن است که نوع بشر همه راه‌های او را کشف کند. و هیچ‌کس راه‌های او را نمی‌داند مگر آنکه بر او مکشوف شوند. پس، برادران و خواهران، مکاشفات خدا را نادیده نگیرید. ^۹به قدرت کلام او، نوع بشر زمین را به ارث برد، و زمین به قدرت کلام او آفریده شد. پس اگر خدا توانست سخن گوید و جهان به وجود آمد و توانست سخن گوید و نوع بشر آفریده شد، چرا نمی‌تواند به زمین یا به کار دست خود بر آن، بر اساس اراده و مقاصد خود، فرمان دهد؟ ^۱۰پس، برادران و خواهران، نکوشید به خداوند مشورت دهید، بلکه تصمیم بگیرید از او مشورت گیرید. به‌راستی، می‌دانید که او بر آفرینش خود حکیمانه، عادلانه، و بسیار رحیمانه مشورت می‌دهد. ^۱۱پس، قوم عزیز، با خدا از طریق کفاره مسیح، پسر یگانه و مولود او، آشتی کنید، تا بتوانید بر اساس قدرت رستاخیزی که در مسیح است، رستاخیزی بیابید، و بتوانید به عنوان نوبر مسیح به خدا تقدیم شوید، با ایمان داشتن و یافتن وعده جلال در او، پیش از آنکه او در جسم پدیدار شود.

¹²Now, dear people, don’t let this surprise you. Why shouldn’t we speak of Christ’s atonement and have perfect knowledge about Him? Why not have understanding of the resurrection and the world to come?
¹³My people, those who prophesy, let them prophesy so people can understand, because the Spirit speaks the truth, not lies. Therefore it speaks of things as they really are and really will be. These things are shown to us plainly to save our souls. But we aren’t the only witnesses of these things, since God told them to former prophets.

^۱۲اکنون، قوم عزیز، نگذارید این شما را شگفت‌زده کند. چرا از کفاره مسیح سخن نگوییم و درباره او شناخت کامل نداشته باشیم؟ چرا درک از رستاخیز و جهان آینده نداشته باشیم؟ ^۱۳قوم من، آنان که نبوّت می‌کنند، بگذارید نبوّت کنند تا مردم بتوانند درک کنند، چون روح حقیقت را می‌گوید، نه دروغ را. از این رو از چیزها چنان‌که به‌راستی هستند و به‌راستی خواهند بود سخن می‌گوید. این چیزها به‌سادگی به ما نشان داده می‌شوند تا جان‌های ما را نجات دهد. اما ما تنها شاهدان این چیزها نیستیم، چون خدا آن‌ها را به پیامبران پیشین گفته است.

¹⁴However the Jews were a stubborn group, and they treated plain words with disdain and killed the prophets, and only wanted things they couldn’t understand. Therefore because of their blindness, which came from looking beyond the mark, they couldn’t help but fall. So God removed His plain word from them and left them with things they can’t understand, like they wanted. Therefore God lets them puzzle and argue.

^۱۴اما یهودیان قومی سرسخت بودند، و کلمات ساده را با تحقیر تلقّی کردند و پیامبران را کشتند، و تنها چیزهایی را می‌خواستند که نمی‌توانستند درک کنند. از این رو به سبب نابینایی‌شان، که از نگاه کردن فراتر از نشانه آمد، نتوانستند جز سقوط کنند. پس خدا کلام ساده خود را از آنان برداشت و آنان را با چیزهایی که نمی‌توانند درک کنند رها کرد، چنان‌که می‌خواستند. از این رو خدا می‌گذارد آنان حیران شوند و مجادله کنند.

¹⁵Now I prophesy by the Spirit, from the inspiration given to me, that because of the Jews’ confusion, they’ll reject the stone on which they could build a safe foundation.¹⁶According to the scriptures, this stone will prove to be the great, last, and only sure foundation offered to the Jews. ¹⁷Now, dear people, how is it possible these people, after having rejected the sure foundation, can ever build on it as their safe cornerstone? ¹⁸My dear people, I’ll explain this mystery to you if I don’t lose the Spirit of revelation and get distracted by my worry over you.

^۱۵اکنون من به وسیله روح، از الهامی که به من داده شده است، نبوّت می‌کنم که به سبب سرگشتگی یهودیان، آنان سنگی را که می‌توانستند بر آن بنیادی امن بنا کنند، رد خواهند کرد. ^۱۶بر اساس کتب مقدس، ثابت خواهد شد که این سنگ بنیاد مطمئن بزرگ و آخرین و یگانه‌ای است که به یهودیان عرضه شده است. ^۱۷اکنون، قوم عزیز، چگونه ممکن است این مردم، پس از آنکه بنیاد مطمئن را رد کرده‌اند، روزی بتوانند بر آن به عنوان سنگ زاویه امن خود بنا کنند؟ ^۱۸قوم عزیز من، این راز را برای شما توضیح خواهم داد اگر روح مکاشفه را از دست ندهم و به سبب نگرانی‌ام برای شما حواسم پرت نشود.

