¹I Nephi was born to excellent parents. As a consequence, my father taught me from all his knowledge. I’ve experienced many hardships during my life, while at the same time I’ve been greatly blessed by the Lord. I gained great understanding of God’s goodness and mysteries. Therefore I’m making a record of the important events in my life. ²I’m writing in my father’s language, which consists of Jewish knowledge written using Egyptian script. ³I know the record I’m making is true, written in my own hand, and based on what I know and experienced.

¹من، نِفی، از پدر و مادری ممتاز زاده شدم. بنابراین پدرم مرا از تمام دانشی که داشت تعلیم داد. در طول زندگی‌ام سختی‌های بسیاری را تجربه کرده‌ام، و در عین حال از سوی خداوند بسیار برکت یافته‌ام. به درک عمیقی از نیکویی خدا و اسرار او دست یافته‌ام. از این رو، من این نوشتار را از رویدادهای مهم زندگی‌ام می‌نگارم. ²من به زبان پدرم می‌نگارم، که شامل دانش یهودی است و با خط مصری نوشته شده است. ³و می‌دانم که این نوشتار که می‌نگارم راستین است، به دست خودم نگاشته شده و بر آنچه می‌دانم و تجربه کرده‌ام استوار است.

⁴My father Lehi lived his whole life at Jerusalem. During the first year that Zedekiah king of Judah ruled, many prophets were warning that the people must repent or the great city of Jerusalem would be destroyed.

⁴پدرم، لِحی، تمام عمر خود را در اورشلیم زیست. در سال نخست سلطنت صدقیا، پادشاه یهودا، بسیاری از پیامبران هشدار می‌دادند که مردم باید توبه کنند، وگرنه شهر بزرگ اورشلیم هلاک خواهد شد.

⁵So my father, when he was alone, prayed to the Lord with his whole heart for his people. ⁶As he prayed to the Lord, a pillar of fire descended and rested on a rock in front of him, and he saw and heard many things. What he saw and heard made him shake and tremble. ⁷Afterward, he returned to his house in Jerusalem and collapsed on his bed, overwhelmed by the Spirit and what he had seen. ⁸While overwhelmed by the Spirit, he was carried away in a vision. He saw the heavens open, and he thought he saw God sitting on His throne, surrounded by numberless rings of angels engaged in singing and praising Him. ⁹He also saw a person descending from heaven who was brighter than the midday sun. ¹⁰He then saw twelve others following Him, and they were brighter than the stars in the sky. ¹¹They came down to the earth. The first one came and stood in front of my father and gave him a book and told him to read. ¹²As he read, he was filled with the Spirit of the Lord. ¹³He read: Woe, woe to Jerusalem, because I’ve seen your abominations! My father continued to read about Jerusalem; that it would be destroyed along with its inhabitants, many would be killed by the sword and many would be captured and taken to Babylon. ¹⁴After my father read and saw many great and surprising things, he cried out to the Lord: O Lord God Almighty, You’ve done such great and awe-inspiring things! Your throne is high in the heavens, and Your power, goodness, and mercy are over everyone living on earth. And because You are merciful, You won’t let those who come to You be lost. ¹⁵This is an example of how my father praised God. He rejoiced and his heart was full because of what the Lord showed him.

⁵پس پدرم، هنگامی که تنها بود، با تمام دل خود برای قومش به خداوند دعا کرد. ⁶و هنگامی که به خداوند دعا می‌کرد، ستونی از آتش فرود آمد و بر صخره‌ای در برابر او استوار شد، و او چیزهای بسیاری دید و شنید. آنچه دید و شنید باعث شد بلرزد و به لرزه درآید. ⁷سپس به خانه‌اش در اورشلیم بازگشت و بر بستر خود افتاد، مغلوب روح خداوند و آنچه دیده بود. ⁸و در حالی که مغلوب روح خداوند بود، در رؤیایی برده شد. دید که آسمان‌ها گشوده شدند، و گمان کرد که خدا را دید که بر تخت خود نشسته است، در حالی که با حلقه‌های بی‌شماری از فرشتگان احاطه شده، در حال سرود خواندن و ستایش او. ⁹او همچنین شخصی را دید که از آسمان فرود می‌آمد و از خورشید نیمروز درخشان‌تر بود. ¹⁰سپس دوازده نفر دیگر را دید که او را پیروی می‌کردند، و آنان از ستارگان آسمان درخشان‌تر بودند. ¹¹آنان به زمین آمدند، و نفر نخست نزد پدرم آمد و در برابر او ایستاد و کتابی به او داد و به او گفت که بخواند. ¹²و هنگامی که می‌خواند، از روح خداوند پر شد. ¹³خواند: وای، وای بر اورشلیم، زیرا که رجاساتت را دیده‌ام! و پدرم همچنان درباره اورشلیم می‌خواند که هلاک خواهد شد همراه با ساکنانش، و بسیاری با شمشیر کشته خواهند شد و بسیاری به اسارت گرفته شده و به بابل برده خواهند شد. ¹⁴و پس از آنکه پدرم چیزهای بزرگ و شگفت‌آوری را خواند و دید، به خداوند فریاد زد و گفت: ای خداوند، خدای قادر مطلق، تو کارهای بزرگ و هیبت‌انگیزی انجام داده‌ای! تخت تو در بلندی آسمان‌هاست، و قدرت و نیکویی و رحمت تو بر همه کسانی است که بر زمین زندگی می‌کنند. و چون تو رحیمی، نخواهی گذاشت کسانی که نزد تو می‌آیند هلاک شوند. ¹⁵این نمونه‌ای از ستایش پدرم از خدا بود. او شادمان شد و دلش از آنچه خداوند به او نشان داده بود لبریز گشت.

¹⁶Now I won’t provide a full account of what my father wrote since he’s written many things he saw in visions and dreams. He also wrote many prophecies that he told to his children. I’m not including a full account of those things. ¹⁷Instead, I’ll write an account of important events in my life. First, I’ll summarize my father’s record on these plates I made with my own hands. Then, following my father’s summarized record, I’ll write an account of my life.

¹⁶اکنون شرح کامل آنچه پدرم نگاشت را ارائه نخواهم کرد، زیرا او چیزهای بسیاری را که در رؤیاها و خواب‌ها دیده بود نگاشت. همچنین نبوت‌های بسیاری را که به فرزندانش گفت، نگاشت. من شرح کامل آن امور را در این نوشتار در بر نمی‌گیرم. ¹⁷بلکه شرحی از رویدادهای مهم زندگی‌ام خواهم نگاشت. نخست، خلاصه‌ای از نوشتار پدرم را بر این الواح که به دست خود فراهم آورده‌ام می‌نگارم. سپس، پس از خلاصه نوشتار پدرم، شرحی از زندگی خودم خواهم نگاشت.

¹⁸After the Lord showed my father Lehi the approaching destruction of Jerusalem and other astonishing things, he started prophesying about what he had seen and heard. ¹⁹However, telling them the truth about their wickedness and abominations resulted in the Jews mocking him. But when he also testified that he saw, heard, and read in a book that a Messiah was coming to redeem the world, ²⁰that made the Jews furious with him, just like they were with former prophets, whom they had thrown out, stoned, and killed. So they tried to kill my father too. But the Lord’s tender mercies are shown to everyone He has chosen because of their faith. He uses His power to save their lives.

¹⁸پس از آنکه خداوند به پدرم، لِحی، نزدیک شدن هلاکت اورشلیم و امور شگفت‌آور دیگری را نشان داد، او آغاز به نبوت درباره آنچه دیده و شنیده بود کرد. ¹⁹اما گفتن حقیقت درباره شرارت‌ها و رجاساتشان موجب شد یهودیان او را به تمسخر بگیرند. ولی هنگامی که او نیز شهادت داد که دیده و شنیده و در کتابی خوانده است که مسیح خواهد آمد تا جهان را رهایی بخشد، ²⁰این امر یهودیان را خشمگین ساخت، همان‌گونه که با پیامبران پیشین کرده بودند که آنان را بیرون رانده، سنگسار کرده و کشته بودند. پس آنان نیز در پی کشتن پدرم برآمدند. اما رحمت‌های لطیف خداوند بر همه کسانی که به سبب ایمانشان برگزیده شده‌اند آشکار می‌شود، و او از قدرت خود برای نجات جان آنان استفاده می‌کند.

¹Following this, the Lord spoke to my father in a dream and told him: You are blessed, Lehi, because of the things you’ve done. And because you’ve been faithful and declared the things I commanded you, they’re trying to kill you. ²In that dream, the Lord commanded my father to take his family and make his way into the wilderness. ³He obeyed the Lord’s word and did what the Lord commanded him.