¹My people, let me remind you of the words the prophet Zenos spoke about the house of Israel, saying:²Hearken, O house of Israel, and hear my words, the words of a prophet of the Lord. ³This is the Lord’s message: I’ll compare you, O house of Israel, to a tame olive tree a man took and nourished in his vineyard. And it grew, became old, and began to decay. ⁴And the lord of the vineyard went out and saw his olive tree started to decay, so he said: I’ll prune it and loosen the soil around it and tend it, so perhaps some young, tender branches will sprout and it won’t die. ⁵So he pruned it, loosened the soil around it, and tended it according to his word. ⁶After many days it began to sprout a few young and tender branches, but the main top was dying. ⁷And the lord of the vineyard saw it and said to his servant: It makes me sad to lose this tree. So go and retrieve branches from a wild olive tree and bring them here to me. Then we’ll cut off the main branches that are starting to wither away and throw them into the fire to be burned. ⁸And the lord of the vineyard said: I’ll remove many of these new, tender branches and graft them in places I choose; then it won’t matter if the original tree root dies, because I can still save its fruit for myself. Therefore I’ll take these young, tender branches and graft them in places I choose. ⁹Now take the branches of the wild olive tree and graft them in to replace them. Then I’ll throw the ones I’ve cut off into the fire and burn them, so they won’t take up space in my vineyard.

^۱قوم من، بگذارید سخنان زینوس نبی را که درباره خاندان اسرائیل گفت، به یاد شما بیاورم: ^۲گوش فرا دهید، ای خاندان اسرائیل، و سخنان مرا بشنوید، سخنان نبی‌ای از خداوند را. ^۳این پیام خداوند است: ای خاندان اسرائیل، شما را به درخت زیتون اهلی‌ای مانند می‌کنم که مردی برداشت و در تاکستان خود پرورش داد. و آن رشد کرد، کهنسال شد، و شروع به فاسد شدن کرد. ^۴و صاحب تاکستان بیرون رفت و دید که درخت زیتون او شروع به فاسد شدن کرده است، پس گفت: آن را هرس می‌کنم و خاک پیرامونش را شخم می‌زنم و پرورش می‌دهم، تا شاید چند شاخه جوان و لطیف جوانه بزند و نمیرد. ^۵پس آن را هرس کرد، خاک پیرامونش را شخم زد، و آن را بر اساس سخن خود پرورش داد. ^۶پس از روزهای بسیار شروع به جوانه زدن چند شاخه جوان و لطیف کرد، اما تاج عمده در حال مردن بود. ^۷و صاحب تاکستان آن را دید و به خدمتگزار خود گفت: برایم غم‌انگیز است که این درخت را از دست بدهم. پس برو و شاخه‌هایی از درخت زیتون وحشی بیاور و آن‌ها را اینجا نزد من بیاور. سپس شاخه‌های عمده را که شروع به پژمرده شدن کرده‌اند، خواهیم برید و به آتش خواهیم انداخت تا سوزانده شوند. ^۸و صاحب تاکستان گفت: بسیاری از این شاخه‌های نو و لطیف را برمی‌دارم و در مکان‌هایی که برمی‌گزینم پیوند می‌زنم؛ آنگاه دیگر مهم نیست اگر اصل درخت اصلی بمیرد، چون می‌توانم میوه‌اش را برای خود ذخیره کنم. از این رو این شاخه‌های جوان و لطیف را برمی‌دارم و در مکان‌هایی که برمی‌گزینم پیوند می‌زنم. ^۹اکنون شاخه‌های درخت زیتون وحشی را بگیر و به جای آن‌ها پیوند بزن. سپس آن‌هایی را که بریده‌ام به آتش خواهم انداخت و خواهم سوزاند، تا در تاکستان من جا نگیرند.

¹⁰And the servant of the lord of the vineyard followed the lord of the vineyard’s plan and grafted in the branches of the wild olive tree.¹¹And the lord of the vineyard had it tilled, pruned, and tended, saying to his servant: It makes me sad to lose this tree; so I’ve done this to perhaps be able to keep its roots alive, so they don’t die, because I would like to save them for myself. ¹²Therefore follow the plan; watch the tree and tend it following my instructions. ¹³And I’ll place these branches in the lowest parts of my vineyard, where I choose, and that isn’t your concern. I’ll do this in order to save the tree’s natural branches for myself and to store its fruit for myself in preparation for the harvest time. Because it would make me sad to lose this tree and its fruit.

^۱۰و خدمتگزار صاحب تاکستان از نقشه صاحب تاکستان پیروی کرد و شاخه‌های درخت زیتون وحشی را پیوند زد. ^۱۱و صاحب تاکستان آن را شخم زد و هرس کرد و پرورش داد، و به خدمتگزار خود گفت: برایم غم‌انگیز است که این درخت را از دست بدهم؛ پس این کار را کرده‌ام تا شاید بتوانم ریشه‌هایش را زنده نگه دارم، تا نمیرند، چون می‌خواهم آن‌ها را برای خود حفظ کنم. ^۱۲از این رو از نقشه پیروی کن؛ درخت را زیر نظر داشته باش و بر اساس دستورهای من پرورش بده. ^۱۳و این شاخه‌ها را در پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان خود، در جایی که برمی‌گزینم، خواهم گذاشت، و این به تو مربوط نیست. این کار را خواهم کرد تا شاخه‌های طبیعی درخت را برای خود حفظ کنم و میوه‌اش را برای خود به آماده‌سازی برای زمان برداشت ذخیره کنم. چون برایم غم‌انگیز خواهد بود که این درخت و میوه‌اش را از دست بدهم.

¹⁴And the lord of the vineyard went his way and hid the natural branches of the tame olive tree in the lowest parts of the vineyard, some in one part and some in another, according to his deliberate plan. ¹⁵After a long time had elapsed, the lord of the vineyard said to his servant: Come, let’s return to the vineyard to work there.