¹پس از این، خداوند در خوابی با پدرم سخن گفت و به او فرمود: خوشا به حال تو، ای لِحی، به سبب آنچه انجام داده‌ای. و چون وفادار بوده‌ای و آنچه را که به تو فرمان دادم اعلام کرده‌ای، آنان در پی کشتن تو هستند. ²و در آن خواب، خداوند به پدرم فرمان داد که خانواده‌اش را بردارد و به بیابان رهسپار شود. ³او از کلام خداوند اطاعت کرد و آنچه را که خداوند به او امر کرده بود انجام داد.

⁴He departed into the wilderness. He left his house, the land he had inherited, and his gold, silver, and valuables, and didn’t take anything with him except his family, provisions, and tents, and left into the wilderness. ⁵He came down by the mountains near the Red Sea shore, journeying through the wilderness until reaching the Borders of the Red Sea. He traveled with his family, consisting of my mother Sariah, and older brothers, who were Laman, Lemuel, and Sam. ⁶After he traveled for three days across the wilderness, he pitched his tent in a valley by a river.

⁴او به سوی بیابان روانه شد. خانه‌اش، زمینِ میراث خود، و طلا و نقره و اموال گران‌بهای خود را ترک کرد و چیزی با خود نبرد جز خانواده‌اش و آذوقه و خیمه‌هایش، و به بیابان رفت. ⁵او از کوه‌های نزدیک ساحل دریای سرخ فرود آمد و در بیابان سفر کرد تا به کرانه‌های دریای سرخ رسید. او با خانواده‌اش سفر می‌کرد که عبارت بودند از مادر من ساریا، و برادران بزرگ‌ترم، یعنی لامان و لِموئیل و سام. ⁶پس از آنکه سه روز در بیابان سفر کرد، خیمه خود را در دره‌ای کنار رودخانه برپا کرد.

⁷Then he built a stone altar and made an offering to the Lord and gave thanks to the Lord our God. ⁸My father named the river Laman, and it flowed into the Red Sea. The valley was in the mountainous area near its mouth. ⁹When my father saw the river emptied into the source of the Red Sea, he said to Laman: I wish you would be like this river — always flowing into the source of all righteousness. ¹⁰He also said to Lemuel: I wish you would be like this valley — firm, resolute, and immovable in keeping the Lord’s commandments. ¹¹He said this because Laman and Lemuel were stubborn. They complained about their father over many things: that he was a man carried away by his imagination, and had taken them away from Jerusalem, making them leave their land, gold, silver, and valuables, only to die in the wilderness. They said he did this because of his foolish, delusional thinking. ¹²This is how Laman and Lemuel, the oldest children, complained about their father. They complained because they didn’t understand how the God who created them deals with mankind. ¹³They also didn’t believe the great city of Jerusalem could be destroyed like the prophets were saying. They were like the Jerusalem Jews who tried to kill my father. ¹⁴But my father was inspired by the Spirit, speaking to them with such power in the valley of Lemuel that they shook with fear before him. He silenced them and they didn’t dare speak against him. Therefore they submitted to him. ¹⁵And my father occupied a tent.

⁷سپس مذبحی از سنگ ساخت و برای خداوند قربانی تقدیم کرد و خداوند، خدای ما را سپاس گفت. ⁸و پدرم نام رود را لامان نهاد، و آن به دریای سرخ می‌ریخت. وادی در منطقه‌ای کوهستانی نزدیک دهانه آن قرار داشت. ⁹و هنگامی که پدرم دید رود به دریای سرخ می‌ریزد، به لامان گفت: کاش تو مانند این رود باشی — که همواره به سرچشمه همه راستی جاری است. ¹⁰و به لِموئیل نیز گفت: کاش تو مانند این وادی باشی — استوار، پابرجا، و خلل‌ناپذیر در نگاه داشتن فرامین خداوند. ¹¹او این سخنان را گفت زیرا لامان و لِموئیل سرسخت بودند. آنان درباره امور بسیاری از پدرشان شکایت می‌کردند: اینکه او مردی بود که به خیالات خود سپرده شده بود، و آنان را از اورشلیم بیرون آورده و وادار کرده بود که زمین و طلا و نقره و اموال گران‌بهای خود را ترک کنند، تا در بیابان بمیرند. آنان می‌گفتند او این کار را از روی اندیشه‌ای نادان و خیال‌پردازانه انجام داده است. ¹²بدین‌گونه لامان و لِموئیل، فرزندان بزرگ‌تر، از پدرشان شکایت کردند. آنان شکایت می‌کردند زیرا نمی‌فهمیدند خدایی که آنان را آفریده است چگونه با انسان رفتار می‌کند. ¹³همچنین باور نداشتند که شهر بزرگ اورشلیم می‌تواند نابود شود، همان‌گونه که پیامبران گفته بودند. آنان مانند یهودیان اورشلیم بودند که در پی کشتن پدرم بودند. ¹⁴اما پدرم به وسیله روح خداوند الهام یافته بود و با چنان قدرتی در درهٔ لِموئیل با آنان سخن گفت که از ترس در برابر او لرزیدند. او آنان را خاموش کرد و جرأت نکردند بر ضد او سخن بگویند. بنابراین تسلیم او شدند. ¹⁵و پدرم در خیمه‌ای اقامت داشت.

¹⁶Since I was very young — but large in build — and had a strong desire to know about God’s mysteries, I cried to the Lord in prayer. He influenced me and softened my heart letting me believe everything my father had said. As a result, I didn’t rebel against him like my brothers. ¹⁷And I talked to Sam, telling him what the Lord had revealed to me by His Holy Spirit. And he believed my words. ¹⁸But Laman and Lemuel refused to listen to me. Because their hard-heartedness troubled me, I cried to the Lord in prayer for them. ¹⁹And the Lord replied: You are blessed, Nephi, because of your faith, having honestly approached Me with a humble heart. ²⁰And to the degree you keep My commandments, you will prosper and be led to a promised land, one that I’ve prepared for you, a specially chosen land, better than all other places on earth. ²¹And to the extent your brothers rebel against you, they’ll be cut off from the presence of the Lord. ²²And to the degree you keep My commandments, you will be made a ruler and teacher over them. ²³When they rebel against Me, I’ll curse them with a severe curse, and they won’t have any power over your descendants unless they also rebel against Me. ²⁴And if your descendants rebel against Me, your brothers’ descendants will afflict your descendants to help them remember.

¹⁶هرچند بسیار جوان بودم — اما از نظر جثه بزرگ — و اشتیاقی شدید برای شناخت اسرار خدا داشتم، در دعا به خداوند فریاد زدم. و او بر من عمل کرد و دل مرا نرم ساخت تا همه آنچه پدرم گفته بود باور کنم. بنابراین مانند برادرانم بر او نافرمانی نکردم. ¹⁷و با سام سخن گفتم و آنچه خداوند به وسیله روح‌القدس به من آشکار کرده بود برای او بازگو کردم، و او به سخنانم ایمان آورد. ¹⁸اما لامان و لِموئیل از شنیدن سخنانم سر باز زدند. و چون سخت‌دلی آنان مرا بسیار اندوهگین ساخت، برایشان به خداوند دعا کردم. ¹⁹و خداوند پاسخ داد: خوشا به حال تو، ای نِفی، به سبب ایمانت، زیرا با دلی فروتن و راست نزد من آمدی. ²⁰و به اندازه‌ای که فرامین مرا نگاه داری، کامیاب خواهی شد و به سرزمینی موعود هدایت خواهی شد که آن را برای تو آماده کرده‌ام، سرزمینی برگزیده، برتر از همه جای‌های دیگر بر زمین. ²¹و به اندازه‌ای که برادرانت بر تو شورش کنند، از حضور خداوند بریده خواهند شد. ²²و به اندازه‌ای که فرامین مرا نگاه داری، تو را حاکم و آموزگار آنان خواهم ساخت. ²³و هنگامی که بر من شورش کنند، آنان را به لعنتی سخت و شدید دچار خواهم کرد، و بر نسل تو قدرتی نخواهند داشت مگر آنکه آنان نیز بر من شورش کنند. ²⁴و اگر نسل تو بر من شورش کند، نسل برادرانت نسل تو را آزار خواهد داد تا آنان را به یاد آوردن وا دارد.

¹Then I returned from speaking with the Lord to my father’s tent. ²And he said to me: I’ve had a dream where the Lord commanded you and your brothers to return to Jerusalem. ³The assignment is to go to Laban who has the record of the Jews and my forefathers’ genealogy engraved on brass plates. ⁴The Lord has commanded for you and your brothers to go to Laban’s house, retrieve the records, and bring them down here in the wilderness. ⁵Your brothers are complaining, saying it’s a difficult thing I’ve asked them to do. But I haven’t asked them to do it. To the contrary, it’s a commandment from the Lord. ⁶So go, my son, and you’ll be blessed by the Lord because you haven’t complained. ⁷Then I told my father: I’ll go and do what the Lord has commanded because I know the Lord doesn’t give people any commandments without preparing a way for them to accomplish what He commands to be done. ⁸When my father heard this, he was very pleased since he could tell my understanding came from the Lord.

¹سپس از سخن گفتن با خداوند به خیمه پدرم بازگشتم. ²و او به من گفت: خوابی دیده‌ام که در آن خداوند به تو و برادرانت فرمان داده است که به اورشلیم بازگردید. ³این است آنچه باید انجام دهید: نزد لابان بروید، که نوشتار یهودیان و نسب نیاکانم بر الواح برنجی نزد اوست. ⁴خداوند فرمان داده است که تو و برادرانت به خانه لابان بروید، آن نوشتارها را باز آورید و آن‌ها را به اینجا در بیابان بیاورید. ⁵برادرانت شکایت می‌کنند و می‌گویند کاری که از آنان خواسته‌ام دشوار است. اما من از آنان چنین چیزی نخواسته‌ام، بلکه این فرمانی از سوی خداوند است. ⁶پس برو، ای پسرم، و از سوی خداوند برکت خواهی یافت، زیرا شکایت نکرده‌ای. ⁷آنگاه به پدرم گفتم: خواهم رفت و آنچه خداوند فرمان داده است انجام خواهم داد، زیرا می‌دانم خداوند هیچ فرمانی به انسان‌ها نمی‌دهد مگر آنکه راهی برای انجام آنچه فرمان داده فراهم کند. ⁸و هنگامی که پدرم این را شنید، بسیار خشنود شد، زیرا دریافت که فهم من از خداوند بود.

⁹So my brothers and I returned with our tents back to Jerusalem. ¹⁰And when we arrived, we discussed among ourselves ¹¹and drew lots for who was to go to Laban’s house. The lot fell on Laman. So he went to Laban’s house and talked with him inside. ¹²He asked Laban for the records engraved on the brass plates, which contained my father’s genealogy. ¹³But Laban got angry and threw him out, refusing to give him the records. He accused him: You’re a robber! I’m going to kill you! ¹⁴But Laman ran away and told us what Laban had done. As a result, we were very discouraged, and my brothers were about to return to my father in the wilderness.

⁹پس من و برادرانم با خیمه‌هایمان به اورشلیم بازگشتیم. ¹⁰و هنگامی که رسیدیم، با یکدیگر مشورت کردیم، ¹¹و قرعه انداختیم تا ببینیم چه کسی به خانه لابان برود. قرعه به نام لامان افتاد، پس او به خانه لابان رفت و با او سخن گفت. ¹²او از لابان خواست که آن نوشتار را که بر الواح برنجی نگاشته شده بود و شامل نسب پدرم بود به او بدهد. ¹³اما لابان خشمگین شد و او را بیرون انداخت و از دادن آن نوشتار خودداری کرد، و او را متهم کرد و گفت: تو راهزنی! تو را خواهم کشت! ¹⁴اما لامان گریخت و آنچه لابان انجام داده بود به ما گفت. در نتیجه بسیار دلسرد شدیم و برادرانم در آستانه بازگشت نزد پدرم در بیابان بودند.

¹⁵But I told them: As surely as the Lord lives and we live, we won’t return to our father in the wilderness until we’ve accomplished what the Lord has commanded us to do. ¹⁶Therefore let’s be faithful in keeping the Lord’s commandments. Let’s go down to our father’s land, because he left gold, silver, and valuables there. And he left everything because of the Lord’s commandments. ¹⁷For he knows Jerusalem will be destroyed because of the people’s wickedness, ¹⁸because they’ve rejected the words of the prophets. Therefore if our father were to live in the land after having been commanded to flee, he would lose his life too; that being so, he had to flee from the place. ¹⁹And it’s God’s wise plan for us to get these records so we can continue to keep our forefathers’ language for our children ²⁰and preserve the words spoken by all the holy prophets, which have been given to them by the Spirit and power of God, containing everything from when the world began to the present time. ²¹With these words I persuaded my brothers to be faithful in keeping God’s commandments.

¹⁵اما به آنان گفتم: به حیات خداوند و به حیات خود ما، نزد پدرمان در بیابان بازنخواهیم گشت تا آنچه خداوند به ما فرمان داده است انجام دهیم. ¹⁶پس بیایید در نگاه داشتن فرامین خداوند وفادار باشیم. بیایید به زمینِ پدرمان برویم، زیرا او طلا و نقره و اموال گران‌بهای خود را در آنجا رها کرده است. و او همه اینها را به سبب فرامین خداوند ترک کرده است. ¹⁷زیرا او می‌داند که اورشلیم به سبب شرارت مردم هلاک خواهد شد، ¹⁸چون آنان سخنان پیامبران را رد کرده‌اند. بنابراین، اگر پدر ما در آن سرزمین می‌ماند پس از آنکه به او فرمان داده شده بود بگریزد، او نیز جان خود را از دست می‌داد؛ از این رو لازم بود که از آنجا بگریزد. ¹⁹و این نقشه حکیمانه خداست که ما این نوشتارها را به دست آوریم تا بتوانیم زبان نیاکان خود را برای فرزندانمان نگاه داریم، ²⁰و کلمات همه پیامبران مقدس را نگاه داریم، که به وسیله روح و قدرت خدا به آنان داده شده است و از آغاز جهان تا زمان حاضر را در بر می‌گیرد. ²¹و با این سخنان، برادرانم را ترغیب کردم که در نگاه داشتن فرامین خدا وفادار باشند.

²²So we went down to our land and gathered our gold, silver, and valuables. ²³After gathering them, we went back up to Laban’s house. ²⁴We came to see Laban and asked him to give us the records written on the brass plates in exchange for our gold, silver, and valuables. ²⁵When he saw our considerable possessions, he wanted to have them so much that he drove us out by force and sent his servants to kill us so he could steal our property. ²⁶We fled from Laban’s servants and were compelled to drop our possessions, and Laban took them.

²²پس به زمین خود رفتیم و طلا و نقره و اموال گران‌بهای خود را گرد آوردیم. ²³و پس از گرد آوردن آن‌ها، دوباره به خانه لابان رفتیم. ²⁴و نزد لابان رفتیم و از او خواستیم نوشتارهایی را که بر الواح برنجی نگاشته شده بود در عوضِ طلا و نقره و اموال گران‌بهای خود به ما بدهد. ²⁵و چون اموال فراوان ما را دید، بسیار طمع کرد که آن‌ها را برای خود بردارد؛ پس ما را به زور بیرون راند و خادمان خود را فرستاد تا ما را بکشند تا بتواند اموال ما را غصب کند. ²⁶و ما از خادمان لابان گریختیم و ناچار شدیم اموال خود را رها کنیم، و لابان آن‌ها را گرفت.

²⁷We escaped into the wilderness where we hid in a cave, and Laban’s servants didn’t catch us. ²⁸Laman was angry with me, and with my father as well — and so was Lemuel, since he listened to Laman. As a result, Laman and Lemuel blamed us, their younger brothers, and they beat us with a club. ²⁹As they were hitting us, an angel of the Lord appeared before them and asked: Why are you hitting your younger brother with a club? Don’t you realize that because of your iniquities the Lord has chosen him to be your leader? You must return to Jerusalem, and the Lord will hand Laban over to you. ³⁰After the angel said this to us, he left. ³¹After the angel left, Laman and Lemuel again began to complain: How is it possible the Lord will hand Laban over to us? He’s a powerful man and can command fifty. In fact, he can kill fifty, so why not us?

²⁷و به بیابان گریختیم و در غاری پنهان شدیم، و خادمان لابان ما را نگرفتند. ²⁸و لامان بر من و بر پدرم خشمگین شد — و لِموئیل نیز، زیرا به لامان گوش می‌داد. پس لامان و لِموئیل ما، برادران کوچک‌ترشان را ملامت کردند و با چوب ما را زدند. ²⁹و هنگامی که ما را می‌زدند، فرشته‌ای از سوی خداوند در برابرشان ظاهر شد و گفت: چرا برادر کوچک‌تر خود را با چوب می‌زنید؟ آیا نمی‌دانید که به سبب گناهانتان، خداوند او را برگزیده است تا رهبر شما باشد؟ باید به اورشلیم بازگردید، و خداوند لابان را به دست شما خواهد سپرد. ³⁰و پس از آنکه فرشته این را به ما گفت، رفت. ³¹و پس از رفتن فرشته، لامان و لِموئیل دوباره شکایت کردند و گفتند: چگونه ممکن است خداوند لابان را به دست ما بسپارد؟ او مردی نیرومند است و می‌تواند به پنجاه نفر فرمان دهد. در واقع، او می‌تواند پنجاه نفر را بکشد، پس چرا ما را نکشد؟

¹I said to my brothers: Let’s go back up to Jerusalem and be faithful in keeping the Lord’s commandments. He’s more powerful than the whole earth, so why not more powerful than Laban and his fifty? Or even than his tens of thousands? ²So, let’s go back there. Let’s be strong like Moses, because he actually spoke to the waters of the Red Sea and they divided to the right and left, and our fathers came through on dry ground out of slavery, and Pharaoh’s armies followed and were drowned in the Red Sea. ³Now you know this is true. And you also know an angel has spoken to you. So why do you doubt? Let’s go back. The Lord can protect us, just like our ancestors, and destroy Laban, just like the Egyptians.