^۱۴و صاحب تاکستان به راه خود رفت و شاخه‌های طبیعی درخت زیتون اهلی را در پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان پنهان کرد، برخی را در یک قسمت و برخی را در قسمتی دیگر، بر اساس نقشه سنجیده خود. ^۱۵پس از آنکه زمانی دراز سپری شد، صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: بیا، به تاکستان بازگردیم تا در آنجا کار کنیم.

¹⁶Then the lord of the vineyard with his servant returned to work in the vineyard. The servant said to his master: Oh good! Look here! Inspect this tree. ¹⁷And the lord of the vineyard looked and saw the tree where the wild olive branches had been grafted in. It had sprouted and begun to produce fruit. He saw it was good and its fruit was like the natural fruit. ¹⁸He said to his servant: See, the wild tree’s branches have taken hold of the root’s vitality, so that the root has provided them with vigor. And because of the root’s vitality, the wild branches have produced tame fruit. If we hadn’t grafted in these branches, the tree would have died. Therefore I’ll store plenty of fruit that this tree has now produced. I’ll store the fruit for myself as part of the harvest.

^۱۶سپس صاحب تاکستان همراه با خدمتگزار خود به تاکستان بازگشت تا کار کند. خدمتگزار به ارباب خود گفت: به‌به! اینجا را ببین! این درخت را بازرسی کن. ^۱۷و صاحب تاکستان نگاه کرد و درختی را دید که شاخه‌های زیتون وحشی بر آن پیوند زده شده بودند. آن جوانه زده بود و شروع به تولید میوه کرده بود. او دید که خوب است و میوه‌اش مانند میوه طبیعی است. ^۱۸به خدمتگزار خود گفت: ببین، شاخه‌های درخت وحشی سرزندگی ریشه را در دست گرفته‌اند، چنان که ریشه به آن‌ها قوت بخشیده است. و به سبب سرزندگی ریشه، شاخه‌های وحشی میوه اهلی تولید کرده‌اند. اگر این شاخه‌ها را پیوند نزده بودیم، درخت مرده بود. از این رو میوه فراوانی را که اکنون این درخت تولید کرده است، ذخیره خواهم کرد. میوه را برای خود به عنوان بخشی از برداشت ذخیره خواهم کرد.

¹⁹The lord of the vineyard then told the servant: Come, let’s go to the lowest parts of the vineyard and see if the tree’s natural branches have also produced a lot of fruit, so I can store the fruit for myself as part of the harvest. ²⁰And they went out to where the lord of the vineyard had hidden the tree’s natural branches, and he said to the servant: Look at these! He saw the first tree had produced plenty of fruit, and he saw it also was good. Then he told the servant: I’ve tended it a long time, and it has produced plenty of fruit. So take the fruit of the tree and store it as part of the harvest, so I can save it for myself.

^۱۹سپس صاحب تاکستان به خدمتگزار گفت: بیا، به پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان برویم و ببینیم آیا شاخه‌های طبیعی درخت نیز میوه فراوانی تولید کرده‌اند، تا بتوانم میوه را برای خود به عنوان بخشی از برداشت ذخیره کنم. ^۲۰و آنان به جایی رفتند که صاحب تاکستان شاخه‌های طبیعی درخت را پنهان کرده بود، و او به خدمتگزار گفت: اینها را ببین! او دید که نخستین درخت میوه فراوانی تولید کرده است، و دید که آن نیز خوب است. سپس به خدمتگزار گفت: زمانی دراز آن را پرورش داده‌ام، و میوه فراوانی تولید کرده است. پس میوه درخت را بگیر و به عنوان بخشی از برداشت ذخیره کن، تا بتوانم آن را برای خود نگه دارم.

²¹The servant asked his master: How was it that you came to plant this tree or this tree branch here? It was the poorest spot in the whole vineyard. ²²But the lord of the vineyard replied: Don’t complain about it, I knew it was a poor spot of ground. That’s why I told you that I gave it attention and cared for it a long time, and you see it has produced plenty of fruit.

^۲۱خدمتگزار از ارباب خود پرسید: چگونه شد که این درخت یا این شاخه درخت را در اینجا کاشتی؟ این بدترین جای تمام تاکستان بود. ^۲۲اما صاحب تاکستان پاسخ داد: درباره آن گله نکن، می‌دانستم که جای بدی از زمین بود. به همین سبب بود که به تو گفتم که به آن توجه دادم و زمانی دراز از آن مراقبت کردم، و می‌بینی که میوه فراوانی تولید کرده است.

²³Then the lord of the vineyard said to his servant: Look here! I’ve also planted another branch of the tree, and you know this spot of ground was poorer than the first. But look at the tree! I’ve tended it a long time and it has produced plenty of fruit. Therefore gather it and store it as part of the harvest, so I can save it for myself.

^۲۳سپس صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: اینجا را ببین! من شاخه دیگری از درخت را نیز کاشته‌ام، و می‌دانی که این جای از زمین بدتر از نخستین بود. اما به درخت نگاه کن! زمانی دراز آن را پرورش داده‌ام و میوه فراوانی تولید کرده است. از این رو آن را گرد بیاور و به عنوان بخشی از برداشت ذخیره کن، تا بتوانم آن را برای خود نگه دارم.

²⁴Then the lord of the vineyard said again to his servant: Look here and see another branch I’ve planted. I’ve tended it too, and it has produced fruit. ²⁵And he told the servant: Look here and see the last one! I’ve planted this one in a very favorable spot and tended it a long time. And only part of the tree has produced tame fruit, but the other part of the tree has produced wild fruit. I’ve tended this tree like the others.