¹پس به برادرانم گفتم: بیایید دوباره به اورشلیم بازگردیم و در نگاه داشتن فرامین خداوند وفادار باشیم. او از تمامی زمین نیرومندتر است، پس چرا از لابان و پنجاه نفرش نیرومندتر نباشد؟ یا حتی از ده‌ها هزار نفر او؟ ²پس بیایید بازگردیم. بیایید مانند موسی نیرومند باشیم، زیرا او با آب‌های دریای سرخ سخن گفت و آنها به راست و چپ شکافته شدند، و پدران ما بر زمین خشک از اسارت بیرون آمدند، و لشکریان فرعون آنان را دنبال کردند و در دریای سرخ غرق شدند. ³اکنون شما می‌دانید که این حقیقت دارد. و همچنین می‌دانید که فرشته‌ای با شما سخن گفته است. پس چرا تردید می‌کنید؟ بیایید بازگردیم. خداوند می‌تواند ما را حفظ کند، همان‌گونه که نیاکان ما را حفظ کرد، و لابان را هلاک کند، همان‌گونه که مصریان را هلاک کرد.

⁴When I said this, they were still very angry and kept complaining. Nevertheless, they followed me until we reached the wall of Jerusalem. ⁵It was dark and I had them hide outside the wall. After they concealed themselves, I crept into the city and went toward Laban’s house. ⁶I was led by the Spirit, not knowing in advance what I would do. ⁷Nevertheless, I continued on. As I approached Laban’s house, I saw a man on the ground ahead of me who was drunk with wine. ⁸When I approached him, I saw it was Laban. ⁹I noticed his sword and removed it from its sheath. Its hilt was made of pure gold and the design was of superior quality. The blade was made from the most expensive steel.

⁴و هنگامی که این را گفتم، آنان همچنان بسیار خشمگین بودند و به شکایت ادامه دادند. با این حال، مرا دنبال کردند تا به دیوار اورشلیم رسیدیم. ⁵تاریک بود و آنان را بیرون دیوار پنهان کردم. پس از آنکه پنهان شدند، من به درون شهر خزیدم و به سوی خانه لابان رفتم. ⁶به وسیله روح خداوند هدایت می‌شدم، در حالی که از پیش نمی‌دانستم چه خواهم کرد. ⁷با این حال، به پیش رفتم. و هنگامی که به خانه لابان نزدیک شدم، مردی را در برابر خود دیدم که بر زمین افتاده بود و از شراب مست بود. ⁸و هنگامی که به او نزدیک شدم، دیدم که او لابان است. ⁹و شمشیر او را دیدم و آن را از نیامش بیرون کشیدم. قبضه آن از طلای خالص بود و ساخت آن بسیار نفیس بود، و تیغه آن از گرانبهاترین فولاد ساخته شده بود.

¹⁰And the Spirit urged me to kill Laban. But I said in my heart: I’ve never killed anyone. So I hesitated and drew back, not wanting to kill him. ¹¹But the Spirit told me again: The Lord has handed him over to you. And I was also aware he had tried to kill me, and that he refused to listen to and follow the Lord’s commandments, and he had also taken our property. ¹²Then the Spirit told me again: Kill him — the Lord has handed him over to you. ¹³The Lord kills the wicked to accomplish His righteous purposes. It’s better for one man to lose his life than for a nation to lose their way and fall into unbelief. ¹⁴When I had heard these words, I remembered the words the Lord had spoken to me in the wilderness: To the degree your descendants keep My commandments, they’ll prosper in the promised land. ¹⁵And I also considered that they couldn’t keep the Lord’s commandments of the Law of Moses unless they had the Law. ¹⁶And I knew that the Law was engraved on the brass plates. ¹⁷Furthermore, I knew the Lord had handed Laban over to me so I could get the records as He commanded. ¹⁸So I obeyed the Spirit’s voice, took Laban by the hair of his head, and struck his head with his own sword.

¹⁰و روح خداوند مرا واداشت که لابان را بکشم. اما در دل خود گفتم: هرگز کسی را نکشته‌ام. پس درنگ کردم و عقب کشیدم و نمی‌خواستم او را بکشم. ¹¹اما روح خداوند دوباره به من گفت: خداوند او را به دست تو سپرده است. و همچنین می‌دانستم که او تلاش کرده بود مرا بکشد، و از شنیدن و پیروی از فرامین خداوند سر باز زده بود، و اموال ما را نیز گرفته بود. ¹²پس روح خداوند بار دیگر به من گفت: او را بکش — خداوند او را به دست تو سپرده است. ¹³خداوند شریران را می‌کشد تا مقاصد عادلانه خود را به انجام رساند. بهتر است یک نفر جان خود را از دست بدهد تا اینکه ملتی راه خود را گم کند و به بی‌ایمانی گرفتار شود. ¹⁴و هنگامی که این سخنان را شنیدم، به یاد آوردم آنچه خداوند در بیابان به من گفته بود: به اندازه‌ای که فرزندانت فرامین مرا نگاه دارند، در سرزمین موعود کامیاب خواهند شد. ¹⁵و نیز اندیشیدم که آنان نمی‌توانند فرامین خداوند را در شریعت موسی نگاه دارند مگر آنکه شریعت را داشته باشند. ¹⁶و می‌دانستم که شریعت بر الواح برنجی نگاشته شده است. ¹⁷و همچنین می‌دانستم که خداوند لابان را به دست من سپرده است تا بتوانم نوشتارها را همان‌گونه که فرمان داده بود به دست آورم. ¹⁸پس از صدای روح خداوند اطاعت کردم، لابان را از موی سرش گرفتم و با شمشیر خودش بر سرش ضربه زدم.

¹⁹After I had cracked his head with his sword, I took Laban’s clothes and put them on. I also secured his armor around my waist. ²⁰After doing this, I went to Laban’s treasury. As I was going there, I saw Laban’s servant who had the treasury keys, and imitating Laban’s voice I ordered him to go with me into the treasury. ²¹He believed me to be his master Laban since he saw the clothes and the sword fastened around my waist. ²²He talked to me about the Jewish elders, knowing his master had been out with them at night. ²³And I spoke to him as if I were Laban ²⁴and told him I was going to carry the engravings on the brass plates to my older brothers who were outside the walls. ²⁵I also ordered him to follow me. ²⁶He thought I referred to church elders and I really was Laban whom I had killed, so he followed me. ²⁷He talked to me many times about the Jewish elders as I went to my brothers outside the city wall.

¹⁹پس از آنکه با شمشیرش بر سرش ضربه زدم، لباس‌های لابان را برداشتم و بر تن کردم، و زره او را بر کمر خود بستم. ²⁰و پس از انجام این کار، به سوی خزانه لابان رفتم. در راه، خادم لابان را دیدم که کلیدهای خزانه نزد او بود، و با تقلید از صدای لابان به او دستور دادم که با من به خزانه بیاید. ²¹او گمان کرد که من اربابش لابان هستم، زیرا لباس‌ها و شمشیر را که به کمرم بسته شده بود دید. ²²او درباره بزرگان یهود با من سخن گفت، زیرا می‌دانست اربابش شب را با آنان گذرانده بود. ²³و من با او چنان سخن گفتم که گویی لابان هستم، ²⁴و به او گفتم که می‌خواهم نوشتارهایی را که بر الواح برنجی نگاشته شده بود نزد برادران بزرگ‌ترم که بیرون دیوارها بودند ببرم. ²⁵و همچنین به او دستور دادم که از من پیروی کند. ²⁶او گمان کرد که منظورم بزرگان جماعت است، و اینکه من همان لابان هستم که کشته شده بود، پس از من پیروی کرد. ²⁷و در حالی که به سوی برادرانم بیرون از دیوار شهر می‌رفتم، بارها درباره بزرگان یهود با من سخن گفت.

²⁸When Laman saw me, he was very scared, and so were Lemuel and Sam. They ran away because they thought I was Laban and he had killed me and was coming to kill them too. ²⁹I called after them and they heard me; so they stopped running away. ³⁰When Laban’s servant saw my brothers, he began to shake with fear and was about to run and return to Jerusalem. ³¹Because I have a large build and had received great strength from the Lord, I grabbed Laban’s servant and held him so he couldn’t run away.