^۲۴سپس صاحب تاکستان دوباره به خدمتگزار خود گفت: اینجا را ببین و شاخه دیگری را که کاشته‌ام مشاهده کن. آن را نیز پرورش داده‌ام، و میوه تولید کرده است. ^۲۵و به خدمتگزار گفت: اینجا را ببین و آخرین را مشاهده کن! این یکی را در جایی بسیار مناسب کاشته‌ام و زمانی دراز پرورش داده‌ام. و تنها بخشی از درخت میوه اهلی تولید کرده است، اما بخش دیگر درخت میوه وحشی تولید کرده است. این درخت را مانند آن‌های دیگر پرورش داده‌ام.

²⁶Later the lord of the vineyard told his servant: Cut off the branches that haven’t produced good fruit and throw them into the fire. ²⁷But the servant said to him: Let’s prune it, loosen the soil around it, and tend it a little longer, so it will perhaps produce good fruit for you, so you can store it as part of the harvest. ²⁸So the lord of the vineyard and his servant cared for all the vineyard’s fruit.

^۲۶بعداً صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: شاخه‌هایی را که میوه خوب تولید نکرده‌اند ببُر و آن‌ها را به آتش بینداز. ^۲۷اما خدمتگزار به او گفت: بیا آن را هرس کنیم، خاک پیرامونش را شخم بزنیم، و کمی بیشتر پرورش دهیم، تا شاید برای تو میوه خوب تولید کند، تا بتوانی آن را به عنوان بخشی از برداشت ذخیره کنی. ^۲۸پس صاحب تاکستان و خدمتگزارش از تمام میوه تاکستان مراقبت کردند.

²⁹After a long time had passed, the lord of the vineyard told his servant: Come, let’s return to the vineyard to work there again. Because the time approaches and the end is coming soon, therefore I must store fruit before the final harvest arrives. ³⁰Then the lord of the vineyard and the servant returned to the vineyard and came to the tree whose natural branches had been taken off and which had wild branches grafted in, and all kinds of fruit weighed down the tree.

^۲۹پس از آنکه زمانی دراز گذشت، صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: بیا، به تاکستان بازگردیم تا در آنجا بار دیگر کار کنیم. چون زمان نزدیک می‌شود و پایان به‌زودی می‌آید، از این رو باید پیش از فرا رسیدن برداشت نهایی، میوه ذخیره کنم. ^۳۰سپس صاحب تاکستان و خدمتگزار به تاکستان بازگشتند و به درختی رسیدند که شاخه‌های طبیعی‌اش برداشته شده بود و شاخه‌های وحشی بر آن پیوند زده شده بود، و انواع میوه درخت را سنگین کرده بود.

³¹And the lord of the vineyard tasted the fruit, every kind that had grown there. And the lord of the vineyard said: We’ve tended this tree a long time, and I’ve stored plenty of fruit for myself in preparation for the harvest. ³²Now it has produced plenty of fruit, although none of it’s good; there are all kinds of bad fruit, and it’s of no use to me, despite all our work. Now it makes me sad to lose this tree. ³³And the lord of the vineyard said to the servant: What else can we do for the tree so that I can again obtain good fruit for myself? ³⁴And the servant said to his master: Because you grafted in the wild olive tree’s branches, they’ve saved the roots, so they’re still alive and haven’t died; and you can see they’re still good.

^۳۱و صاحب تاکستان میوه را چشید، هر نوعی که در آنجا روییده بود. و صاحب تاکستان گفت: زمانی دراز این درخت را پرورش داده‌ایم، و میوه فراوانی را برای خود به آماده‌سازی برای برداشت ذخیره کرده‌ام. ^۳۲اکنون میوه فراوانی تولید کرده است، اما هیچ‌یک از آن خوب نیست؛ انواع میوه بد در آن است، و به‌رغم تمام کار ما، برای من فایده‌ای ندارد. اکنون برایم غم‌انگیز است که این درخت را از دست بدهم. ^۳۳و صاحب تاکستان به خدمتگزار گفت: دیگر چه می‌توانیم برای این درخت بکنیم تا بتوانم از نو برای خود میوه خوب به دست آورم؟^۳۴و خدمتگزار به ارباب خود گفت: چون شاخه‌های درخت زیتون وحشی را پیوند زدی، آن‌ها ریشه‌ها را حفظ کرده‌اند، پس هنوز زنده‌اند و نمرده‌اند؛ و می‌توانی ببینی که هنوز خوب‌اند.

³⁵Then the lord of the vineyard told his servant: The tree is of no use to me and its roots are of no use to me so long as it produces bad fruit. ³⁶However, I know the roots are good, and I’ve kept them alive as part of my plans. And because of their great vitality, they’ve produced good fruit from the wild branches until now. ³⁷But the wild branches have grown and overrun the roots. And because the wild branches have overcome the roots, the tree has produced a lot of bad fruit. And because it has produced so much bad fruit, you see it’s beginning to die. It will soon be lost, reaching the point that we’ll need to throw it into the fire unless we do something to keep it from dying.

^۳۵سپس صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: درخت برای من فایده‌ای ندارد و ریشه‌هایش برای من فایده‌ای ندارند، تا زمانی که میوه بد تولید می‌کند. ^۳۶با این حال، می‌دانم که ریشه‌ها خوب‌اند، و آن‌ها را به عنوان بخشی از نقشه‌هایم زنده نگه داشته‌ام. و به سبب سرزندگی عظیمشان، آن‌ها تا کنون از شاخه‌های وحشی میوه خوب تولید کرده‌اند. ^۳۷اما شاخه‌های وحشی رشد کرده‌اند و بر ریشه‌ها چیره شده‌اند. و چون شاخه‌های وحشی بر ریشه‌ها غالب شده‌اند، درخت میوه بد فراوانی تولید کرده است. و چون چنین میوه بد فراوانی تولید کرده است، می‌بینی که شروع به مردن کرده است. به‌زودی از دست خواهد رفت، تا آنجا که نیاز خواهیم داشت آن را به آتش بیندازیم، مگر آنکه کاری بکنیم تا از مردن آن جلوگیری کنیم.

³⁸Then the lord of the vineyard told his servant: Let’s go down into the lowest parts of the vineyard and see if the natural branches have also produced bad fruit. ³⁹So they went down into the lowest parts of the vineyard and saw the fruit of the natural branches had also become corrupt — the first, second, and last — they had all become corrupt. ⁴⁰And the wild fruit of the last one had overcome that part of the tree that once produced good fruit, to the point that the good branch had withered away and died.

^۳۸سپس صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: بیا به پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان فرود آییم و ببینیم آیا شاخه‌های طبیعی نیز میوه بد تولید کرده‌اند. ^۳۹پس آنان به پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان فرود آمدند و دیدند که میوه شاخه‌های طبیعی نیز فاسد شده بود — نخستین، دوم، و آخرین — همه فاسد شده بودند. ^۴۰و میوه وحشی آخرین، بر آن بخش درخت که زمانی میوه خوب تولید کرده بود، غالب شده بود، تا آنجا که شاخه خوب پژمرده و مرده بود.

⁴¹Then the lord of the vineyard mourned and asked the servant: What more could I have done for my vineyard? ⁴²I knew that all the vineyard’s fruit, except for these, had become corrupt. Now these that once produced good fruit have also become corrupt. All my vineyard’s trees are now good for nothing and will need to be cut down and thrown into the fire. ⁴³I planted this last one, whose branch has withered away, in a good spot of ground — indeed, a place I valued above all other parts of my vineyard.

^۴۱سپس صاحب تاکستان ماتم گرفت و از خدمتگزار پرسید: چه بیشتر می‌توانستم برای تاکستان خود انجام دهم؟ ^۴۲می‌دانستم که تمام میوه تاکستان، به جز اینها، فاسد شده بود. اکنون اینها که زمانی میوه خوب تولید می‌کردند نیز فاسد شده‌اند. تمام درختان تاکستان من اکنون به هیچ کاری نمی‌آیند و باید قطع شوند و به آتش انداخته شوند. ^۴۳این آخرین را، که شاخه‌اش پژمرده شده است، در جای خوبی از زمین کاشتم — به‌راستی، در جایی که آن را برتر از تمام قسمت‌های دیگر تاکستان خود ارج می‌نهادم.

⁴⁴And you see I also cut down what was growing in this spot of ground so I could plant this tree in its place. ⁴⁵You can see that part of it produced good fruit and the other part produced wild fruit. Because I didn’t cut off its bad branches and throw them into the fire, they’ve overcome the good branch, so it has withered away. ⁴⁶Now, despite all the care we’ve given to my vineyard, all its trees have become corrupt, so they don’t produce any good fruit. I was hoping to save these, to have stored up fruit for myself as part of the harvest. But they’ve become like the wild olive tree, and they’re of no value except to be cut down and thrown into the fire. And it makes me sad to lose them.⁴⁷But what more could I have done in my vineyard? Have I neglected my work and failed to tend it? No, I’ve tended it and I’ve loosened the soil around it, I’ve pruned it, I’ve fertilized it, and I’ve worked my hand almost the whole day, and now the end is approaching. It makes me sad that I must cut down all my vineyard’s trees and throw them into the fire to be burned. What’s ruined my vineyard?

^۴۴و می‌بینی که من نیز آنچه را در این جای از زمین رشد می‌کرد قطع کردم تا بتوانم این درخت را به جای آن بکارم. ^۴۵می‌توانی ببینی که بخشی از آن میوه خوب تولید کرد و بخش دیگر میوه وحشی تولید کرد. چون شاخه‌های بد آن را نبریدم و به آتش نیانداختم، آن‌ها بر شاخه خوب غالب شده‌اند، پس پژمرده شده است. ^۴۶اکنون، به‌رغم تمام مراقبتی که از تاکستان خود کرده‌ایم، تمام درختانش فاسد شده‌اند، پس هیچ میوه خوبی تولید نمی‌کنند. امید داشتم اینها را حفظ کنم، تا میوه را برای خود به عنوان بخشی از برداشت ذخیره کنم. اما آن‌ها مانند درخت زیتون وحشی شده‌اند، و هیچ ارزشی ندارند به جز اینکه قطع شوند و به آتش انداخته شوند. و برایم غم‌انگیز است که آن‌ها را از دست بدهم. ^۴۷اما چه بیشتر می‌توانستم در تاکستان خود انجام دهم؟ آیا از کار خود غفلت کرده‌ام و در پرورش آن کوتاهی کرده‌ام؟ نه، آن را پرورش داده‌ام و خاک پیرامونش را شخم زده‌ام، آن را هرس کرده‌ام، آن را کود داده‌ام، و دست خود را تقریباً تمام روز به کار گرفته‌ام، و اکنون پایان نزدیک می‌شود. برایم غم‌انگیز است که باید تمام درختان تاکستان خود را قطع کنم و به آتش بیندازم تا سوزانده شوند. چه چیز تاکستان مرا فاسد کرده است؟

⁴⁸Then the servant asked his master: Isn’t it your vineyard’s ambitious overgrowth? Haven’t the branches overgrown the good roots? And because the branches have overgrown their roots — growing faster than the strength of their roots, taking strength to themselves — I ask, Isn’t this the reason your vineyard’s trees have become corrupted?