²⁸و هنگامی که لامان مرا دید، بسیار ترسید، و همچنین لِموئیل و سام نیز ترسیدند. آنان گریختند، زیرا گمان کردند که من لابان هستم و او مرا کشته بود و اکنون آمده است تا آنان را نیز بکشد. ²⁹پس از پی آنان صدا زدم و صدای مرا شنیدند، و از گریختن بازایستادند. ³⁰و هنگامی که خادم لابان برادرانم را دید، از ترس به لرزه افتاد و نزدیک بود بگریزد و به اورشلیم بازگردد. ³¹و چون من جثه‌ای بزرگ داشتم و از سوی خداوند نیرویی عظیم یافته بودم، خادم لابان را گرفتم و او را نگه داشتم تا نتواند بگریزد.

³²I told him that if he would agree with my words, as surely as the Lord lives and I live, if he would agree with what we said, we would spare his life. ³³And I took an oath that he didn’t need to be afraid; he would be a free person like we were if he was willing to go down with us into the wilderness. ³⁴I also told him: The Lord has certainly commanded us to do this. So shouldn’t we be diligent in keeping the Lord’s commandment? Therefore if you’re willing to go down into the wilderness to my father, you’ll have a place with us. ³⁵Then Zoram — which was the servant’s name — was satisfied with what I said and promised to go down into the wilderness to our father. He also made an oath he would stay with us from then on. ³⁶Now we wanted him to stay with us so the Jews wouldn’t know about our sudden departure into the wilderness to follow and kill us. ³⁷But once Zoram took an oath, our worries about him ended. ³⁸So we took the brass plates and Laban’s servant and went into the wilderness, traveling to our father’s tent.

³²و به او گفتم: اگر با سخنان ما موافقت کنی، به حیات خداوند و به حیات خود من، ما تو را نخواهیم کشت. ³³و برای او سوگند خوردم که نباید بترسد، بلکه اگر حاضر باشد با ما به بیابان بیاید، همچون ما آزاد خواهد بود. ³⁴و نیز به او گفتم: خداوند یقیناً به ما فرمان داده است که این کار را انجام دهیم. پس آیا نباید در نگاه داشتن فرمان خداوند کوشا باشیم؟ بنابراین اگر حاضر باشی با ما به نزد پدرم در بیابان بیایی، در میان ما جای خواهی داشت. ³⁵پس زورام — که نام آن خادم بود — از سخنانم خشنود شد و وعده داد که با ما به بیابان نزد پدرم بیاید. و نیز سوگند خورد که از آن پس با ما بماند. ³⁶و ما می‌خواستیم او با ما بماند تا یهودیان از رفتن ناگهانی ما به بیابان آگاه نشوند و ما را دنبال نکنند و نکشند. ³⁷اما هنگامی که زورام سوگند خورد، نگرانی ما درباره او برطرف شد. ³⁸پس الواح برنجی و خادم لابان را برداشتیم و به بیابان، به سوی خیمه پدرمان، رفتیم.

¹After we came to our father in the wilderness, he was overjoyed. And my mother Sariah was extremely glad because she had actually mourned for us, ²since she thought we died in the wilderness. She had also complained against my father, telling him he was a dreamer, saying: You’ve led us out from our own land, and my sons are dead, and we’re going to die in the wilderness. ³My mother complained like this against my father. ⁴And my father told her: I know I’m a man of visions. However, if I hadn’t seen the things of God in a vision, I wouldn’t have known God’s goodness but would have stayed at Jerusalem and lost my life with my people. ⁵But I’ve obtained a promised land, and I rejoice in that. I know the Lord will protect my sons from Laban and bring them back down to us in the wilderness. ⁶This was how my father Lehi comforted my mother Sariah about us while we went through the wilderness up to Jerusalem to get the record of the Jews. ⁷When we had returned to my father’s tent, their joy was complete and my mother was comforted. ⁸She said: Now I know for sure the Lord has commanded my husband to escape into the wilderness. I also know for certain the Lord has protected my sons and rescued them from Laban and given them power so they were able to accomplish what He had commanded them to do. These were her new remarks.

¹و هنگامی که به نزد پدرمان در بیابان بازگشتیم، او بسیار شادمان شد. و مادرم ساریا نیز بسیار شادمان شد، زیرا برای ما سوگواری کرده بود، ²چرا که گمان می‌کرد ما در بیابان مرده‌ایم. و نیز از پدرم شکایت کرده و گفته بود: تو مردی خیال‌پرداز هستی؛ ما را از سرزمینمان بیرون آوردی، و پسرانم مرده‌اند، و ما نیز در بیابان خواهیم مرد. ³و مادرم این‌گونه از پدرم شکایت می‌کرد. ⁴اما پدرم به او گفت: می‌دانم که مردی اهل رؤیا هستم. اگر چیزهای خدا را در رؤیا ندیده بودم، نیکویی خدا را نمی‌شناختم، بلکه در اورشلیم می‌ماندم و با قوم خود هلاک می‌شدم. ⁵اما من به سرزمین موعود دست یافته‌ام و از این بابت شادمانم. و می‌دانم که خداوند پسرانم را از دست لابان حفظ خواهد کرد و آنان را نزد ما در بیابان بازخواهد گرداند. ⁶این‌گونه بود که پدرم لِحی مادرم ساریا را درباره ما تسلی می‌داد، در حالی که ما در بیابان به سوی اورشلیم می‌رفتیم تا نوشتار یهودیان را به دست آوریم. ⁷و هنگامی که به خیمه پدرمان بازگشتیم، شادی آنان کامل شد و مادرم آرام گرفت. ⁸و گفت: اکنون به یقین می‌دانم که خداوند به شوهرم فرمان داده است که به بیابان بگریزد. و نیز می‌دانم که خداوند پسرانم را حفظ کرده و آنان را از لابان نجات داده و به آنان قدرت داده است تا آنچه را که به آنان فرمان داده بود انجام دهند. این سخنان تازه او بود.

⁹They were very glad and offered sacrifice and burnt offerings to the Lord and gave thanks to the God of Israel. ¹⁰After thanking the God of Israel, my father Lehi took the records engraved on the brass plates and carefully studied them from the beginning. ¹¹He saw they contained the five books of Moses, which gave an account of the world’s creation and of Adam and Eve, who were our first parents; ¹²and a record of the Jews from the beginning down to the start of the rule of Zedekiah, king of Judah; ¹³and the prophecies of the holy prophets from the beginning, all the way up to the start of Zedekiah’s rule; and many prophecies of Jeremiah. ¹⁴My father Lehi also found his ancestors’ genealogy on the brass plates; therefore he knew he was a descendant of Joseph, that same Joseph who was Jacob’s son, who was sold into Egypt and kept safe by the hand of the Lord so that he could keep his father and his whole household from dying of starvation. ¹⁵They had also been saved from slavery and escaped from Egypt by that same God who kept them alive. ¹⁶This was how my father discovered his ancestors’ genealogy. Laban was a descendant of Joseph too; therefore he and his forefathers had kept the records. ¹⁷When my father saw all these things, he was filled with the Spirit and began to prophesy about his descendants: ¹⁸that these brass plates would go to all nations, tribes, languages, and people who came from his descendants. ¹⁹Therefore he said these brass plates would never be lost or obscured any more by time. And he prophesied many things about his descendants.

⁹و آنان بسیار شادمان شدند و برای خداوند قربانی و قربانی‌های سوختنی تقدیم کردند و خدای اسرائیل را سپاس گفتند. ¹⁰و پس از آنکه خدای اسرائیل را سپاس گفتند، پدرم لِحی نوشتارهایی را که بر الواح برنجی نگاشته شده بود گرفت و آنها را از آغاز با دقت بررسی کرد. ¹¹او دید که آنها شامل پنج کتاب موسی هستند، که گزارشی از آفرینش جهان و از آدم و حوا، که نخستین والدین ما بودند، ارائه می‌دهد؛ ¹²و نیز نوشتاری از یهودیان از آغاز تا شروع پادشاهی صدقیا، پادشاه یهودا؛ ¹³و نبوت‌های پیامبران مقدس از آغاز تا شروع پادشاهی صدقیا؛ و نیز بسیاری از نبوت‌های ارمیا. ¹⁴و پدرم لِحی همچنین نسب نیاکانش را بر الواح برنجی یافت؛ از این رو دانست که از نسل یوسف است، همان یوسف که پسر یعقوب بود، که به مصر فروخته شد و به دست خداوند محفوظ ماند تا پدرش و تمام خاندانش را از مرگ بر اثر قحطی حفظ کند. ¹⁵آنان همچنین از بندگی رهایی یافتند و از مصر گریختند به وسیله همان خدایی که آنان را زنده نگه داشته بود. ¹⁶این‌گونه بود که پدرم نسب نیاکانش را شناخت. لابان نیز از نسل یوسف بود؛ بنابراین او و نیاکانش نوشتارها را نگاه داشته بودند. ¹⁷و هنگامی که پدرم همه این امور را دید، از روح خداوند پر شد و درباره نسل خود آغاز به نبوت کرد: ¹⁸که این الواح برنجی به همه ملت‌ها و قبایل و زبان‌ها و مردمانی که از نسل او خواهند آمد خواهد رسید. ¹⁹از این رو گفت که این الواح برنجی هرگز از میان نخواهند رفت و دیگر به سبب گذر زمان پنهان نخواهند شد. و درباره نسل خود امور بسیاری را نبوت کرد.