^۴۸سپس خدمتگزار از ارباب خود پرسید: آیا این رشد بیش از اندازه زیاده‌خواه تاکستان تو نیست؟ آیا شاخه‌ها از ریشه‌های خوب بیش از اندازه نروییده‌اند؟ و چون شاخه‌ها از ریشه‌های خود بیش از اندازه روییده‌اند — سریع‌تر از قوت ریشه‌های خود رشد می‌کنند، و قوت را برای خود می‌گیرند — می‌پرسم، آیا این سبب نیست که درختان تاکستان تو فاسد شده‌اند؟

⁴⁹The lord of the vineyard told his servant: Let’s go ahead and cut down the vineyard’s trees and throw them in the fire, so they don’t take up space in my vineyard — I’ve done everything I could. What more could I have done? ⁵⁰But the servant said to the lord of the vineyard: Wait a little longer. ⁵¹And the lord of the vineyard replied: Yes, I want to give it more time, because it makes me sad to lose my vineyard’s trees. ⁵²Therefore let’s take some of the original branches I’ve transplanted to the lowest parts of my vineyard and graft them into the tree they came from. And let’s cut from the tree the branches with the most bitter fruit and graft in the tree’s original branches in their place. ⁵³I’ll do this so the tree won’t die, so that perhaps I might save the roots for myself and for my own purpose. ⁵⁴And the roots of the tree from which I took the original branches are still alive; therefore, to also save them as part of my plan, I’ll take some of the tree’s original branches and graft them back. I’ll graft the original branches back to the roots of the original tree, so I can also save the roots for myself, so that when they’re strong enough, they might produce good fruit for me, and I can still celebrate my vineyard’s fruit.

^۴۹صاحب تاکستان به خدمتگزار خود گفت: بیا پیش برویم و درختان تاکستان را قطع کنیم و در آتش بیندازیم، تا در تاکستان من جا نگیرند — هر آنچه می‌توانستم انجام داده‌ام. چه بیشتر می‌توانستم انجام دهم؟ ^۵۰اما خدمتگزار به صاحب تاکستان گفت: کمی بیشتر صبر کن. ^۵۱و صاحب تاکستان پاسخ داد: بله، می‌خواهم زمان بیشتری به آن بدهم، چون برایم غم‌انگیز است که درختان تاکستان خود را از دست بدهم. ^۵۲از این رو بیا برخی از شاخه‌های اصلی را که به پایین‌ترین قسمت‌های تاکستان خود نقل کرده‌ام برداریم و به درختی که از آن آمده‌اند پیوند بزنیم. و بیا شاخه‌هایی از درخت را که میوه‌شان تلخ‌ترین است ببُریم و به جای آن‌ها شاخه‌های اصلی درخت را پیوند بزنیم. ^۵۳این کار را خواهم کرد تا درخت نمیرد، تا شاید بتوانم ریشه‌ها را برای خود و برای مقصود خود حفظ کنم. ^۵۴و ریشه‌های درختی که از آن شاخه‌های اصلی را گرفتم هنوز زنده‌اند؛ از این رو، تا آن‌ها را نیز به عنوان بخشی از نقشه‌ام حفظ کنم، برخی از شاخه‌های اصلی درخت را برخواهم داشت و از نو پیوند خواهم زد. شاخه‌های اصلی را به ریشه‌های درخت اصلی از نو پیوند خواهم زد، تا بتوانم ریشه‌ها را نیز برای خود حفظ کنم، تا وقتی به اندازه کافی قوی باشند، شاید برایم میوه خوب تولید کنند، و من هنوز بتوانم با میوه تاکستان خود جشن بگیرم.

⁵⁵So they took branches from the original tree that had become wild and grafted them into the original tree that also had become wild. ⁵⁶They also took branches from the original tree that had become wild and grafted them into their original tree’s root. ⁵⁷And the lord of the vineyard said to the servant: Only cut away the most bitter, wild branches from the trees. And graft in their place according to my instructions. ⁵⁸We’ll tend the vineyard’s trees again and trim their branches and cut from the trees the ripe branches, which have to be destroyed, and throw them into the fire. ⁵⁹I’m doing this to let their roots perhaps regain strength because they’re still promising and because changing the branches will let the good overcome the evil. ⁶⁰Now I’ve saved the natural branches and their roots and grafted the natural branches into their mother tree again and kept the mother tree’s roots from dying. That way my vineyard’s trees can perhaps produce good fruit again, and so I can celebrate with my vineyard’s fruit. Maybe I’ll be able to have great results because I’ve kept the roots and branches of the original plant alive. ⁶¹Now go ahead and call servants, so we can work diligently with our strength in the vineyard, so we can prepare the vineyard to again yield the best good fruit as I originally had in my vineyard.

^۵۵پس شاخه‌هایی از درخت اصلی که وحشی شده بودند گرفتند و به درخت اصلی که آن نیز وحشی شده بود پیوند زدند. ^۵۶همچنین شاخه‌هایی از درخت اصلی که وحشی شده بودند گرفتند و به ریشه درخت اصلی خود پیوند زدند. ^۵۷و صاحب تاکستان به خدمتگزار گفت: تنها تلخ‌ترین شاخه‌های وحشی را از درختان ببُر. و به جای آن‌ها بر اساس دستورهای من پیوند بزن. ^۵۸از نو درختان تاکستان را پرورش خواهیم داد و شاخه‌هایشان را خواهیم پیراست و شاخه‌های رسیده را که باید نابود شوند از درختان خواهیم برید و در آتش خواهیم انداخت. ^۵۹این کار را می‌کنم تا شاید ریشه‌هایشان قوت خود را بازیابند، چون هنوز امیدبخش‌اند و چون عوض کردن شاخه‌ها به خوب اجازه می‌دهد که بر شر غالب شود. ^۶۰اکنون شاخه‌های طبیعی و ریشه‌هایشان را حفظ کرده‌ام و شاخه‌های طبیعی را از نو به درخت مادرشان پیوند زده‌ام و از مردن ریشه‌های درخت مادر جلوگیری کرده‌ام. به این ترتیب درختان تاکستان من شاید بتوانند دوباره میوه خوب تولید کنند، تا بتوانم با میوه تاکستان خود جشن بگیرم. شاید بتوانم نتایج بزرگی به دست آورم چون ریشه‌ها و شاخه‌های نهال اصلی را زنده نگه داشته‌ام. ^۶۱اکنون پیش برو و خدمتگزاران را فرا بخوان، تا بتوانیم با نیروی خود در تاکستان با کوشش کار کنیم، تا بتوانیم تاکستان را آماده کنیم که از نو بهترین میوه خوب را بدهد، چنان‌که در آغاز در تاکستان من بود.

⁶²Therefore let’s go work hard this last time — the end is approaching, and this is the last time I’ll prune my vineyard. ⁶³Graft in the branches — begin with the last so they can be first and so the first can be last — and loosen the soil around the trees, both old and young — the first and the last, and the last and the first — so everything can be tended again for the last time. ⁶⁴Loosen the soil around them and prune them and fertilize them once more for the last time — the end is approaching. And if it turns out these last grafts grow and produce natural fruit, then you will trim away so they can grow. ⁶⁵As they begin to grow, you must clear away the branches that produce bitter fruit, as the good gains size and strength. But you must not clear away the bad all at once as that would let the roots be too strong for the graft, because we don’t want the graft to die, and I don’t want to lose my vineyard’s trees. ⁶⁶It would make me sad to lose the trees of my vineyard. Therefore you must clear away the bad in proportion to the growth of the good, so the root and top will be equal in strength until the good overgrows the bad and the bad is cut down and thrown in the fire, so they don’t take up space in my vineyard. This will be how I’ll rid my vineyard of the bad. ⁶⁷I’ll graft the branches of the original tree back into the original tree, ⁶⁸and I’ll graft the branches of the original tree into the tree’s original branches. This is how I’ll bring them back together, so they will produce the original fruit again and be united. ⁶⁹The bad will be thrown out — including from my entire vineyard. I’ll prune my vineyard just this last time.

^۶۲از این رو بیا این آخرین بار سخت کار کنیم — پایان نزدیک می‌شود، و این آخرین باری است که تاکستان خود را هرس خواهم کرد. ^۶۳شاخه‌ها را پیوند بزن — با آخرین شروع کن تا بتوانند نخستین شوند و نخستین بتواند آخرین شود — و خاک پیرامون درختان را شخم بزن، هم کهنسال و هم جوان — نخستین و آخرین، و آخرین و نخستین — تا همه چیز برای آخرین بار از نو پرورش داده شود. ^۶۴خاک پیرامونشان را شخم بزن و آن‌ها را هرس کن و کود بده، یک بار دیگر برای آخرین بار — پایان نزدیک می‌شود. و اگر چنین شد که این آخرین پیوندها رشد کنند و میوه طبیعی تولید کنند، آنگاه آن‌ها را خواهی پیراست تا بتوانند رشد کنند. ^۶۵هنگامی که شروع به رشد می‌کنند، باید شاخه‌هایی را که میوه تلخ تولید می‌کنند برچینی، چنان‌که خوب در اندازه و قوت رشد می‌کند. اما نباید بد را یکجا برچینی، چون این کار اجازه می‌دهد ریشه‌ها برای پیوند بیش از حد قوی شوند، چون نمی‌خواهیم پیوند بمیرد، و نمی‌خواهم درختان تاکستان خود را از دست بدهم. ^۶۶برایم غم‌انگیز خواهد بود که درختان تاکستان خود را از دست بدهم. از این رو باید بد را به نسبت رشد خوب برچینی، تا ریشه و تاج در قوت برابر باشند، تا آنگاه که خوب بر بد بیش از اندازه بروید و بد قطع شود و در آتش انداخته شود، تا در تاکستان من جا نگیرند. به این ترتیب تاکستان خود را از بد پاک خواهم کرد. ^۶۷شاخه‌های درخت اصلی را از نو به درخت اصلی پیوند خواهم زد، ^۶۸و شاخه‌های درخت اصلی را به شاخه‌های اصلی درخت پیوند خواهم زد. به این ترتیب آن‌ها را به هم باز خواهم آورد، تا میوه اصلی را دوباره تولید کنند و یکی شوند. ^۶۹بد بیرون انداخته خواهد شد — از سراسر تاکستان من. تاکستان خود را تنها همین آخرین بار هرس خواهم کرد.