²⁰Up to this point, my father and I had kept the commandments the Lord had given us. ²¹We had obtained the records the Lord had commanded us to obtain and had studied them carefully, finding they were valuable and important for us so that we could retain the Lord’s commandments for our children. ²²That being the case, it was God’s wisdom for us to take them with us as we traveled in the wilderness to the promised land.

²⁰تا این زمان، من و پدرم فرامین را که خداوند به ما داده بود نگاه داشته بودیم. ²¹ما نوشتارها را که خداوند فرمان داده بود به دست آوریم به دست آوردیم و آنها را با دقت بررسی کردیم، و دریافتیم که برای ما بسیار ارزشمند و مهم هستند تا بتوانیم فرامین خداوند را برای فرزندان خود نگاه داریم. ²²بنابراین، حکمت خدا این بود که آنها را با خود ببریم، در حالی که در بیابان به سوی سرزمین موعود می‌رفتیم.

The First Book of Nephi

HIS RULE AND MINISTRY

Primer Libro de Nefi

SU GOBIERNO Y MINISTERIO

An account of Lehi, his wife Sariah, and his four sons, named beginning with the oldest Laman, Lemuel, Sam, and Nephi. The Lord warns Lehi to leave the land of Jerusalem because he prophesies to the people about their iniquity and they attempt to kill him. He journeys for three days into the wilderness with his family. Nephi takes his brothers and returns to Jerusalem to get the record of the Jews. The account of their hardships. They marry Ishmael’s daughters. They take their families and depart into the wilderness.Their suffering and troubles in the wilderness. The path of their travels. They come to the ocean. Nephi’s brothers rebel against him. He proves them wrong and builds a ship. They name the place Bountiful. They cross the ocean to the promised land, etc. This is according to Nephi’s account — that is, I Nephi engraved this record.

Relato de Lehi, su esposa Saríah, y sus cuatro hijos, llamados comenzando por el mayor: Lamán, Lemuel, Sam y Nefi. El Señor advierte a Lehi que deje la tierra de Jerusalén porque profetiza al pueblo acerca de su iniquidad e intentan matarlo. Viaja durante tres días al desierto con su familia. Nefi lleva a sus hermanos y regresa a Jerusalén para obtener el registro de los judíos. Relato de sus dificultades. Se casan con las hijas de Ismael. Llevan a sus familias y parten al desierto. Sus sufrimientos y dificultades en el desierto. El recorrido de sus viajes. Llegan al océano. Los hermanos de Nefi se rebelan contra él. Él demuestra que están equivocados y construye un barco. Llaman al lugar Abundancia. Cruzan el océano hacia la tierra prometida, etc. Esto es según el relato de Nefi — es decir, yo, Nefi, grabé este registro.

Chapter 1 Capítulo 1

¹Yo, Nefi, nací de padres excelentes. Como consecuencia, mi padre me enseñó todo su conocimiento. He experimentado muchas dificultades durante mi vida, y al mismo tiempo he sido grandemente bendecido por el Señor. He adquirido un gran entendimiento de la bondad de Dios y de Sus misterios. Por lo tanto, hago un registro de los acontecimientos importantes de mi vida. ²Escribo en el idioma de mi padre, el cual consiste en el conocimiento de los judíos escrito en caracteres egipcios. ³Sé que el registro que hago es verdadero, escrito por mi propia mano y basado en lo que sé y he experimentado.

⁴Mi padre Lehi vivió toda su vida en Jerusalén. Durante el primer año en que Sedequías, rey de Judá, gobernaba, muchos profetas advertían que el pueblo debía arrepentirse, o la gran ciudad de Jerusalén sería destruida.

⁵Así que mi padre, cuando estaba solo, oró al Señor con todo su corazón por su pueblo. ⁶Mientras oraba al Señor, una columna de fuego descendió y reposó sobre una roca frente a él, y vio y oyó muchas cosas. Lo que vio y oyó lo hizo temblar y estremecerse. ⁷Después, regresó a su casa en Jerusalén y se desplomó sobre su cama, abrumado por el Espíritu y lo que había visto. ⁸Mientras estaba abrumado por el Espíritu, fue llevado en una visión. Vio los cielos abiertos, y pensó que veía a Dios sentado en Su trono, rodeado de innumerables círculos de ángeles que cantaban y lo alababan. ⁹También vio a una persona descender del cielo, más brillante que el sol del mediodía. ¹⁰Luego vio a otros doce siguiéndolo, y eran más brillantes que las estrellas del cielo. ¹¹Descendieron a la tierra. El primero vino y se puso delante de mi padre, y le dio un libro, y le dijo que leyera. ¹²Mientras leía, fue lleno del Espíritu del Señor. ¹³Leía: ¡Ay, ay de Jerusalén, porque he visto tus abominaciones! Mi padre continuó leyendo acerca de Jerusalén: que sería destruida junto con sus habitantes, que muchos serían muertos por la espada y muchos serían capturados y llevados a Babilonia. ¹⁴Después de que mi padre leyó y vio muchas cosas grandes y sorprendentes, clamó al Señor: ¡Oh Señor Dios Todopoderoso, has hecho cosas tan grandes y sobrecogedoras! Tu trono está en lo alto de los cielos, y Tu poder, bondad y misericordia están sobre todos los que viven en la tierra. Y porque eres misericordioso, no permitirás que los que vienen a Ti se pierdan. ¹⁵Este es un ejemplo de cómo mi padre alababa a Dios. Se regocijaba y su corazón estaba lleno por lo que el Señor le había mostrado.

¹⁶Ahora, no daré un relato completo de lo que mi padre escribió, ya que él ha escrito muchas cosas que vio en visiones y sueños. También escribió muchas profecías que dijo a sus hijos. No incluyo un relato completo de esas cosas. ¹⁷En cambio, escribiré un relato de los acontecimientos importantes de mi vida. Primero, resumiré el registro de mi padre en estas planchas que hice con mis propias manos. Luego, después del resumen del registro de mi padre, escribiré un relato de mi vida.

¹⁸Después de que el Señor mostró a mi padre Lehi la destrucción que se acercaba a Jerusalén y otras cosas asombrosas, él comenzó a profetizar sobre lo que había visto y oído. ¹⁹Sin embargo, al decirles la verdad sobre su maldad y sus abominaciones, los judíos comenzaron a burlarse de él. Pero cuando también testificó que había visto, oído y leído en un libro que un Mesías venía a redimir al mundo, ²⁰eso hizo que los judíos se enfurecieran contra él, tal como con los profetas anteriores, a quienes habían expulsado, apedreado y matado. Así que también intentaron matar a mi padre. Pero las tiernas misericordias del Señor se manifiestan a todos los que Él ha escogido por su fe. Él usa Su poder para salvar sus vidas.

¹Después de esto, el Señor habló a mi padre en un sueño y le dijo: Bendito eres, Lehi, por las cosas que has hecho. Y porque has sido fiel y has declarado las cosas que te mandé, están tratando de matarte. ²En ese sueño, el Señor mandó a mi padre que llevara a su familia y se dirigiera al desierto. ³Obedeció la palabra del Señor e hizo lo que el Señor le mandó.

⁴Partió al desierto. Dejó su casa, la tierra que había heredado, y su oro, su plata y sus objetos de valor, y no llevó nada consigo excepto su familia, provisiones y tiendas, y salió al desierto. ⁵Bajó por las montañas cerca de la orilla del Mar Rojo, viajando por el desierto hasta llegar a los Límites del Mar Rojo. Viajaba con su familia, compuesta por mi madre Saríah y mis hermanos mayores, que eran Lamán, Lemuel y Sam. ⁶Después de viajar tres días por el desierto, plantó su tienda en un valle junto a un río.

⁷Entonces edificó un altar de piedras, hizo una ofrenda al Señor y dio gracias al Señor nuestro Dios. ⁸Mi padre llamó al río Lamán, y este desembocaba en el Mar Rojo. El valle estaba en la región montañosa cerca de su desembocadura. ⁹Cuando mi padre vio que el río desembocaba en la fuente del Mar Rojo, dijo a Lamán: Deseo que seas como este río — siempre fluyendo hacia la fuente de toda justicia. ¹⁰También dijo a Lemuel: Deseo que seas como este valle — firme, resuelto e inamovible en guardar los mandamientos del Señor. ¹¹Dijo esto porque Lamán y Lemuel eran obstinados. Se quejaban de su padre por muchas cosas: que era un hombre llevado por su imaginación, y que los había sacado de Jerusalén, haciéndoles dejar su tierra, su oro, su plata y sus objetos de valor, solo para morir en el desierto. Decían que había hecho esto por su pensamiento necio y fantasioso. ¹²Así se quejaban Lamán y Lemuel, los hijos mayores, de su padre. Se quejaban porque no entendían cómo el Dios que los creó trata con la humanidad. ¹³Tampoco creían que la gran ciudad de Jerusalén pudiera ser destruida como decían los profetas. Eran como los judíos de Jerusalén que intentaron matar a mi padre. ¹⁴Pero mi padre estaba inspirado por el Espíritu y les hablaba con tal poder en el valle de Lemuel que temblaban de miedo ante él. Los hizo callar y no se atrevieron a hablar contra él. Por lo tanto, se sometieron a él. ¹⁵Y mi padre vivía en una tienda.

¹⁶Como yo era muy joven — pero de gran estatura — y tenía un fuerte deseo de conocer los misterios de Dios, lloré en oración al Señor. Él influyó en mí y ablandó mi corazón, permitiéndome creer todo lo que mi padre había dicho. Como resultado, no me rebelé contra él como mis hermanos. ¹⁷Y hablé con Sam, diciéndole lo que el Señor me había revelado por Su Espíritu Santo. Y él creyó mis palabras. ¹⁸Pero Lamán y Lemuel se negaron a escucharme. Como la dureza de su corazón me afligía, lloré en oración al Señor por ellos. ¹⁹Y el Señor respondió: Bendito eres, Nefi, por tu fe, por haberte acercado a Mí con sinceridad, con un corazón humilde. ²⁰Y en la medida en que guardes Mis mandamientos, prosperarás y serás guiado a una tierra prometida, una que he preparado para ti, una tierra especialmente escogida, mejor que todos los demás lugares de la tierra. ²¹Y conforme tus hermanos se rebelen contra ti, serán apartados de la presencia del Señor. ²²Y en la medida en que guardes Mis mandamientos, serás hecho gobernante y maestro sobre ellos. ²³Cuando se rebelen contra Mí, los maldeciré con una maldición severa, y no tendrán ningún poder sobre tus descendientes a menos que estos también se rebelen contra Mí. ²⁴Y si tus descendientes se rebelan contra Mí, los descendientes de tus hermanos afligirán a tus descendientes para ayudarles a recordar.

¹Entonces regresé de hablar con el Señor a la tienda de mi padre. ²Y él me dijo: He tenido un sueño en el que el Señor ha mandado que tú y tus hermanos regresen a Jerusalén. ³La tarea es ir donde Labán, quien tiene el registro de los judíos y la genealogía de mis antepasados grabados en planchas de bronce. ⁴El Señor ha mandado que tú y tus hermanos vayan a la casa de Labán, obtengan los registros y los traigan aquí al desierto. ⁵Tus hermanos se están quejando, diciendo que es algo difícil lo que les he pedido hacer. Pero yo no se lo he pedido. Al contrario, es un mandamiento del Señor. ⁶Así que ve, hijo mío, y serás bendecido por el Señor porque no te has quejado. ⁷Entonces le dije a mi padre: Iré y haré lo que el Señor ha mandado, porque sé que el Señor no da mandamientos a las personas sin preparar un camino para que puedan cumplir lo que Él manda hacer. ⁸Cuando mi padre oyó esto, se alegró mucho porque pudo ver que mi entendimiento venía del Señor.

⁹Así que mis hermanos y yo regresamos con nuestras tiendas a Jerusalén. ¹⁰Y cuando llegamos, hablamos entre nosotros ¹¹y echamos suertes sobre quién iría a la casa de Labán. La suerte cayó sobre Lamán. Así que fue a la casa de Labán y habló con él adentro. ¹²Le pidió a Labán los registros grabados en las planchas de bronce, los cuales contenían la genealogía de mi padre. ¹³Pero Labán se enojó y lo echó fuera, negándose a darle los registros. Lo acusó: ¡Eres un ladrón! ¡Te voy a matar! ¹⁴Pero Lamán huyó y nos contó lo que Labán había hecho. Como resultado, nos desanimamos mucho, y mis hermanos estaban a punto de regresar a mi padre en el desierto.

¹⁵Pero les dije: Tan cierto como vive el Señor y vivimos nosotros, no regresaremos a nuestro padre en el desierto hasta que hayamos cumplido lo que el Señor nos ha mandado hacer. ¹⁶Por lo tanto, seamos fieles en guardar los mandamientos del Señor. Bajemos a la tierra de nuestro padre, porque él dejó oro, plata y objetos de valor allí. Y lo dejó todo por los mandamientos del Señor. ¹⁷Porque sabe que Jerusalén será destruida por la maldad del pueblo, ¹⁸porque han rechazado las palabras de los profetas. Por lo tanto, si nuestro padre hubiera vivido en la tierra después de haber recibido el mandamiento de huir, también habría perdido la vida; por eso tuvo que huir del lugar. ¹⁹Y es el plan sabio de Dios que obtengamos estos registros para que podamos seguir conservando el idioma de nuestros antepasados para nuestros hijos ²⁰y preservar las palabras habladas por todos los santos profetas, las cuales les han sido dadas por el Espíritu y el poder de Dios, que contienen todo desde el principio del mundo hasta el tiempo presente. ²¹Con estas palabras persuadí a mis hermanos a ser fieles en guardar los mandamientos de Dios.

²²Así que bajamos a nuestra tierra y reunimos nuestro oro, nuestra plata y nuestros objetos de valor. ²³Después de reunirlos, subimos de nuevo a la casa de Labán. ²⁴Fuimos a ver a Labán y le pedimos que nos diera los registros escritos en las planchas de bronce a cambio de nuestro oro, nuestra plata y nuestros objetos de valor. ²⁵Cuando vio nuestras considerables posesiones, las quiso tener tanto que nos echó por la fuerza y envió a sus siervos a matarnos para poder robar nuestras pertenencias. ²⁶Huimos de los siervos de Labán y nos vimos obligados a arrojar nuestras pertenencias, y Labán las tomó.

²⁷Escapamos al desierto, donde nos escondimos en una cueva, y los siervos de Labán no nos atraparon. ²⁸Lamán estaba enojado conmigo, y también con mi padre — y Lemuel también, ya que escuchaba a Lamán. Como resultado, Lamán y Lemuel nos culparon a nosotros, sus hermanos menores, y nos golpearon con un garrote. ²⁹Mientras nos golpeaban, un ángel del Señor apareció delante de ellos y preguntó: ¿Por qué están golpeando a su hermano menor con un garrote? ¿No se dan cuenta de que por sus iniquidades el Señor lo ha escogido para ser su líder? Deben regresar a Jerusalén, y el Señor entregará a Labán en sus manos. ³⁰Después de que el ángel nos dijo esto, se fue. ³¹Después de que el ángel se fue, Lamán y Lemuel comenzaron a quejarse de nuevo: ¿Cómo es posible que el Señor entregue a Labán en nuestras manos? Es un hombre poderoso y puede mandar a cincuenta. De hecho, puede matar a cincuenta, así que ¿por qué no a nosotros?

¹Les dije a mis hermanos: Volvamos a Jerusalén y seamos fieles en guardar los mandamientos del Señor. Él es más poderoso que toda la tierra, así que ¿por qué no sería más poderoso que Labán y sus cincuenta? ¿O incluso que sus decenas de miles? ²Así que volvamos allá. Seamos fuertes como Moisés, porque él habló a las aguas del Mar Rojo y se dividieron a la derecha y a la izquierda, y nuestros padres pasaron por tierra seca saliendo de la esclavitud, y los ejércitos del faraón los siguieron y fueron ahogados en el Mar Rojo. ³Ahora saben que esto es verdad. Y también saben que un ángel les ha hablado. Entonces, ¿por qué dudan? Volvamos. El Señor puede protegernos, tal como a nuestros antepasados, y destruir a Labán, tal como a los egipcios.