⁷⁰Then the lord of the vineyard sent his servant, and the servant went and did as the lord had commanded him and brought a few other servants. ⁷¹And the lord of the vineyard told them: Get started and work hard in the vineyard. This is the last time I’ll tend my vineyard — the end is near and the harvest is coming quickly. If you work hard with me, you’ll have joy in the fruit that I’ll harvest for myself at the end of the growing season.

^۷۰سپس صاحب تاکستان خدمتگزار خود را فرستاد، و خدمتگزار رفت و آن‌چنان که صاحب تاکستان به او فرمان داده بود انجام داد و چند خدمتگزار دیگر آورد. ^۷۱و صاحب تاکستان به آنان گفت: شروع کنید و در تاکستان سخت کار کنید. این آخرین باری است که تاکستان خود را پرورش می‌دهم — پایان نزدیک است و برداشت به‌سرعت می‌آید. اگر با من سخت کار کنید، در میوه‌ای که برای خود در پایان فصل رشد برداشت خواهم کرد شادمان خواهید بود.

⁷²Then the servants went ahead and worked hard, and the lord of the vineyard also worked with them. And they obeyed the lord of the vineyard’s direction in all things. ⁷³And original fruit again grew in the vineyard, and the original branches began to grow and produce abundantly, and the wild branches began to be cut off and thrown away. And they kept the root and the top equal based on their strength. ⁷⁴This is how they worked with all diligence according to the lord of the vineyard’s commandments, until the bad had been thrown out of the vineyard and the lord had saved the good for himself, so the trees had again produced the original fruit. And they became like one body and the fruit was equally good; and the lord of the vineyard had saved the original fruit for himself, which was most valuable to him from the beginning.

^۷۲سپس خدمتگزاران پیش رفتند و سخت کار کردند، و صاحب تاکستان نیز با آنان کار کرد. و آنان در همه چیز از دستور صاحب تاکستان پیروی کردند. ^۷۳و میوه اصلی از نو در تاکستان رویید، و شاخه‌های اصلی شروع به رشد کردن و تولید فراوان کردند، و شاخه‌های وحشی شروع به بریده شدن و دور انداخته شدن کردند. و ریشه و تاج را بر اساس قوت خود برابر نگه داشتند. ^۷۴به این ترتیب آنان با کوشش تمام بر اساس فرامین صاحب تاکستان کار کردند، تا آنکه بد از تاکستان بیرون انداخته شد و صاحب تاکستان خوب را برای خود حفظ کرده بود، چنان‌که درختان از نو میوه اصلی تولید کرده بودند. و آنان همچون یک پیکر شدند و میوه به طور یکسان خوب بود؛ و صاحب تاکستان میوه اصلی را برای خود حفظ کرده بود، که از آغاز برایش گرانبهاترین بود.

⁷⁵When the lord of the vineyard saw his fruit was good and his vineyard was no longer corrupt, he called up his servants and told them: We’ve tended my vineyard for the last time. You see I’ve followed my plans and have saved the original fruit, so it’s good just like it was in the beginning. And you are blessed since you’ve been diligent in working with me in my vineyard and have followed my instructions — and it has produced the original fruit for me again, so that my vineyard is no longer corrupt and the bad is thrown away — and you’ll celebrate with me over my vineyard’s fruit. ⁷⁶I’ll store my vineyard’s fruit for myself for a long time as we prepare for the end of the growing season, which is coming quickly. I’ve tended my vineyard for the last time and pruned, tilled, and fertilized it. Therefore I’ll store the fruit for myself for a long time, as I had planned. ⁷⁷And when the time comes that evil fruit again grows in my vineyard, then I’ll have the good and bad gathered, and I’ll store the good for myself and throw the bad away into its own place. And then the final season ends, and it will be time for my vineyard to be burned with fire.

^۷۵هنگامی که صاحب تاکستان دید میوه‌اش خوب است و تاکستانش دیگر فاسد نیست، خدمتگزاران خود را فرا خواند و به آنان گفت: تاکستان خود را برای آخرین بار پرورش داده‌ایم. می‌بینید که از نقشه‌های خود پیروی کرده‌ام و میوه اصلی را حفظ کرده‌ام، چنان‌که خوب است درست همان‌گونه که در آغاز بود. و خوشا به حال شما، چون با کوشش با من در تاکستان من کار کرده‌اید و از دستورهای من پیروی کرده‌اید — و آن از نو برایم میوه اصلی تولید کرده است، چنان‌که تاکستان من دیگر فاسد نیست و بد دور انداخته شده است — و با من به سبب میوه تاکستان من جشن خواهید گرفت. ^۷۶میوه تاکستان خود را برای خود زمانی دراز ذخیره خواهم کرد، چنان‌که برای پایان فصل رشد، که به‌سرعت می‌آید، آماده می‌شویم. تاکستان خود را برای آخرین بار پرورش داده‌ام و آن را هرس کرده، شخم زده، و کود داده‌ام. از این رو میوه را برای خود زمانی دراز ذخیره خواهم کرد، چنان‌که نقشه ریخته بودم. ^۷۷و هنگامی که زمانی فرا رسد که میوه شریر دوباره در تاکستان من بروید، آنگاه خوب و بد را گرد خواهم آورد، و خوب را برای خود ذخیره خواهم کرد و بد را به جای خود دور خواهم انداخت. و آنگاه فصل نهایی به پایان می‌رسد، و زمان آن خواهد بود که تاکستان من با آتش سوزانده شود.

عهد مسیح

Persian Jacob 3 کتاب یعقوب فصل ۳

Chapter 3

فصل ۳