⁴Cuando dije esto, todavía estaban muy enojados y seguían quejándose. Sin embargo, me siguieron hasta que llegamos al muro de Jerusalén. ⁵Estaba oscuro y les pedí que se escondieran fuera del muro. Después de que se ocultaron, entré sigilosamente a la ciudad y me dirigí a la casa de Labán. ⁶Fui guiado por el Espíritu, sin saber de antemano lo que haría. ⁷Sin embargo, continué. Al acercarme a la casa de Labán, vi a un hombre en el suelo delante de mí que estaba ebrio de vino. ⁸Cuando me acerqué a él, vi que era Labán. ⁹Observé su espada y la saqué de su vaina. Su empuñadura era de oro puro y su diseño era de calidad superior. La hoja estaba hecha del acero más costoso.

¹⁰Y el Espíritu me instó a matar a Labán. Pero dije en mi corazón: Nunca he matado a nadie. Así que dudé y retrocedí, sin querer matarlo. ¹¹Pero el Espíritu me dijo de nuevo: El Señor lo ha entregado en tus manos. Y yo también sabía que él había intentado matarme, y que se había negado a escuchar y seguir los mandamientos del Señor, y que también había tomado nuestras pertenencias. ¹²Entonces el Espíritu me dijo otra vez: Mátalo — el Señor lo ha entregado en tus manos. ¹³El Señor mata a los malvados para cumplir Sus propósitos justos. Es mejor que un hombre pierda la vida a que una nación pierda su camino y caiga en la incredulidad. ¹⁴Cuando escuché estas palabras, recordé las palabras que el Señor me había dicho en el desierto: En la medida en que tus descendientes guarden Mis mandamientos, prosperarán en la tierra prometida. ¹⁵Y también consideré que no podrían guardar los mandamientos del Señor de la Ley de Moisés a menos que tuvieran la Ley. ¹⁶Y sabía que la Ley estaba grabada en las planchas de bronce. ¹⁷Además, sabía que el Señor había entregado a Labán en mis manos para que pudiera obtener los registros como Él lo había mandado. ¹⁸Así que obedecí la voz del Espíritu, tomé a Labán por el cabello de su cabeza y lo golpeé en la cabeza con su propia espada.

¹⁹Después de haberle roto la cabeza con su propia espada, tomé la ropa de Labán y me la puse. También me ajusté su armadura alrededor de la cintura. ²⁰Después de hacer esto, fui a la tesorería de Labán. Mientras iba hacia allá, vi al siervo de Labán que tenía las llaves de la tesorería, e imitando la voz de Labán le ordené que fuera conmigo a la tesorería. ²¹Él creyó que yo era su señor Labán, ya que vio la ropa y la espada sujetas a mi cintura. ²²Me habló acerca de los ancianos judíos, sabiendo que su señor había estado con ellos durante la noche. ²³Y le hablé como si yo fuera Labán ²⁴y le dije que iba a llevar las inscripciones en las planchas de bronce a mis hermanos mayores que estaban fuera de los muros. ²⁵También le ordené que me siguiera. ²⁶Él pensó que me refería a los ancianos de la iglesia y que yo realmente era Labán, a quien yo había matado, así que me siguió. ²⁷Me habló muchas veces acerca de los ancianos judíos mientras me dirigía hacia mis hermanos fuera del muro de la ciudad.

²⁸Cuando Lamán me vio, se asustó mucho, y también Lemuel y Sam. Huyeron porque pensaban que yo era Labán, que él me había matado y que venía a matarlos a ellos también. ²⁹Los llamé, y me oyeron; así que dejaron de huir. ³⁰Cuando el siervo de Labán vio a mis hermanos, comenzó a temblar de miedo y estaba a punto de correr para regresar a Jerusalén. ³¹Como soy de gran estatura y había recibido gran fuerza del Señor, agarré al siervo de Labán y lo sujeté para que no pudiera huir.

³²Le dije que si aceptaba mis palabras, tan cierto como vive el Señor y vivo yo, si aceptaba lo que decíamos, le perdonaríamos la vida. ³³Y le hice un juramento de que no necesitaba tener miedo; sería una persona libre como nosotros si estaba dispuesto a bajar con nosotros al desierto. ³⁴También le dije: El Señor ciertamente nos ha mandado hacer esto. Entonces, ¿no deberíamos ser diligentes en guardar el mandamiento del Señor? Por lo tanto, si estás dispuesto a bajar al desierto con mi padre, tendrás un lugar con nosotros. ³⁵Entonces Zoram — que era el nombre del siervo — quedó satisfecho con lo que dije y prometió bajar con nosotros al desierto, a nuestro padre. También hizo un juramento de que se quedaría con nosotros desde ese momento en adelante. ³⁶Queríamos que se quedara con nosotros para que los judíos no supieran de nuestra repentina salida al desierto y no nos siguieran para matarnos. ³⁷Pero una vez que Zoram hizo un juramento, nuestras preocupaciones acerca de él terminaron. ³⁸Así que tomamos las planchas de bronce y al siervo de Labán, y nos fuimos al desierto, viajando hacia la tienda de nuestro padre.

¹Después de que llegamos a nuestro padre en el desierto, se llenó de gozo. Y mi madre Saríah estaba extremadamente feliz porque realmente había hecho duelo por nosotros, ²ya que pensaba que habíamos muerto en el desierto. También se había quejado contra mi padre, diciéndole que era un soñador, diciendo: Nos has sacado de nuestra propia tierra, y mis hijos están muertos, y nosotros también vamos a morir en el desierto. ³Así se quejaba mi madre contra mi padre. ⁴Y mi padre le dijo: Sé que soy un hombre de visiones. Sin embargo, si no hubiera visto las cosas de Dios en una visión, no habría conocido la bondad de Dios, sino que me habría quedado en Jerusalén y habría perdido la vida con mi pueblo. ⁵Pero he obtenido una tierra prometida, y me regocijo en eso. Sé que el Señor protegerá a mis hijos de Labán y los traerá de regreso a nosotros en el desierto. ⁶Así fue como mi padre Lehi consoló a mi madre Saríah acerca de nosotros mientras atravesábamos el desierto hacia Jerusalén para obtener el registro de los judíos. ⁷Cuando regresamos a la tienda de mi padre, su gozo fue completo y mi madre fue consolada. ⁸Ella dijo: Ahora sé con certeza que el Señor ha mandado a mi esposo huir al desierto. También sé con certeza que el Señor ha protegido a mis hijos y los ha rescatado de Labán y les ha dado poder para que pudieran cumplir lo que Él les había mandado hacer. Estas fueron sus nuevas palabras.

⁹Estaban muy contentos y ofrecieron sacrificios y holocaustos al Señor, y dieron gracias al Dios de Israel. ¹⁰Después de dar gracias al Dios de Israel, mi padre Lehi tomó los registros grabados en las planchas de bronce y los estudió cuidadosamente desde el principio. ¹¹Vio que contenían los cinco libros de Moisés, que daban un relato de la creación del mundo y de Adán y Eva, quienes fueron nuestros primeros padres; ¹²y un registro de los judíos desde el principio hasta el inicio del gobierno de Sedequías, rey de Judá; ¹³y las profecías de los santos profetas desde el principio hasta el inicio del gobierno de Sedequías; y muchas profecías de Jeremías. ¹⁴Mi padre Lehi también encontró la genealogía de sus antepasados en las planchas de bronce; por lo tanto, supo que era descendiente de José, ese mismo José que fue hijo de Jacob, que fue vendido a Egipto y mantenido a salvo por la mano del Señor para que pudiera salvar a su padre y a toda su casa de morir de hambre. ¹⁵También habían sido salvados de la esclavitud y habían escapado de Egipto por ese mismo Dios que los mantuvo con vida. ¹⁶Así fue como mi padre descubrió la genealogía de sus antepasados. Labán también era descendiente de José; por lo tanto, él y sus antepasados habían conservado los registros. ¹⁷Cuando mi padre vio todas estas cosas, fue lleno del Espíritu y comenzó a profetizar acerca de sus descendientes: ¹⁸que estas planchas de bronce irían a todas las naciones, tribus, lenguas y pueblos que provinieran de sus descendientes. ¹⁹Por lo tanto, dijo que estas planchas de bronce nunca se perderían ni volverían a ser oscurecidas por el tiempo. Y profetizó muchas cosas acerca de sus descendientes.

²⁰Hasta este punto, mi padre y yo habíamos guardado los mandamientos que el Señor nos había dado. ²¹Habíamos obtenido los registros que el Señor nos había mandado obtener y los habíamos estudiado cuidadosamente, descubriendo que eran valiosos e importantes para nosotros, para que pudiéramos conservar los mandamientos del Señor para nuestros hijos. ²²Siendo así, era la sabiduría de Dios que los lleváramos con nosotros mientras viajábamos por el desierto hacia la tierra prometida.

عهد مسیح

Persian 1 nephi 1 کتاب اوّل نِفی — فصل اوّل

The First Book of Nephi

HIS RULE AND MINISTRY

Primer Libro de Nefi

SU GOBIERNO Y MINISTERIO

Chapter 1

Capítulo 1